Red like fire.
Welkom op
Pokémon Journey!

Heb je altijd al een Pokémon trainer, coördinator of breeder willen zijn? Of bewandel jij liever het gevaarlijke pad van een Team Rocket Grunt? Samen met andere leden schrijf jij het verhaal van jouw geheel eigen personage. Doorkruis regio's, vang je favoriete Pokémon en maak nieuwe vrienden onderweg. Laat het avontuur beginnen!
WELCOME, GUEST!
PLEASE Login OR Register.

Deel | 
 

 Red like fire.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
avatar
Member
Julian Snow
Punten : 222
Gender : Male ♂
Age : 22 y/o
Type : Team Rocket
Rang : Grunt
Regions : Kalos
Icon : Lycanroc

BerichtOnderwerp: Red like fire.    zo apr 08, 2018 1:05 pm

Julian trok zijn lederen handschoenen met afgeknipte vingertoppen over zijn handen terwijl hij naar zichzelf in de spiegel keek. Hij deed zijn ooglapje goed zodat deze eens goudkleurige oog bedekte en kamde zijn haar zo dat dat oog bedekt werd zodat het ooglapje niet te hard zou opvallen. Zijn andere gouden oog keek hem strak aan. Julian was inmiddels wel gewend aan het feit dat hij met zijn rechteroog nooit meer iets zou zien, maar dat betekende niet dat het niet moeilijk voor hem was telkens als hij naar zichzelf in de spiegel keek. Als hij zijn ooglapje naar beneden deed, kon hij de wond en het lelijke litteken dat zich daar bevond zien. Meestal vermeed hij zichzelf dan ook aan te kijken als hij ging douchen en deed zijn ooglapje direct weer aan vanaf het moment dat hij droog genoeg was om dat te doen. Het zorgde er enkel en alleen voor dat de haat naar zijn vader groter werd en dat hij des te harder zijn best wilde doen om te stijgen in rank. En hij wist dat hij dichtbij was, want hij had ondertussen al enkele opdrachten gedaan en hij had zijn naam meerdere keren horen vallen onder de grunts. De kans dat hij binnenkort in rank zou stijgen, was aanzienlijk groot. Hij begon een naam te krijgen binnen de organisatie en had al een bepaald intimiderend level bereikt zonder dat hij geweld had moeten gebruiken. Beter dan dit kon niet. Julian stak snel zijn sleutels in zijn zakken, vestigde zijn Poké Ball’s aan zijn riem en liep vervolgens naar buiten. Hij hoefde geen patrouille te doen, maar het was avond en hij had moeite met slapen. Hij wilde een luchtje scheppen en kijken of er iets te doen viel voordat hij weer naar zijn bed zou gaan en de hele nacht zou blijven woelen. En als hij in slaap zou vallen, zou hij waarschijnlijk dromen over zijn vader. En daar had hij nu net even geen zin in. Hij liep op zijn gemakje door de straten van Lumiose City met zijn handen in zijn zakken en groette zijn collega’s die hij onderweg tegenkwam. Hij wandelde door een verlaten steegje en trok zijn wenkbrauw op toen hij voetstappen achter zich hoorde. Hij draaide zich kalmpjes om; dit was zijn stad en hij was niet van plan zich te laten intimideren door wie dan ook. Hij deed niet veel moeite om zijn aanwezigheid kenbaar te maken en wachtte tot de persoon die hem achtervolgde hem zou bereiken, nog steeds die rustige blik op zijn gezicht.


+ Alleen voor Ragya Airon
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Ragya Airon
Punten : 499
Gender : Female ♀
Age : 20 years, born on may 4th
Type : Team Rocket
Rang : Capo
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Ninetales
http://pokemon-journey.actieforum.com/t2533-ragya-airon http://pokemon-journey.actieforum.com/t2534-ragya-s-pokedex#50737

BerichtOnderwerp: Re: Red like fire.    zo apr 08, 2018 1:48 pm

Ragya opende haar ogen en liet de pigmentloze blik glijden over het silhouet van de daken. De nacht was net gevallen en de avondklok ingegaan. In de verte hoorde ze geschreeuw van collega’s die hun werk uitoefende, onschuldige mensen intimideren. Wetende dat dit geluid de hele nacht zou kunnen doorgaan werd het al snel niks meer dan achtergrondgeluid, een ruis samen met het gerommel van de zwerfbeesten die voedsel zochten in de lege straten. Ze hielt van de nacht en om rond deze tijd te werken. Het was rustiger, ze voelde zich meer in controle over zichzelf en de kans dat er ook echt wat gedaan zou moeten worden was minder. Iedere nacht werkte ze door tot de uitputting alleen haar in een droomloze nacht zou kunnen dwingen, dat was wat ze wilde. Met de afgelopen tijden te moeilijk zijn geweest dan wat de roodharige aankon was dit noodzaak om wat slaap te kunnen krijgen. Dingen waren onzeker, ze was van haar baan afgezet en ze vroeg zich af of ze ooit die rang terug kon verdienen. Ze was onzeker in haar relatie met Lucian. Ja ze woonde weer bij hem maar was hun liefde nog hetzelfde? Hadden ze nog liefde? Haar angst was te groot om dit nog te kunnen voelen. Misschien als ze minder bang was, als ze haar rust had kunnen vinden en die verschrikkelijke beelden in haar kop zouden verdwijnen dat ze dan nog het goede kon zien in wat hun samen hadden. Maar ze dacht steeds terug aan hun ruzie, ze kon dat niet hebben in haar leven. Iedere vorm van tegenslag raakte haar veel harder dan wat gezond was. Ze had therapie nodig, medicijnen en vooral iemand om tegen te kunnen praten. Maar ze wilde haar zwakte niet toegeven aan andere, ze had immers heel haar leven geleerd dat zwakte je einde kon betekenen. Ze wist niet anders dan haar problemen op te proppen en weg te duwen. Een diepe zucht rolde over haar lippen terwijl haar gedachtes weer terug gingen naar het hier en nu. Naast haar voelde ze het warme lijf van Aldrei, de vos was bij haar komen zitten toen ze de afwezigheid van haar partner had gevoeld. Ragya liet haar hand door de gouden pels glijden. “Het komt wel goed” Een leugen meer gericht tot haarzelf dan tot de vos. “Laten we maar weer gaan lopen voor we vast vriezen” Ze duwde zichzelf omhoog en rekte haar stijve spieren wat uit, Aldrei deed hetzelfde waarna de Ninetales te weg weer wees door naar beneden te springen. Ragya volgde en liet zich van het dak af zakken, gebruik makend van een regenpijp om de val wat te vertragen. Met een kleine tik raakte ze de stenen ondergrond van de straat en keek kort om zich heen. Niet ver van haar vandaan was de omtrek van een man te vinden, niet goed wetende wie hij was keek ze naar haar partner. Deze keek haar droogjes aan, een blik die genoeg vertelde. Het was geen bekende dus. Uit nieuwsgierigheid maakte ze haar weg richting de vreemde, haar pas wat versneld tot de ander duidelijker werd. Het was een grunt, Julian dacht ze. Voor een moment langer bleef ze stil, niet goed wetende wat ze van de ander wilde nu ze hem eenmaal had ingehaald. Gelukkig was Aldrei een stuk duidelijk in haar bedoeling en begon luid te grommen, duidelijk agressief en in staat hem aan te vallen mocht hij ook maar iets doen wat haar niet aanstond. Troost vindend in het karakter van haar trouwste vriend keek ze op in de gouden blik van de jongen. “Julian was het toch?” Haar toon wat vlak, al zat er een nieuwsgierigheid in. “Ik herinner me niet dat je ook patrol had in dit gedeelte van de stad? Anders had ik je wel opgezocht” Eh niet geheel de waarheid maar goede poging tot. In de tussentijd sprong Aldrei naar voren en dwong meer afstand tussen de jongen en haar trainster. “Aldrei, geen collega’s bijten” Haar toon bijna verveeld bij de hoeveelheid dat ze die woorden moest zeggen.

_________________
Once upon a time, an angel and a devil fell in love
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Julian Snow
Punten : 222
Gender : Male ♂
Age : 22 y/o
Type : Team Rocket
Rang : Grunt
Regions : Kalos
Icon : Lycanroc

BerichtOnderwerp: Re: Red like fire.    zo apr 08, 2018 2:53 pm

Julian trok verrast zijn wenkbrauwen op toen hij de roodharige verschijning herkende als Ragya. Hij wist niet veel van haar, behalve dat ze een hogere rank had dan hem en dat ze verlaagd was geweest in rank door persoonlijke problemen. De geruchten gingen altijd als een wildvuur langs alle collega’s als die er waren, maar het was dikwijls te betwijfelen of ze waar waren. Op de één of andere manier was het ook ter oren gekomen dat Terry en hij tijdens hun patrol een groep schaars geklede meisjes waren tegengekomen en dat hij daar redelijk awkward op had gereageerd. Hij zag het Terry ook nog eens echt in een verveelde bui tegen iemand vertellen, gewoon omdat die persoon op dat moment bij hem was en om geen enkele andere reden. Hoe dan ook, alles werd altijd tegen iedereen verteld en dus was het niet de moeite om geheimen te houden. Zo werd er ook druk gespeculeerd over hoe hij zijn ooglapje had, maar Julian hoorde het nooit rechtstreeks van iemand. Daar waren ze dan wel weer te bang voor. Hij kon niet veel mensen in Team Rocket hebben, behalve Ciro en Terry dan, ook al was die laatstgenoemde zijn IQ waarschijnlijk beneden het gemiddelde. Maar dat Ragya voor hem stond, iemand van een hogere rank en bovendien met ook nog eens veel sterkere Pokémon dan hem, verraste hem wel een beetje. Dit was echter enkel te merken door zijn wenkbrauwen die vrij wel meteen weer terug in een frons gedrukt werden. Hij gaf een knikje ten teken dat ze zijn naam juist had. Hij ging haar naam niet eens reden; hij dacht wel dat bijna iedereen wist wie zij was. Met zo’n sterk team viel je behoorlijk op binnen Team Rocket. “Ik heb ook geen patrol,” was zijn rustige antwoord terug. “Ik wilde alleen een luchtje scheppen. Ik had moeite met in slaap te vallen.” Hij voelde zich een klein kind van vijf jaar toen hij zich verantwoordde tegenover Ragya, maar het leek hem beter om gewoon rechtuit te zeggen waarom hij zich hier op straat bevond dan dat hij een defensieve houding op zou stellen. Van haar Ninetales trok hij zich vrij weinig aan. Zijn vader had hem vroeger zo erg geïntimideerd dat hij niet dacht dat hij nog voor veel dingen bang zou zijn. De dood was daar één ding van: hij was er niet bang voor. En aangezien Ragya haar Ninetales vrij snel tot de orde riep, voelde hij er niet veel voor om ook maar één blik op de vos te werpen. “Bovendien heb ik altijd al een zwakte gehad voor de nacht. Het is prachtig hoe het ’s nachts chaotisch en mooi tegelijkertijd kan zijn. Het ligt er natuurlijk ook aan in welk gedeelte van de stad je je op dat moment bevindt.” Hij kon zich voorstellen dat het bij zijn collega’s op dit moment eerder chaotisch dan mooi was. “Maar wat doe jij hier?” Hij keek haar niet onvriendelijk aan. “Ben je dit gedeelte aan het patrouilleren of…?” Hij liet het open zodat ze zelf kon invullen wat ze aan het doen was, als ze dat aan hem kwijt wilde tenminste.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: Red like fire.    

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Red like fire.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Eerste Les - Fire Magic
» { Fire vs Stone
» [NL] The Fire Games

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Pokémon Journey :: ► WELCOME TO THE POKÉMON WORLD :: Kalos :: Lumiose City-
Ga naar: