WELCOME, GUEST!
PLEASE Login OR Register.
Welkom in de wondere wereld van Pokémon Journey! Kies uit Pokémon van over de hele wereld en creëer je eigen karakter om de regio's te ontdekken. Besluit je om als Coördinator, Trainer of Breeder voor de winst te gaan? Maak je als Team Rocket-lid de regio's onveilig of waarborg je als Ranger juist de vrede tussen mens en Pokémon? Bepaal je eigen lot en laat het avontuur beginnen!
Alexander, AdminRaven, AdminLynn, Admin Cecille, ModeratorSara, ModeratorCiro, Moderator


IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Just... Droppin' In

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Cecille Skarsgård
Moderator
avatar
PROFILE
Punten : 111
Gender : Female ♀
Age : 19
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

http://pokemon-journey.actieforum.com/t135-cecille-skarsgardhttp://pokemon-journey.actieforum.com/t139-cecille-s-pokedex
BerichtOnderwerp: Just... Droppin' In   di jul 29, 2014 12:24 am


Nonchalant stapte een blondine de haven in, waar ze even bleef staan en zichzelf uitgebreid uitrekte. Dat was een vrij lange boottocht in haar verdediging en ze voelde zich zo ontzettend stijf, zelfs al had ze geen moment van de reis stilgezeten. Cecille had niet alleen haar rek en strekoefeningen gedaan op het dek, maar ook nog eens met haar Tyrogue gespard; uiteraard op zo’n manier dat ze andere passagiers niet in de weg liep, hoewel ze dat alleen maar deed om problemen te vermijden. Het had haar in principe weinig kunnen schelen of iemand zich eraan irriteerde of niet, zolang ze maar verder geen last was voor iedereen om haar heen. Sivar was een uitstekende tegenstander geweest en, zelfs al had hij minder ervaring dan haar, kon ze toch zien dat hij een geboren vechter was. Niet alleen qua type, maar qua alles. Hij zat echter nog niet geheel op haar niveau en had dus ook niet van haar kunnen winnen, maar ondanks dat was het wel een goede spar geweest. De pokémon stond naast haar, bekeek haar van top tot teen toen ze zich uitbundig uitrekte en probeerde haar toen na te doen. In Cecille’s ogen zag het er natuurlijk extreem schattig uit en dat liet ze ook horen. “Aww,” mompelde ze er nog achteraan, terwijl ze haar hand op zijn hoofd legde en er ruw overheen aaide. Erg vond hij het alleen niet. Nee, Sivar vond het juist fijner als ze onvoorzichtig met hem omging.

“Goed, uhm… Waar beginnen we?” Ze keek zoekend om zich heen, maar waar ze eigenlijk naar zocht, wist ze niet eens. Haar oog viel op een eettent niet al te ver bij hen vandaan, maar daar was ze al snel op tegen. “Ik heb eigenlijk geen honger… Wat jij?” vroeg ze aan de Tyrogue. Die schudde driftig zijn hoofd, waardoor de blondine even moest grinniken. “Nee, we hebben ons al volgepropt met het eten van dat buffet op de boot,” voegde ze er lachend aan toe. Sivar keek haar met een scheve grijns aan, die eigenlijk al genoeg zei. Cecille beantwoordde die grijns met haar eigen en liet toen haar lila gekleurde ogen weer door het gebied gaan. Waar kon ze heen? Waar moest ze heen? Wat moest ze doen? Ze wist het eerlijk gezegd niet. “Yeah…” begon ze langzaam. “Dit had ik misschien beter moeten uitplannen,” sprak ze tegen de pokémon. Die keek haar met een niet-begrijpende blik aan. De blondine schudde haar hoofd en besloot dat haar beste optie gewoon rondlopen was. Dus rondlopen, dat gingen ze doen. Sivar pakte meteen Cecille’s hand vast toen hij merkte dat ze in beweging kwam en liep op ongeveer hetzelfde tempo achter haar aan. Een normaal persoon zou dit snel hebben gevonden, maar voor hen was het niets anders dan gewoon. De pokémon probeerde haar aandacht te trekken om een gesprek te starten, waardoor het meisje niet veel later niet meer op de weg lette en blindelings overal langsliep. Dit resulteerde erin dat ze tegen een prullenbak aanknalde en bijna voorover erin struikelde. Het was dat ze zichzelf kon redden door de randen van de prullenbak vast te grijpen. “Djävlar!” riep ze nog verrast uit toen ze viel. Sivar zag het zo gebeuren. “… Rogue…?” vroeg hij voorzichtig toen ze op haar knieën tegen de prullenbak aanzat, hopend dat zijn trainer zich niet had bezeerd.      

OOC: & Tyson~
<3
Like a fever I will take you down ♪


_________________
Cecille Skarsgård
No matter where you are, I'll be
there


Laatst aangepast door Cecille Skarsgård op wo sep 03, 2014 5:19 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Tyson Kinomiya
avatar
PROFILE
Punten : 5
Gender : Male ♂
Age : 16 01/03
Type : Trainer
Regions : Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

http://pokemon-journey.actieforum.com/t181-tyson-kinomiyahttp://pokemon-journey.actieforum.com/t4851-tyson-s-pokedex#100216
BerichtOnderwerp: Re: Just... Droppin' In   di jul 29, 2014 7:45 pm

Breed grijnzend stapte Tyson van de haven af en volgde de overige passagiers die van de aanlegplaatsen wegliepen. Zowel de Pikachu die meereisde op zijn pet, keek zijn ogen uit. Tyson en Kyro hadden al uitgekeken naar het moment dat hij aan land kon voor hun eerste stappen in de Kalos regio en om nieuwe Pokémon te vangen. “Pikaaa,” piepte Kyro en wierp zijn zwarte neus de lucht in, om de geur van de oceaan in zich op te nemen. Opdat moment wierp de jongen zijn vuist enthousiast naar voren.“Onze eerste stappen in Kalos, maatje!” sprak Tyson met een vrolijke ondertoon, die aangaf dat hij haast niet kon wachten om te beginnen. Hij voelde hoe Kyro omlaag klom en vervolgens op de terecht kwam voor hem, deze keek naar de Pokéball van de Riolu die tijdens de boottocht in zijn bal had gezeten, waardoor Tyson begreep waar het gele wezentje op doelde. Kurai moest hier ook deel van uitmaken. Grijnzend knikte hij naar de Pikachu en pakte de Pokéball van de Riolu van zijn riem af, die hij daarna op de grond wierp. Het ronde voorwerp klapte open en uit de rode straal kwam het silhouet van zijn Riolu tevoorschijn die vragend naar de jongen en diens teamgenootje keek. “Luuuh,” sprak het blauwe wezentje. Tyson plantte zijn hand op het hoofdje van de Riolu die zijn ogen dichtkneep en van de aai over zijn bol genoot. “We zijn in Coumarine City,” sprak Tyson met een trotse ondertoon in zijn stem.

Plots kreeg hij een briljante ingeving en gooide hij zijn tas op de grond neer, waar hij zijn shinai uithaalde. “Zeg Kurai, wat zou je ervan zeggen om een potje te trainen?” stelde hij toen breed grijnzend voor aan het blauwe wezentje. Kurai knikte instemmend en balde uitdagend zijn vuisten, waarna Tyson een geschikte plek zocht om te trainen.. die vond hij bij een klein bloemenperkje omringd door struiken en een stenen randje. Kyro sloeg zijn kleine gele pootje tegen zijn voorhoofd toen de twee op het randje klommen en tegenover elkaar gingen staan, de Pikachu bleef op het gras bij de spullen van de jongen zitten. Tyson boog met zijn handen plat tegen elkaar aangedrukt, uit respect voor zijn ‘tegenstander,’ ook Kurai deed dit. Tyson opende zijn ogen en keek met een serieuze blik naar de Riolu die zijn ogen nog had gesloten. De jongen zette een stap naar voren en slingerde het bamboe zwaard naar de blauwe Pokémon toe. Kurai opende zijn rode ogen en hield de aanval van Tyson vliegensvlug tegen, precies zoals opa ook altijd deed, dit keer was het aan de Riolu om een aanval uit en schopte met zijn sterke achterpoot naar de zij van de jongen die de aanval weerkaatste met het zwaard.  “Ha!” riep Tyson en keek toe hoe Kurai nog een poging deed om de jongen te raken. Voor Tyson was het best nog lastig om zijn voeten goed op het randje neer te zetten of om niet te vallen.

Zo ging dat een tijdje door. Tyson wist op bepaalde momenten zijn aanvallen tegen te houden maar ook doordat hij zijn evenwicht moest bewaren, wist Kurai hem toch een paar keer goed te raken. Het was opdat moment dat het groepje schrok van een klap, van iemand die tegen een vuilnisbak viel. “Woah!” riep Tyson geschrokken uit en viel van het randje af in de bosje aan de andere kant, zijn shinai viel op de grond. Kyro barstte in lachen uit toen hij het zag gebeuren en rolde over het gras heen van het lachen. Tyson echter kon hier niet echt om lachen en kwam geïrriteerd overeind, wrijvend over zijn pijnlijke elleboog die hij had gestoten. Zelfs Kurai kon zijn lach niet inhouden maar deed dit minder overdreven dan de Pikachu die zowat huilde van het lachen, hij grinnikte enkel. “Oi Kyro! Dat is niet grappig” riep hij luid toen de jongen over het randje was geklommen. De Pikachu stopte voor een moment met lachen maar kon het niet lang volhouden en schoot even later weer in de lach. Zwaar geïrriteerd balde hij zijn hand tot een vuist en zag opdat iemand over een prullenbak heen gebukt staan. Het was Kurai die opdat moment naar de persoon toe liep en met een bezorgde frons er naartoe liep, Tyson volgde het blauwe wezentje gevolgd door een grinnikende Kyro.

Eenmaal aangekomen grijnsde Tyson breed en zag hij dat het een meisje was met een Tyrogue maar kon het echter niet laten om een opmerking erover te maken. Hij schatte haar zo drie of vier jaar ouder dan dat hij was. “Weetje.. een prullenbak is geen plek om rond te hangen,” grijnsde Tyson terwijl hij met zijn wijsvinger onder zijn neus veegde.Vervolgens stak hij zijn hand uit om haar alsnog overeind te helpen als ze het wilde omdat hij toch nog wel een beetje fatsoenlijk opgevoed was door opa.
Terug naar boven Go down
Cecille Skarsgård
Moderator
avatar
PROFILE
Punten : 111
Gender : Female ♀
Age : 19
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

http://pokemon-journey.actieforum.com/t135-cecille-skarsgardhttp://pokemon-journey.actieforum.com/t139-cecille-s-pokedex
BerichtOnderwerp: Re: Just... Droppin' In   di aug 19, 2014 1:17 pm


Het liefst had Cecille de prullenbak meteen geslagen. Hoe durfde dat… Dat ding in de weg te staan! Dat het voor een beschamende gebeurtenis had gezorgd, vond ze niet eens erg. Ze dacht niet eens aan het feit dat er anderen naar haar staarden, hoewel het de meesten niet eens scheen te interesseren. Met haar rechterhand tot een vuist gebald, keek ze knarsetandend naar de vuilnisbak en zat klaar om het een klap te verkopen, was het niet voor haar eigen pokémon die het al zag aankomen. Sivar greep vliegensvlug haar vuist tussen zijn poten en deed zijn best om Cecille tegen te houden. “Lamelos!” gromde de blondine kwaad. Haar woede zakte echter meteen weg toen ze vanuit haar ooghoeken een figuur op haar af zag komen. Meteen staakte ze haar acties en keek ze nieuwsgierig opzij, waardoor ze kon zien dat een Riolu naar hen toe kwam gelopen. Een Riolu. Een vechtsoort. Ze hield van Riolu’s. Het meisje wilde een gil van enthousiasme slaken, maar het geluid bleef in haar keel hangen, waardoor er slechts een hoge piep uit haar mond kwam. Sivar keek vragend naar zijn trainer, maar besloot er verder niet op in te gaan. Sommige dingen hoorde hij waarschijnlijk niet te begrijpen over Cecille. Die maakte inmiddels aanstalten om de Riolu in haar armen te sluiten en dood te knuffelen, maar een andere stem zorgde ervoor dat dat plan ook niet door ging. “Weetje.. een prullenbak is geen plek om rond te hangen,” hoorde ze een jongensstem zeggen. Nieuwsgierig keek ze op en zag inderdaad een jongen staan. Zijn brede grijns voorspelde niet veel goeds en de opmerking die hij maakte kon ze niet bepaald grappig noemen op het moment. Daarom wierp ze hem voor een moment een kwade blik toe.

Enkele seconden later besefte ze dat ze nog altijd half tegen de prullenbak aanleunde en kwam ze voorzichtig recht met behulp van de uitgestoken hand. Ditmaal verscheen er ook een grijns rond haar lippen. “Is dat zo?” vroeg ze aan de jongen, hoewel het een retorische vraag was en ze dus geen antwoord erop verwachtte. “Die hangjongeren van tegenwoordig gaan me ook veel te snel. Waar is de tijd gebleven dat prullenbakken zo populair waren?” Trots op zichzelf omdat ze een woordgrapje had gemaakt, klopte ze haar schouder af, alsof daar vuil op zat en ze dat nu probeerde weg te werken. Het echte vuil zat echter op haar blote onderbenen. Dat klopte ze erna weg. “Cecille,” stelde ze zichzelf toen kort voor, waarop ze met haar duim naar haar Tyrogue wees. “En dat is Sivar. We besloten even binnen te komen vallen.” De grijns op haar gezicht werd ietsje breder, voordat haar oog weer op de Riolu viel. Meteen zakte ze weer op haar hurken en legde haar handen op haar knieën, zodat ze gefascineerd naar de pokémon kon staren. “Is dat jouw pokémon?” vroeg ze. “Kan hij goed vechten? Welke technieken kent hij allemaal? Welke vechtkunst beoefent hij? Of is het meer van alles een beetje?” Stoppen met haar vragen kon ze niet meer toen ze eenmaal begonnen was. Ze kwam niet vaak iemand met een vechtsoort tegen, dus die kans liet ze niet natuurlijk niet liggen. Afwachtend keek ze terug omhoog; naar de jongen die haar zojuist overeind had geholpen. Hij leek in ieder geval een stuk jonger dan haar, dus zoveel ervaring met vechten als haar kon hij niet hebben. Of wel soms?
Like a fever I will take you down ♪


_________________
Cecille Skarsgård
No matter where you are, I'll be
there


Laatst aangepast door Cecille Skarsgård op wo sep 03, 2014 5:20 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Tyson Kinomiya
avatar
PROFILE
Punten : 5
Gender : Male ♂
Age : 16 01/03
Type : Trainer
Regions : Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

http://pokemon-journey.actieforum.com/t181-tyson-kinomiyahttp://pokemon-journey.actieforum.com/t4851-tyson-s-pokedex#100216
BerichtOnderwerp: Re: Just... Droppin' In   wo aug 27, 2014 12:12 am

Tyson’s grijns verdween voor een moment toen hij de kwade blik van het meisje zag, en slikte even maar toen hij diens hand in de zijne voelde glijden kwam er een opgeluchte zucht uit zijn keel. Voor een moment dacht hij iets verkeerds had gezegd alhoewel hij het ook niet echt slecht bedoelde. Niet iedereen vond zijn benadering even geweldig blijkbaar. “Is dat zo?” was toen de wedervraag van de blondine die inmiddels al overeind stond en Tyson kreeg een hol gevoel in zijn maag. “Die hangjongeren van tegenwoordig gaan me ook veel te snel. Waar is de tijd gebleven dat prullenbakken zo populair waren?” voegde het meisje eraan toe waar de dertienjarige jongen even niets op wist te zeggen. Wat kon je daar op zeggen?  Uiteindelijk was zijn brede grijns het antwoord, een teken dat hij het grappig vond. Grinnikend keek hij naar Kyro die er geen snars van scheen te begrijpen en ietwat schaapachtig naar de twee mensen keek, maar een geïrriteerde blik naar Tyson wierp. Opdat moment ging zijn aandacht weer naar het meisje die zichzelf en haar Tyrogue in het kort voorstelde als Cecille en Sivar. Tyson besefte dat dit het moment was om zichzelf en zijn eigen Pokémon  ook voor te gaan stellen en wees daarom eerst naar zijn Riolu en Pikachu. “Dat is Kurai en dit is me partner Kyro,” begon Tyson en wees vervolgens met een kleine glimlach op zichzelf met zijn wijsvinger. “En ik ben Tyson,” voegde hij er aan toe. Hij merkte nu pas dat Cecille geïnteresseerd  was in zijn Riolu en dat Kurai een beetje nerveus van werd. Iets waar Tyson geen rekening mee had gehouden omdat hij dacht dat de Riolu dit fijn zou vinden.

Hij voelde daarom ook niet veel later dat er twee paar poten om zijn middel heen werden gelegd en dat het blauwe wezentje zich probeerde te verstoppen in zijn vest.. ook niet vreemd want het wezentje had zijn hele leven in een dojo doorgebracht. De jongen hurkte daarom naast hem neer zodat hij op gelijke ooghoogte met hem was en legde een geruststellende hand op zijn hoofdje. Een nieuwe regio, nieuwe gezichten en een hoop nieuwe dingen waar de Riolu opeens aan werd blootgesteld. Rustig aaide hij over het hoofdje van Kurai die hierdoor opkeek naar de twee mensen. Zijn aandacht werd opdat moment getrokken toen de blondine hem een vraag stelde, waardoor Tyson haar aankeek. “Is dat jouw pokémon?” vroeg Cecille waarbij de jongen een trotse blik in zijn ogen keek. Hij liet het meisje uitpraten en luisterde aandachtig naar de komende woorden. “Kan hij goed vechten? Welke technieken kent hij allemaal? Welke vechtkunst beoefent hij? Of is het meer van alles een beetje?” had ze er nog aan toe gevoegd. “Jup, Kurai was alleen eerst van mijn opa maar opa gaf hem een jaar geleden aan mij als kadootje,” reageerde Tyson met een te vrolijke ondertoon in zijn stem. Kyro wierp hem opdat moment een nijdige blik toe en sloeg nukkig zijn poten over elkaar heen omdat er voor een keer geen aandacht aan hem werd besteed. De jongen zag dit waarna hij met een haal van zijn hand de kuif van de Pikachu door elkaar gooide.

“Ik weet dat hij met behulp van Kendo redelijk goed kan vechten omdat hij is getraind door opa, fysiek is hij aardig getraind, maar ik weet niet precies wat hij allemaal al geleerd heeft qua aanvallen, omdat ik net begin aan mijn reis,” legde Tyson uit. Hij zag vervolgens hoe Kyro uit alle macht zijn haar weer in model probeerde krijgen onder een toeziend oog van Tyson die zachtjes grinnikte om de Pikachu. “Pika-Pika!” brieste het gele wezentje naar de jongen toen hij zijn kuif weer in orde had gekregen. “Ach stel je niet aan joh ben jij nou een man?” sprak Tyson die zijn armen over elkaar sloeg en zijn ogen sloot en er een weer een opende door de Pikachu schuin aan te kijken. Kyro snoof kwaad en draaide kwaad van hem weg.. waarschijnlijk werd hij nu voor van alles uitgemaakt, maar de jongen kon er niets anders van maken door te grinniken toen hij zag Kurai voor een tweede keer zijn poot voor zijn hoofd sloeg.


OOC: hij is langer dan verwacht.
Terug naar boven Go down
Cecille Skarsgård
Moderator
avatar
PROFILE
Punten : 111
Gender : Female ♀
Age : 19
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

http://pokemon-journey.actieforum.com/t135-cecille-skarsgardhttp://pokemon-journey.actieforum.com/t139-cecille-s-pokedex
BerichtOnderwerp: Re: Just... Droppin' In   di sep 02, 2014 10:24 pm


Haar grap was goed aangekomen; de grijns van de dertienjarige knul zei immers genoeg. Cecille beantwoordde zijn grijns domweg, want daar over nadenken hoefde ze niet. Omhoog gekrulde mondhoeken waren nou eenmaal haar ding, dus als iemand naar haar glimlachte of grijnsde, kon ze het niet laten om hetzelfde te doen. De jongen stelde zijn pokémon voor en toen zichzelf. "Tyson," herhaalde Cecille de laatste naam hardop, terwijl ze bedenkelijk keek. Vervolgens verscheen er weer een glimlach op haar gezicht. "Dat zijn erg leuke namen," complimenteerde ze niet alleen de jonge trainer, maar ook zijn pokémon. Zelf had ze ook een tijdje nagedacht over Sivar zijn naam, beseffend dat het eigenlijk niet zo makkelijk was als ze origineel gedacht had. Hoe deden ouders dat überhaupt; een passende naam voor hun kind vinden? De hare hadden het uiteindelijk wel goed geraden, aangezien haar naam blind betekende. Nu was ze niet daadwerkelijk blind, maar ze had geen oog voor detail en kwam daardoor vaak in de problemen. Sivar's naam betekende zegevierende verdediger - een indicatie naar zijn vechtlust, maar niet naar zijn tactiek. Net als Cecille moest hij het van offensieve aanvallen hebben, want de blondine had hem nou eenmaal getraind. Een verdediger was hij misschien niet, maar hij zegevierde wel vaker dan dat hij verloor. Zo verschrikkelijk had ze het dus niet gedaan. Of wel?

Toen haar volledige aandacht naar Kurai ging, had ze eigenlijk niet eens door dat ze de arme pokémon ongemakkelijk liet voelen. Ze was dan ook veel te hard aan het fangirlen om het te merken. En daarom was zij dus Cecille en niet Ida of Minnoo. “Jup, Kurai was alleen eerst van mijn opa maar opa gaf hem een jaar geleden aan mij als kadootje,” vertelde Tyson, maar haar lila gekleurde ogen waren nog altijd op de Riolu gericht. Het begon Sivar een beetje te irriteren, al kon hij niet aangeven waarom. Wist hij veel wat jaloezie betekende en dat dit ook een emotie was die hij kon voelen. Tyson legde toen uit dat Kurai goed kon vechten met behulp van Kendo. Wat dat dan ook mocht zijn. Cecille hield haar hoofd lichtjes schuin en keek eindelijk op naar de knul die haar vergezelde. "Kendo?" vroeg ze nieuwsgierig. Een vechtsport waar ze amper iets over gehoord had. De naam klonk haar wel bekend in de oren, maar echt iets zeggen deed het niet. Misschien omdat de vechtsporten die zij kende meer met lichamelijk contact te maken had, want dat was wat haar interesseerde. Ze wilde haar tegenstander letterlijk te lijf gaan. Bovendien, wat was er nou leuker dan iemands benen te kunnen breken in het echte leven? Ze moest er natuurlijk wel op voorbereid zijn wanneer een vaag figuur haar van haar geld wilde beroven. of haar pokémon. Cecille's ogen lichtten op zodra de jongen vervolgde met het feit dat hij net was begonnen aan zijn reis. Ze stond soepel op en grijnsde weer breed. "Wat toevallig!" riep ze uit. "Ik ben ook net begonnen aan mijn reis. Ik ben zelfs net aangekomen per boot." Ze keek even naar de haven en weer terug naar Tyson. "Ben je van hier of kom je ook van mijlen ver?"
Like a fever I will take you down ♪


_________________
Cecille Skarsgård
No matter where you are, I'll be
there
Terug naar boven Go down
Tyson Kinomiya
avatar
PROFILE
Punten : 5
Gender : Male ♂
Age : 16 01/03
Type : Trainer
Regions : Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

http://pokemon-journey.actieforum.com/t181-tyson-kinomiyahttp://pokemon-journey.actieforum.com/t4851-tyson-s-pokedex#100216
BerichtOnderwerp: Re: Just... Droppin' In   zo sep 07, 2014 5:05 pm

Tyson keek even naar Kurai die hem langzaam losliet en toch wel nieuwsgierig begon te worden naar Cecille. De Riolu draaide zich nog even naar de jongen die hem met een glimlach toeknikte, na zijn pet van zijn hoofd te hebben gehaald en deze op het hoofdje van Kurai planten. Het kledingstuk was weliswaar te groot voor de Riolu omdat de klep voor zijn ogen hing, waardoor Kurai hem om moest draaien. Voorzichtig stak de Riolu dan toch zijn pootje naar de blondine uit met een nerveuze maar vrolijke glimlach op zijn gezicht. "Kendo?" weerklonk toen de vragende stem van Cecille. Tyson keek op en besefte toen hij de blik van Cecille zag dat hij uit moest leggen wat het inhield, maar eerlijk gezegd wist hij niet hoe. Als opa zoiets deed als uitleggen zag het er veel makkelijker uit wanneer hij dit zelf moest doen. Tyson kreeg een bedenkelijke frons op zijn gezicht en pakte het bamboe zwaard van zijn tas. “Kendo is een vorm van Martial Arts waarbij je een shinai gebruikt, een zwaard gemaakt van bamboe,” legde Tyson uit en liet het voorwerp zien aan Cecille. “Het was wel wat anders dan karate taekwondo.. Kurai kan dan proberen om langs de verdediging te komen met zijn karate schoppen zodat hij meer coordinatie krijgt,” voegde hij er nog aan toe. Kurai knikte met een kleine grijns op zijn snoet waarbij zijn pet mee bewoog die weer voor zijn ogen ging hangen.

Grinnikend pakte Tyson zijn pet weer terug en zette deze achterste voren op zijn hoofd. "Wat toevallig! Ik ben ook net begonnen aan mijn reis. Ik ben zelfs net aangekomen per boot," vertelde ze toen waarbij de jongen weer een grijns op zijn kreeg en enthousiast knikte. Hij was behoorlijk nerveus geweest om zich te vermaken op de boot naar Kalos, ondanks dat hij zeeziek was geweest. Voor geen goud dat hij nog ooit op een boot zou gaan. “ik ben maar wat te blij dat ik weer vaste grond onder me voeten heb,” Grijnsde Tyson en voelde dat zijn wangen wat rood werden, maar dit soort dingen vond hij altijd moeilijk om toe te geven.
Kurai draaide zich met een lichte grijns om en bracht beide poten naar zijn gezicht waar achter hij een gegrinnik probeerde te onderdrukken. Hij kon zelf ook niet ontkennen dat hij het achteraf wel grappig vond dus hij dit niet erg en lachte hij met de Riolu mee. "Ben je van hier of kom je ook van mijlen ver?” vroeg Cecille toen waarbij Tyson haar weer aankeek en zijn hoofd schudde. Niet zonder antwoord te geven te natuurlijk. “Nee ik kom uit Viridian City waar ik woon met mijn opa,” gaf Tyson toen als antwoord maar met een hint dat het een onderwerp was waar hij niet graag over wilde praten. De jongen staarde hierbij even naar zijn schoenen.

Kurai zag dit gebeuren en reek met zijn pootje naar de hand van zijn Trainer. Tyson echter, legde zijn hand op het hoofdje van Kurai en aaide hem zachtjes over zijn hoofd. Ten teken dat hij zich geen zorgen hoefde te maken. De Riolu zag toen dat Kyro op Sivar afliep en deze vrolijk begroette, net als Tyson een gesprek aan te knopen. Kurai zag dit niet echt zitten maar had ook het gevoel dat de jongen hem nodig had, dus bleef hij bij Tyson. Een gesprek kon later ook wel worden gehouden, niet? Als de Pikachu hem zou komen halen natuurlijk.
Terug naar boven Go down
Cecille Skarsgård
Moderator
avatar
PROFILE
Punten : 111
Gender : Female ♀
Age : 19
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

http://pokemon-journey.actieforum.com/t135-cecille-skarsgardhttp://pokemon-journey.actieforum.com/t139-cecille-s-pokedex
BerichtOnderwerp: Re: Just... Droppin' In   zo sep 07, 2014 10:22 pm


Toen ze Cecille vanuit haar ooghoeken zag dat de Riolu toch nieuwsgierig een poot naar haar uitstak, moest ze haar best doen om niet te gillen van enthousiasme. Het beestje was gewoon zo ontzettend schattig en het was een vechtsoort, dus ze zou er geen bezwaar tegen hebben om ook een Riolu te mogen hebben. Helaas voor haar wist ze niet waar ze die kon vangen en onderzoek doen ernaar ging ook moeilijk. Ze zou het aan Tyson kunnen vragen, maar iets vertelde haar dat hij het ook niet zou weten. Misschien had ze ooit, in de verre toekomst, wel het geluk om een wilde tegen te komen en anders kon ze het nog altijd bij een Daycare proberen. Pokémon waren op verschillende plekken te koop. Dat betekende echter wel dat Cecille weer moest gaan sparen en ze wist niet of haar dat wel goed af zou gaan. Zo’n geweldige spaarder was ze immers niet. Het had dan ook lang geduurd voor ze haar ticket naar Kalos had kunnen betalen. De blondine drukte voorzichtig de buitenkant van haar hand tegen de poot van Kurai aan, hopend dat ze hem hier niet mee liet schrikken. Als er één groep was waar het meisje mee om kon gaan, dan was het de jonge groep. Of het nou kleine kinderen of jonge pokémon waren, Cecille wist van nature al hoe ze bepaalde dingen wel en niet kon doen. Ze gaf de jonge Celica de schuld hiervan, aangezien ze zelf al op vrij jonge leeftijd met een jonger iemand moest leren omgaan. Nou ja, moest was een groot woord. Ze deed het vrijwillig, natuurlijk, en ze was ook blij dat de ander haar toe had gelaten in haar wereld. Het was uiteindelijk een verlegen meisje geweest, maar dankzij Cecille had ze zich beter leren uiten.

Tyson legde haar uit wat Kendo inhield en nu ze er het één en ander over hoorde, kwam het haar toch vaag bekend voor. Ze had zich echter niet zo verdiept in de beoefende vechtsport van Tyson, omdat het inderdaad met zwaarden te maken had. De blondine had niks tegen zwaarden – ze vond ze zelfs oprecht geweldig – maar ze had toch liever haar eigen, vertrouwde kickbox lessen. Ze voelde zich levendig wanneer ze haar eigen handen als wapens gebruikte. In haar ogen was het zelfs eerlijker om met je eigen lichaam te vechten, want hoewel er ook verschil tussen zat met hoe goed getraind je was, had iedereen een kans om daarmee te overleven. Even vroeg ze zich af hoe goed ze het zou doen in een gevecht tegen Tyson, maar die gedachte liet ze nog even varen. Ze kende de jongen net en had nog geen rede om hem in elkaar te slaan. Bovendien klonk het nogal sadistisch om dat bij een jonger kind te proberen. “Awesome!” reageerde Cecille uiteindelijk na de uitleg. “Dus je maakt ook handig gebruik van je hobby tijdens de training, huh?”

Het plaatje van Kurai, die met moeite de pet op zijn hoofd kreeg gehouden zonder dat die afzakte, was een beeld die Cecille niet snel zou vergeten. Van binnen ontplofte ze dan ook bijna van enthousiasme, want het had er gewoon extreem schattig uitgezien. Iets erover zeggen deed ze dit keer echter niet, want ze wilde de arme Riolu niet afschrikken. Zelfs al had ze dat misschien al gedaan. Tyson vertelde toen dat hij blij was weer vaste grond onder zijn voeten te hebben en Cecille grinnikte zacht. “Sivar en ik hebben er niet echt last van gehad. Wij hadden het te druk met onze oefeningen,” gaf ze toe. Ze vroeg zich af hoeveel mensen er last van hadden gehad. Het volgende wat de jongen vertelde was over zijn woonplaats en de toon die hij in zijn stem gaf ontging haar compleet. Pas toen ze zag dat Tyson naar zijn schoenen keek, begreep ze de hint. “Kanto, huh? Hallo buurman! Ik kom uit Ecruteak in Johto,” begon ze, proberend de aandacht op zichzelf te vestigen. Dit keer niet omdat ze ervan hield het middelpunt van de aandacht te zijn, maar gewoon om Tyson op andere gedachte te kunnen brengen. “Wat toevallig dat we elkaar hier tegen komen.” Terwijl zij bezig was met de jongen, liep de Pikachu op haar Tyrogue af en begroette hem. Sivar deed uiteraard hetzelfde, enthousiasme in zijn ondertoon liggend. Net als zijn Trainer probeerde hij het gesprek gaande te houden, maar hij was daar alleen een stuk slechter in dan de blondine.
Like a fever I will take you down ♪


_________________
Cecille Skarsgård
No matter where you are, I'll be
there
Terug naar boven Go down
 

Just... Droppin' In

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Pokémon Journey :: ► WELCOME TO THE POKÉMON WORLD :: Kalos :: Coumarine City-