Valentine's Contest
Welkom op
Pokémon Journey!

Heb je altijd al een Pokémon trainer, coördinator of breeder willen zijn? Of bewandel jij liever het gevaarlijke pad van een Team Rocket Grunt? Samen met andere leden schrijf jij het verhaal van jouw geheel eigen personage. Doorkruis regio's, vang je favoriete Pokémon en maak nieuwe vrienden onderweg. Laat het avontuur beginnen!
WELCOME, GUEST!
PLEASE Login OR Register.

Deel | 
 

 Valentine's Contest

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
avatar
Administrator
Lynn Xavier
Punten : 242
Gender : Female ♀
Age : Eighteen
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Liepard
http://pokemon-journey.actieforum.com/t230-lynnette-xavier http://pokemon-journey.actieforum.com/t1283-lynn-s-pokedex#19519

BerichtOnderwerp: Valentine's Contest   wo feb 14, 2018 2:10 pm


VALENTINE’S CONTEST

EVENT CONTEST



De bezoekers van de Contest Hall in Verdanturf Town hadden geen roze bril nodig om het podium in die kleur te zien; daar zorgden de zachtroze, hartvormige spotlights en het achtergrondgordijn in diezelfde kleur al voor. "Goedenavond, dames en heren, en welkom bij het Valentine’s Contest!” klonk er plots, en meteen was alle aandacht gericht op de eigenaar van die aangename, warme stem. De toneeldoeken waren een stukje uit elkaar gegaan en daar was hij dan: Pierre Flamboyance.

Ook voor het volgen van de geliefde presentator was geen bril nodig die fouten verhulde, want de man was perfect. Ten minste, dat zeiden velen. Het daverende applaus dat opklonk, leek een instemming met dit sentiment te zijn. Zelf zou Pierre lachend op die uitspraak zeggen dat niemand perfect was, ook hij niet, en dat hij daar blij mee was. Het applaus waardeerde hij, echter, en dat was ook duidelijk te zien aan de grote, gemeende glimlach op zijn gezicht. De presentator maakte een snelle serie buiginkjes – naar links, naar rechts, naar links, zijn mondhoeken nog net iets hoger dan daarvoor – voordat hij het publiek met het heffen van een hand tot stilte maande. ”Wat hebben we een geweldig publiek vandaag,” sprak de man toen het stil genoeg was. Ervaren als hij was, wist Pierre dat er een nieuwe applaus-uitbarsting zou volgen als hij stil bleef, en daarom vervolgde hij: “De liefde is duidelijk aanwezig! Onze deelnemers gaan hun uiterste best doen om deze liefde ook in hun performances te steken en wie dit het beste doet, zal naar huis gaan met de felbegeerde Love Ribbon!” Behendig wisselde Pierre zijn microfoon van hand voordat hij vervolgde: “Om te bepalen wie de gelukkige wordt, is zoals altijd onze lieftallige jury aanwezig.” De nu vrije rechterhand van de presentator ging naar voren. Een hartvormige spotlight die tot nu toe uit was geweest, sprong aan en liet een drietal personen in zachtroze licht baden. ”Geef een hartelijk applaus voor… Francois de la Mer, Laurent Mignon en Martine Fleur!” Meneer De la Mer gaf zijn iconische korte knik. Had iemand bij ieder Contest een liniaal naast het hoofd van de man gehouden, dan zou men nu weten dat Francois zijn kin iedere keer precies hetzelfde aantal centimeters naar beneden liet komen. Laurent zat verkeerd om op zijn stoel en gaf de mensen achter hem high-fives, handtekeningen en knipogen. Met een enkele persoon deed hij zelfs een vlugge en ingewikkeld uitziende
handshake, alsof het niets was. Martine’s glimlach was perfect en het hartje dat ze met haar handen maakte was perfect en haar perfectie was perfect. Het volume van het geklap bereikte een duizelingwekkend hoogtepunt. Pierre Flamboyance, die tot op dit moment meegeklapt had, bracht de microfoon weer naar zijn mond. ”De eerste deelnemer, dames en heren!”

Deelnemers mogen vanaf nu in het topic posten. Tot en met 16 maart is hier de tijd voor.

Wij willen iedereen die deel zal nemen aan het contest alvast veel plezier en succes wensen!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Gys il Cupo
Punten : 101
Gender : Male ♂
Age : 21
Type : Coördinator
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Cutiefly
http://pokemon-journey.actieforum.com/t6499-gys-il-cupo http://pokemon-journey.actieforum.com/t6500-gys-pokedex#131361

BerichtOnderwerp: Re: Valentine's Contest   di maa 13, 2018 1:12 pm




Voor vandaag zou zijn kostuum bestaan uit een pastel blauwe single breasted suit bestaan met daaronder een wit hemd en een pastel grijze stropdas. Maar dat had hij nog niet allemaal aan. Eerst stond hij nog voorovergebogen in de richting van de spiegel in de kleedkamer de contouren van zijn ogen lichtelijk meer aangenaam te laten ogen door middel van make up. Zijn stiefzusje Emiko was ook aanwezig. Gys had niet echt vrienden die het leuk vonden, of bekwaam waren, om bij dit soort dingen te helpen. Emiko was ook geen expert, maar ze vond het tenminste wel leuk. En de morele steun was ook heel welkom. Daoud had hij ook nog gevraagd, maar die had stellig gezegd dat dat niks voor hem was. Achja, ze zaten in ieder geval allemaal in het publiek. Papa, mama en zijn stiefouders. Ze zaten echter niet bij elkaar in de buurt. Maar dit was al meer dan waar hij op had kunnen hopen. Ondertussen hing Emiko netjes de verschillende onderdelen van het kostuum aan de rand van het kleedhokje. Ze was netjes en ordelijk op die manier. “Het gaat je vast lukken Gys.” Zei ze opgewekt. Gys keek even om, naar haar toe. Hij glimlachte maar even naar haar. Een gemaakte glimlach. Het was niet alsof hij nu uitgebreid kon ingaan op hoe hij zich voelde. Vervolgens haalde Emiko een koffer tevoorschijn en opende die. Ze had samen met Gys gewerkt aan een apparaat waardoor het makkelijker zou zijn voor hem om instructies te geven aan Lucy. Gys had al een volledig plan uitgetekend voor haar. Meerdere pagina’s waarin precies stond aangegeven welke spieren ze moest aanspannen en met welke timing ze dat moest doen. Op sommige tekeningen had hij zelfs de spieren uitgetekend. Af en toe stonden er aan de zijlijnen van de pagina’s natuurkundige berekeningen om te zien of de plannen wel realistisch uitvoerbaar waren.

Maar terug naar het apparaat. Het leek op een metalen doos van ongeveer twintig centimeter bij dertig centimeter. Dat kwam omdat het eigenlijk ook echt een doosje was van twintig bij dertig centimeter. Het ging er vooral om wat er óp het doosje te zien was. En dat waren knoppen met symbolen erop. Ook was er een standaard waar het doosje op kon staan van ongeveer één meter en twintig centimeter hoog. Dit doosje zou Gys naast zich plaatsen en aansluiten op de geluidsboxen die aanwezig waren op het podium. Als hij een knop zou indrukken, dan zou er muziek afspelen, of een bepaald geluid. En dan wist Lucy precies welke bewegingen en moves ze zou moeten uitvoeren, op basis van wat ze hoorde. Het was eigenlijk best poëtisch hoe hij zijn stem verving met muziek. Gys zette het ding in elkaar en haalde de kabels los. Emiko haalde vervolgens een kleine geluidsbox tevoorschijn uit haar rugzak. Het was verstandig om even een laatste check te doen, of het apparaat werkte. En dat deed het gelukkig. Nu kon Gys, voor zijn gevoel, zich eindelijk gaan omkleden. Het zou niet meer zo heel lang duren voordat hij op moest. Hij deed zijn kostuum aan en ging naast Emiko op een bankje zitten dat in de kleedkamer stond. Hij nam Lucy’s Pokéball erbij en pakte voorzichtig de Heart Seals die hij in zijn tas had. Samen met Emiko plaatsten hij de Heart Seal stickers zorgvuldig op de Ball Capsule die over de Confidence Ball van Lucy was geplaatst. En toen kwam er iemand aan de deur om hem te vertellen dat alle kandidaten zich moesten verzamelen.

Hij was helemaal niet nerveus eigenlijk. Misschien voelde hij zich wel al een beetje verslagen. Maar van Emiko kreeg hij tóch nog een peptalk. Zijn familie steunde hem in een hoop dingen, maar Emiko en zijn pa waren eigenlijk de enigen die er meestal hardop enthousiast over spraken. Gys had er eigenlijk geen idee van hoe precious dat is. Hij glimlachte naar haar en maakte een hoofdbuiging. Hij wist even niet hoe hij het anders moest zeggen dat hij het lief van haar vond dat ze zo fijn geholpen had. Toen maakte Emiko aanstalte om hem een knuffel te geven maar Gys stapte meteen achteruit. Vervolgens maakte hij een gebaar dat moest aangeven dat hij zijn pak niet wilde kreuken. “Ohja.” Zei Emiko, zich realiserende dat Gys gelijk had. “Nou zet hem op hoor!” Gys knikte naar haar en liep met de man mee naar de plek waar de kandidaten moesten verzamelen. Emiko liep direct met het apparaatje naar de technische mensen van de show. Van tevoren hadden ze verteld over Gys zijn beperking en hadden ze er afspraken over gemaakt. Zodra Gys op zou moeten zou het allemaal klaargemaakt worden zodat er geen tijd verloren zou gaan. Het was prettig dat de mensen van de Valentine’s Contest zo open en behulpzaam waren.

Gys keek rond naar alle andere kandidaten die ook al klaar stonden. Pfoe, een hoop leken erg professioneel. Zou het opvallen dat dit zijn eerste officiële contest was? Voor zijn gevoel kon hij verder maar beter ook even niemand meer aankijken. Misschien zou hem dat juist wel nerveus maken. De kalmte die hij nu voelde wilde hij niet verliezen. Het was die gezonde spanning. Die wat hij ook vaak had vóór zijn Judo toernooien. Of de gezonde spanning als hij een vrije worp moest doen voor zijn Basketbalteam. Hij keek omlaag naar Lucy’s Pokéball die hij met beide handen vasthield. Ze had heel hard gewerkt voor vandaag. Ze hadden weken achter elkaar getraind. Gys had aan zijn therapeut aangegeven dat hij zich beter voelde die weken. Schijnbaar was dat heel normaal. Bezig zijn met activiteiten die hij plezierig ervaarde zouden hem helpen met uit de negatieve spiraal kruipen. Ironisch hoe hij dan nu zo vrolijk en tevreden oogde, gegeven zijn mentale conditie. Kon hij het eigenlijk wel? Dit? Konden mensen met depressie en dwanggedachten eigenlijk wel goede coördinatoren zijn? En alsof de duvel ermee speelde herinnerde hij zich nét een bericht dat zijn vader hem ooit had gestuurd. Hij had hem een artikel gestuurd over een bekende ex-coördinator die aan het blad verklaarde dat met mentale klachten kampte toen hij meedeed aan zijn eerste paar contests. Contests waar hij meestal de top vijf van haalde. En één keer zelfs de eerste prijs. Het motiveerde Gys om een rolmodel te hebben. Iemand met dezelfde doelen, en dezelfde moeilijkheden in zijn leven. Hij haalde diep adem. Iedereen geloofde in hem, en de wereld had bewezen dat hij het zou kunnen. Hij hoefde het alleen nog maar te doen.

En toen hoorden ze via de tv die in de ruimte hing hoe de contest werd aangekondigd. Ook konden ze het lichtelijk horen door de gangen heen van het gebouw. Er zat een vertraging van minder dan een halve seconde tussen dat ze het geluid op de tv hoorde en dat het daadwerkelijke geluid van de zaal bij hen aankwam. Dat was wat Gys gokte in ieder geval. Soms dacht hij aan natuurwetten om zichzelf kalm te houden in stressvolle situaties. Het was een manier om ervoor te zorgen dat zijn dwanggedachten niet op zouden komen. De kans dat hij ze zou krijgen bestond vooral als het niveau van stress verhoogd werd. Wat ook in niveau verhoogd werd was het applaus van het publiek. Toen Martine geïntroduceerd werd nog wel het meeste. Maar ze had ook wel iets. Gys verklaarde het harde applaus met de conclusie dat Martine gewoon goed wist wat de mensen wilden zien, en hoe ze dat naar voren moest laten komen. Op een bepaalde manier gold dat ook voor contests. Maar.. je moest wel trouw aan je eigen stijl blijven. Anders zou je gewoon een dansende Aipom zijn die de trucjes voor het publiek doet die ze willen zien, in plaats van zelf iets te bedenken. Echter moest het wel allemaal in het thema van de contest. Dat was deze keer valentijn en liefde. Daar was Gys heel goed in. Ofja, hij was er goed in om daarover te dromen en fantaseren.



Hij was niet durven gaan zitten. Hij wilde zijn pak zo ongekreukeld mogelijk houden. En toen.. werd hij ineens aangekondigd. “En onze volgende kandidaten zijn Gys en Lucy!” Direct alert keek hij op naar het scherm en liep zo snel als hij kon naar het podium toe. Goedzo, zijn geluidsdoos stond klaar. Hij liep het podium op en hij kreeg al direct een applaus. Of het nu kwam omdat mensen dat uit beleefdheid deden, of dat de sociale norm was, of dat zijn verschijning nú al zo’n indruk maakte, maakte hem niet uit. Hij voelde zich direct thuis op het podium eigenlijk. Het was hetzelfde gevoel dat je kon hebben als je verkleed was, of een masker op had. Je durft ineens veel meer van jezelf te laten zien. En dat ervaarde Gys zelf nu ook. Hij liep naar het midden van het podium en het werd helemaal stil. Hij deed drie buigingen. Naar links, naar rechts en naar het midden van het publiek. Toen zette hij een aantal stappen naar achteren, zodat hij naast zijn geluidsdoos stond en gooide Lucy’s Pokéball omhoog. Het was nog steeds stil. Dat was met de bedoeling om een spanning op te bouwen. De diepere betekenis, die het publiek waarschijnlijk niet zou ontdekken, was dat het ook een verwijzing is naar zijn eigen stilte. Er zijn geen woorden nodig om liefde uit te drukken. Alleen liefde is nodig om liefde uit te drukken. Dat was immers wat hij geloofde. Maar wat wist hij nou? Hij had nog nooit een vriendje gehad.

Midden in de lucht klapte Lucy’s Pokéball open en ze verscheen in de lucht. Tijdens het openklappen van de ball verscheen er een groep dwarrelende hartjes, vanwege de Heart Seals, in de lucht rondom Lucy. Er was weer wat licht applaus te horen en ook een stem die heel erg op die van Gys zijn vader leek die enthousiast Lucy’s naam uitriep. En toen drukte Gys de eerste knop in. Een piano was te horen die muziek maakte dat deed denken aan elfenstof dat werd rondgestrooid. Dat was Lucy’s cue om Fairy Wind uit te voeren. Ze bracht haar voorpootjes naar haar mond en maakte het gebaar van een grote luchtkus terwijl ze harder begon te slaan met haar vleugeltjes. De glitterende roze lucht die er om haar heen ontstond voer de hartjes mee in de richting van het publiek. Heel ver kwamen de hartjes niet echter. Dat zat in de aard van Seal Stickers. Maar hopelijk kwamen ze ver genoeg om als mooi ervaren te worden door het publiek. Gys voelde zich er in ieder geval al gerust op dat Lucy de introductie foutloos had uitgevoerd. Een goed begin was het halve werk. En op dit onderdeel van het werk konden ze beide al trots zijn.

De roze stof die ontstaan was door de Fairy Wind dwarrelde omlaag en de muziek van de piano zwakte langzaam af. Gys drukte op de volgende knop en liep zelf naar voren. Dit volgende onderdeel van hun contest uitvoering was er eentje die ze samen deden. De muziek begon. Eerst een lekkere gitaar die de opening van het nummer aankondigde. Gys ging naast Lucy staan en keek in de richting van het publiek. En toen telde hij zichtbaar met zijn vingers tot drie, synchroom aan de tekst: “One, two, three” Daarna hield hij zijn hand open zodat zijn handpalm in de richting van het publiek stond. “Take my hand and come with me” Lucy vloog zo snel ze kon een paar rondjes om Gys heen. “Because you look so fine that I really wanna make you mine” En toen sprong de muziek over naar een heel nieuw nummer. Een vrolijke piano opening was te horen. Gys en Lucy maakten allebei een draaiende dance move in elkaars richting. Waardoor ze nu weer naast elkaar stonden. Maar nu aan de andere kant van elkaar. Ze keken naar elkaar en deden een dans waarbij ze voorwaarts met hun vingers knipten en iedere keer als ze dat deden een van hun benen naar voren wierpen. “How do you do what you do to me? I wish I knew.” Ze deden vervolgens de draai weer en stonden weer op hun startposities. Waarna ze de beweging die ze net nog deden herhaalden. “If I knew how you to it to me. I’d do it to you.” Vervolgens keerden ze zich beiden weer naar het publiek. Hun handen plaatsten ze op hun hart. “You give me a feeling in my heart.” En toen keerden ze zich weer naar elkaar. Gys deed alsof hij een boog spande en schoot zogenaamd de pijl. “Like an arrow. Passing through it.” En Lucy acteerde dramatisch alsof ze geraakt werd, waarna ze acteerde dat ze in katzwijm viel voor Gys. “S’pose that you think you’re very smart.” En toen ging Gys op zijn knieën naar Lucy en Lucy gooide haar armpjes over elkaar heen. “But won’t you tell me, how do you do it?”

En toen sloeg de muziek weer over. Nu naar een heel kort intro van een keyboard met een een organ effect. Heel kort was even een gitaar te horen en toen ging het nummer van start. Gys en Lucy deden de danspasjes die ze eerder deden waarbij ze met hun vingers knipten, maar nu richting het publiek. “I thought love was only true in fairytales.” Toen stopten ze en wezen ze naar elkaar. “Meant for someone else,” en toen schudde ze hun hoofden en wezen naar zichzelf. “but not for me.” Ze gingen in de defensieve box houding staan en deden een paar stoten in de lucht. “Love was out to get me. That’s the way it seems.” Toen grepen ze allebei naar hun hart en keken naar de vloer. “Disappointment haunted all my dreams.” En toen keken ze vrolijk op naar het publiek. “Then I saw her face!” Gys deed een vreugdesprongetje en Lucy deed een achterwaartse salto van blijdschap. “Now I’m a believer!” Ze staken hun vinger naar voren uit en maakte daarmee het ‘nee’ gebaar terwijl ze hun hoofd en heupen schudde. “Not a trace. Of doubt in my mind.” Hierop volgend plaatste ze hun handen op hun hart. “I’m in love mmmm-ooh. I’m a believer.” Ze schudde hun hoofden terwijl hun handen nog steeds op hun hart rustte “I couldn’t leave her if I tried.” Dat was toen de gitaar voor een korte solo ging. Lucy bleef freestyle dansen, zoals afgesproken en Gys liep weer naar zijn geluidsdoos. Even goed timen.. dan werd het namelijk tijd voor de volgende stap van de act.

De muziek werd geleidelijk aan zachter en.. Gys drukte op de knop. Lucy vloog naar het midden van het podium en de muziek veranderde in een teder, overgevoelig, pianostuk. Op het ritme vloog ze zachtjes heen en weer. Op een bepaald moment was het haar cue om Attract uit te voeren. Langzaam, tijdens het heen en weer vliegen, met haar gezicht in de richting van het publiek, vormde ze een hart voor zich. En toen die uiteindelijk zo’n halve meter groot was, wat erg groot is voor een Cutiefly, liet ze het hart in de richting van het publiek zweven. Het leek heel minimaal, maar het was de aanzet voor iets dat wat groter zou uitpakken. De pianomuziek werd namelijk wat krachtiger. De tederheid verdween, en het overvloeien van emoties nam over. Gys klapte eenmalig in zijn handen en Lucy liet zichzelf vermenigvuldigen met haar Double Team aanval. Er stond nu een cirkel van Cutiefly op het podium. En toen de muziek nóg sneller begon te spelen maakten ze allemaal een hartje met hun Attract aanval. Maar deze keer schoten ze die niet zomaar naar het publiek. Nee. Deze keer schoten ze ze helemaal niet weg. Ze begonnen aan een Silverwind aanval. Het effect hiervan was dat de Silverwind zich in een spiraal, tussen de Cutiefly door bewoog. De zilveren wind nam de hartjes die ze net nog hadden gemaakt mee. Op deze manier maakten ze een wervelwind aan zilverkleurige liefde. Het was wel drie meter hoog. En net zoals erosie normaal al in de natuur gebeurd, had de Silverwind hetzelfde effect op de hartjes van Attract. Maar het resultaat was iets dat mooier was dan in de natuur gebeurde. Glitters. De hartjes werden, gepaard met de emotionele muziek, geleidelijk aan kleiner en zachter, totdat er geen hartjes meer over bleven. En de zilveren wind langzaam verdween. Het idee hierbij was dat liefde soms als een kracht van de natuur aanvoelde die je niet kon bedwingen. Het was iets dat zijn vader hem ooit had verteld. In de jaren dat hij nog samen leefde met zijn biologische moeder. En zijn vader leek deze verwijzing te begrijpen, want de man zat alweer keihard te klappen.

En toen de wind helemaal weg was. Was te zien, dat er nu, waar eerst de wervelwind nog te zien was, iets anders verscheen. Het was een whiteboard. En daar stond een verschrikkelijk lange formule op. Er was geen muziek. Het publiek was stil. Gys en Lucy gingen naast het bord staan. Het was de formule die Gys een paar maanden terug uit woede in een betonnen buis had geschreven, toen hij de wereld helemaal zat was. Het was, voor wie het begreep, een formule, waarin hij alle natuurkundige formules bij elkaar had gegooid die hij kende. In een poging de wereld te begrijpen. Waarom de wereld zo is als die is. En waarom de wereld niet gewoon zo kan zijn zoals hij zelf wilt dat het is. Hij liet het publiek.. even een paar tellen zich afvragen wat hier de bedoeling van was. Waarna hij de marker pakte die bij het whiteboard lag. Want naast het ‘=’ teken, stond ‘??’ geschreven. Hij veegde de vraagtekens weg en verving het met ‘z.o.z.’. En langzaam draaide hij het whiteboard om. Wat er te zien was aan de andere kant van het whiteboard was een uitvergrote familiefoto. Eentje, waarop al zijn (stief)ouders en stiefbroertjes en -zusjes op te zien waren. Het publiek was nog steeds stil. Angelo’s en Inga’s ogen begonnen te tranen. En heel even was er ruis te horen.. dat overliep in een spraakbericht van zijn vader. “Gys. Mijn mooiste. Ik weet niet waar je bent. Onthoud alsjeblieft dat we van je houden. Figlio Mio. Il mio tutto.” Een klikgeluid gaf aan dat het bericht eindigde. Het was een voicemailbericht van zijn vader van toen Gys eens van huis was weggelopen, op een van de slechtste dagen van zijn leven. Het publiek bleef stil, maar zijn ouders waren nu toch echt wel aan het huilen. Khadija en Koji probeerden zo op hun eigen manier hun partners zo goed mogelijk te steunen tijdens het voelen van deze heftige emoties. Er was weer ruis te horen. Het begon met iemand die zachtjes zat te snikken. “Kom alsjeblieft terug. Ik weet niet wat ik zonder je moet. Kocham cię.” Het snikken ging voor een aantal seconden door. “Kocham c-c-..” Ze kon haar woorden niet eens af maken. “Kom gauw terug.” Zei ze snikkend. Het was de stem van zijn moeder. Hetzelfde klikgeluid eindigde dit bericht. Dat was het moment dat Gys en Lucy een buiging maakte. En het publiek de kans gaven om applaus te geven.

Het antwoord was familie. Voor Gys in ieder geval. Dat is alle liefde die je nodig hebt. Of het nu biologische, stief- of gekozen familie is. Dankjewel.



Muziek gebruikt in de post:
#1 Are you gonna be my girl - Jet
#2 How do you do it - Gerry and the Pacemakers
#3 I’m a Believer - The Monkees

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Imogen Hargreaves
Punten : 217
Gender : Female ♀
Age : 18
Type : Coördinator
Regions : Hoenn
Icon : Espeon
http://pokemon-journey.actieforum.com/t5093-imogen-hargreaves http://pokemon-journey.actieforum.com/t5094-imogens-pokedex http://pokemon-journey.actieforum.com/t6572-imogens-work-log

BerichtOnderwerp: Re: Valentine's Contest   vr maa 16, 2018 10:24 am


O wat leuk, o wat leuk, een Valentijnscontest, Imogens favoriete soort! Je hoefde alleen maar naar de teksten van de meeste liedjes en gedichten te kijken om te beseffen dat de liefde altijd al de beste inspiratiebron was, en dat gold voor Imogen net zo goed. Het lastige was alleen dat je maar één pokémon kon gebruiken, en geen twee, dus een liefdesverhaal uitspelen zou nog lastig worden. Hoe graag ze zelf ook in de schijnwerpers stond, ze wilde zichzelf toch liever geen onderwerp van haar voorstelling maken. Het was immers haar pokémon naar wie alle aandacht toe moest gaan. Maar ja, welke pokémon? Solarium had haar vorige Valentijnscontest voor haar gewonnen. Helios was natuurlijk haar mooiste, haar liefste, haar eerste pokémon - en hij wilde nog altijd een revanche na bij zijn vorige contest tweede te zijn geworden. Isabis was roze, dat sprak in haar voordeel, maar de Mudkip had nog niet genoeg ervaring, en hetzelfde gold voor Imimi en Summers. En dan was er nog Meri. Lieve, stille Meri. Hij was al een tijdje bij het team, maar had nog niet de kans gehad om te schitteren op het podium. En daarmee was haar keus gemaakt: Meri zou het worden.

Die keus was inmiddels al weer een tijdje geleden, en in de tussentijd hadden ze flink geoefend op hun optreden. Gekleed in een prachtig jurkje met rozen erop geborduurd, wachtte Imogen haar beurt. Op een scherm volgde ze de kandidaat voor haar, die nu met zijn optreden bezig was. Ze had de jongen nog niet eerder bij een contest gezien, maar hij en zijn Cutiefly waren best wel goed. Ze merkte dat ze zachtjes mee wiegde op de muziek. En aan het eind moest ze even een traantje wegpinken. Opeens leek haar Geweldige Geniale Allerbeste idee een beetje saai. Maar toen ze even naar Meri keek, had ze er toch wel vertrouwen in. Cutiefly, reuze leuk, maar niemand kon op tegen haar Xatu.

Meri dacht er anders over. Je zag het niet aan hem af, maar vanbinnen stierf hij zo ongeveer van de zenuwen. Hoe moest hij dit gaan doen? Hij kon dit helemaal niet! Hij kon alleen maar staren! Dat was ook wat hij nu deed: voor zich uit staren en overdenken hoe het leven hem in Arceusnaam naar de wachtruimte in een contesthal had gebracht. En toen... verdween de wachtruimte opeens. Hij zag iets heel anders. Een visioen! Een moment later was hij weer terug in de wachtkamer, maar nu was hij een stuk rustiger. Wat hij ook zou doen, de afloop stond al vast, en dat werkte op de een of andere manier kalmerend. "Time to shine, Meri", hoorde hij Imogen zeggen. Hij keek het meisje even aan voor ze hem in zijn pokéball liet verdwijnen. Hij wist dat ze nu naar het podium liep, en dat hij straks zou verschijnen ten overstaan van een enorm publiek. Maar hij zou het overleven, zo veel was zeker.

---

Imogen zei niets terwijl ze Meri liet verschijnen. Ze gooide de pokéball niets eens, ze klapte hem gewoon open. In een simpele flits verscheen de Xatu. Geen seals, glitters of hartjes. Alleen de Xatu. Hij stond met zijn zij naar het publiek gekeerd. "Substitute", zei Imogen kalm. Meri stapte naar voren... maar bleef ook staan. Opeens waren er twee Meri's. De ene - de echte - draaide zich om en staarde zijn spiegelbeeld aan. Even bleef het stil. Toen verhief Imogen haar stem iets om het publiek aan te spreken.

"De ogen zijn de spiegels van de ziel", sprak ze. "En dat geldt misschien wel het meest voor een Xatu. Een blik kan alles zeggen, meer dan woorden ooit zouden kunnen. Een blik liefde tonen, beter dan het mooiste gedicht het zou kunnen verwoorden. Een blik spreekt, en alleen de persoon die aangekeken wordt kan het horen. Wat daar gebeurt is onbeschrijfelijk. Maar als we het uit zouden moeten beelden, zou dit het dichtste in de buurt komen. Dames en heren: de balts van de Xatu!"

In de ogen van zijn evenbeeld zag hij niets. Een Substitute had geen ziel. Het gaf hem een ongemakkelijk gevoel om in die lege ogen te kijken. Maar dat hoefde het publiek niet te weten. Hij volgde de stappen zoals ze die geoefend hadden. Imogen zou de aanvallen doorgeven, maar de passen en de bewegingen, die moest hij zelf onthouden. In een snelle beweging spreidde hij zijn vleugels, en vouwde ze daarna weer samen. Daarna spreidde hij alleen zijn rechtervleugel en daarna zijn linker, en op commando van Imogen voerde hij een Peck uit in de lucht. Hij zette een stap naar voren en een stap terug, stak zijn vleugels in de lucht en vloog een klein stukje op. Terwijl hij weer landde, deed hij een Peck richting de grond. Het leek een beetje op een vreemde vogeldans (niet te verwarren met de vogeltjesdans). "Teleport en Psychic", zei Imogen zacht. En opeens stond Meri aan de andere kant van het podium. Met Psychic bewoog hij de Substitute zodat het oogcontact tussen hen in stand bleef. Hij herhaalde de bewegingen van eerder: de vleugelslagen, de stapjes, de Pecks, en zodra Imogen het teken gaf, stond hij plotseling weer ergens anders. "Tijd voor het duet", zei Imogen zacht tegen Meri. Meri concentreerde zich, en toen hij voor de derde keer de bewegingen van zijn dans afging, bestuurde hij de Substitute met zijn Psychic, zodat die precies meebewoog, alsof ze de dans nu samen uitvoerden. En daarna kwamen ze in een nieuw gedeelte van hun voorstelling. Ze hadden de teleportaties bedacht als een soort verbeelding van gedachtesprongen. Gedachten bleven niet stilstaan, ze kwamen voorbij als flitsen. Totdat er een gedachte kwam die zich vastbeet, die de tijd stilzette. En die kwam nu.

"Lucky Chant." Meri hield zijn vleugels gespreid en hij en de Substitute begonnen nu in een wijde cirkel om elkaar heen te stappen, elkaar nog altijd aankijkend. Imogen zette een stapje terug om hen de ruimte te geven, de cirkel moest immers groot beginnen. Nu begon Meri zacht te zingen. Het was niet echt een melodie, meer een soort ritmische klanken. En... wel erg zacht. "Iets harder, Meri", fluisterde Imogen bemoedigend. Als zij het al nauwelijks kon horen, hoe moest het publiek er dan iets van meekrijgen? Kom op, Meri, niet zo bang zijn, we hebben dit geoefend, dacht ze. Het was voor hem vanaf het begin al het moeilijkste stukje geweest, om in die stilte opeens te gaan zingen. Stilzwijgend staren, dat was zijn ding. Hij was het niet gewend gehoord te worden. Meri wist wel dat het wat harder moest, maar zijn stem wilde niet. En de lege ogen van zijn Substitute die hem aanstaarden hielpen ook niet mee. Kom op, zei hij ook tegen zichzelf. Hij kon dit. Hij probeerde iets anders te zien dan zijn Substitute. Hij probeerde zich voor te stellen dat het eigenlijk Solarium was die naar hem keek. Anderen zeiden altijd dat zij zo'n zielloze blik had, maar Meri zag het tegendeel. Haar ogen hadden een ongekende diepte, en een laaiend vuur brandde daarbinnen. Zo veel vechtlust, en tegelijkertijd zo veel compassie... Als hij in die ogen keek, zag hij een hele wereld. Was dat ook liefde? Het kwam niet overeen met wat anderen altijd over de liefde zeiden. Het was meer dan dat. Het was wilder, het was dieper.

Zonder het te merken was zijn chant luider geworden. De volgende stap: "Tailwind." Meri sloeg met zijn vleugels terwijl hij nog altijd rondstapte, en een wind begon over het podium te waaien. De lange, rode kopveren van de twee Xatu golfden in de wind. "Ominous Wind." Hij sloeg nogmaals met zijn vleugels, en een paarse gloed werd door de wind meegevoerd en wervelde om hen heen. De lange veren wapperden nu in plaats van enkel een beetje te golven. Als je een zielsverwant in de ogen keek, zag je meer dan hartjes en glitters. Meer dan zachtheid en gevoeligheid. Je zag de storm die in hun binnenste woedde, je zag de harde kern onder het suikerlaagje. Meri en de Substitute - nog altijd onder invloed van Meri's Psychic - bleven om elkaar heen stappen, maar de Ominous Wind deed nog niet helemaal wat het moest doen. Hij had het bij-effect nodig. Dat was bij het opstellen van dit plan al een risico geweest, dingen overlaten aan het toeval. Maar Imogen geloofde in toeval, en Meri maakte zich ook geen zorgen. Toeval of geen toeval, hij wist al dat het de tweede keer wel zou werken. Zonder dat Imogen iets hoefde te zeggen, sloeg hij nogmaals met zijn vleugels. De storm zwol weer aan, wervelde om het tweetal heen, en je kon ze enkel als silhouetten door het paars heen zien. Dit keer voelde hij hoe de Ominous Wind hem de kracht en energie gaf die hij nodig had voor zijn volgende aanval. "Stored Power en Wish", zei Imogen. Meri en zijn Substitute stonden inmiddels aan weerszijden van het podium. Meri zette zich af met de kracht die zijn Ominous Wind hem had gegeven en overbrugde zo in een enkele sprong het halve podium. De Substitiute volgde nog altijd als zijn spiegelbeeld. Tijdens de sprong deed Meri een wens.

De paarse wind loste op en de twee Xatu stonden na hun sprong heel dicht bij elkaar in het midden van het podium. Het woei niet meer: het was alsof ze het oog van de storm hadden bereikt. "Confuse Ray", fluisterde Imogen het laatste commando. Kleine bolletjes licht knipten aan en bleven rond de Xatu in de lucht hangen als kleine vuurvliegjes. En een klein eindje boven hun hoofden, geroepen door Meri's wens, lichtte een heldere ster op.

Imogen glimlachte breed, en Meri besefte pas weer waar hij was toen mensen begonnen te applaudisseren. Wauw, dat was... intens. Meri en de Substitute maakten synchroon een ietwat ongemakkelijke buiging en daarna verlieten zij en Imogen het podium om ruimte te maken voor de volgende deelnemer. Pas toen ze uit het zicht van het publiek verdwenen waren, liet Meri zijn controle over de Substitute varen en liet het ding in een plofje rook verdwijnen.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Momerator
Sara Sweets
Punten : 167
Gender : Female ♀
Age : 21 years
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Braixen
http://pokemon-journey.actieforum.com/t525-sara-sweets http://pokemon-journey.actieforum.com/t527-sara-s-pokedex#7230

BerichtOnderwerp: Re: Valentine's Contest   zo maa 18, 2018 12:24 am


The contest has ended and the following results are announced by the jury:

Second place: Gys Il Cupo (20 points)

The winner of the Valentine's Contest is...


Imogen Hargreaves, congratulations!
You received the Love Ribbon and 28 points!

_________________
Sara Sweets
I think I might change it all.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: Valentine's Contest   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Valentine's Contest
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Pokémon Journey :: ► WELCOME TO THE POKÉMON WORLD :: Hoenn :: Verdanturf Town :: Contest Hall-
Ga naar: