Classic Horror Contest
Welkom op
Pokémon Journey!

Heb je altijd al een Pokémon trainer, coördinator of breeder willen zijn? Of bewandel jij liever het gevaarlijke pad van een Team Rocket Grunt? Samen met andere leden schrijf jij het verhaal van jouw geheel eigen personage. Doorkruis regio's, vang je favoriete Pokémon en maak nieuwe vrienden onderweg. Laat het avontuur beginnen!
WELCOME, GUEST!
PLEASE Login OR Register.

Deel | 
 

 Classic Horror Contest

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
avatar
Administrator
Lynn Xavier
Punten : 256
Gender : Female ♀
Age : Eighteen
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Liepard
http://pokemon-journey.actieforum.com/t230-lynnette-xavier http://pokemon-journey.actieforum.com/t1283-lynn-s-pokedex#19519

BerichtOnderwerp: Classic Horror Contest   vr okt 27, 2017 11:50 am


CLASSIC HORROR CONTEST

EVENT CONTEST

Het podium was donker. De zaal was donker. Het enige dat er op duidde dat het spektakel van de maand op ieder moment van start kon gaan, was het gedempte maar enthousiaste gefluister van het publiek. Precies op het moment dat de eersten ongeduldig rond begonnen te kijken, klonk er een ander geluid op in de zaal. Geritsel, alsof iemand zich over dorre, gevallen bladeren bewoog, maar dan luider doordat het geluid uit speakers kwam. Honderden nieuwsgierige ogen, inmiddels aan het donker gewend, zochten het podium af. Niets te zien. Er was nu niet alleen maar geritsel en geroezemoes meer; af en toe was een laag gegrom te horen, een viool, het geluid van tegen elkaar aan slaande takken, een Noctowl… En ergens, afgeschermd van het publiek, werd een volumeknop langzaam omhoog gedraaid en een seintje gegeven. Was er licht geweest in de ruimte, dan had je op dit moment een aantal nerveuze blikken vanuit het publiek kunnen opvangen. En toen, plots, was al het geluid weg. Even onverwacht ging er één enkele spot aan op het podium en riep een diepe stem, perfect synchroon met het aangaan van het licht: "Boe!"

De hele zaal haalde geschrokken adem. Zodra ze de warme lach van Pierre Flamboyance hoorden, echter, was de schrik al snel weer verdwenen. De geliefde presentator lachte zijn brede glimlach en het publiek begon spontaan te klappen. Hij droeg een net, zwart pak waar de botten van een skelet op genaaid waren. Ook de schedel was aanwezig – het als een masker op Pierre's gezicht geschminkte doodshoofd stak prachtig af tegen zijn huid. Bij ieder ander was het misschien ordinair geweest, de presentator stond het fantastisch. Zoals alles dat hem deed, eigenlijk. Zijn lach was opnieuw te horen. Toen hij sprak, was zijn stem weer vrolijk en warm. "Ik had jullie goed te pakken, of niet?" Geroepen bevestigingen, gecombineerd met gelach, klonken op. "Wachten jullie dan maar totdat jullie de performances van vanavond gezien hebben," vervolgde de man, "want op deze speciale avond zullen jullie niet alleen prachtige dingen zien, maar ook angstaanjagende." Voor het effect pauzeerde Pierre kort, de gezichten van de mensen op de voorste rij lezend. Ze hingen aan zijn lippen. "Welkom… Bij het Classic Horror Contest!" Gejuich, geklap, gejoel. "Drie hele speciale mensen zijn aanwezig om mee te genieten van de voorstelling, maar vooral ook om de optredens te beoordelen en daarna de meest griezelig mooie tot winnaar te verkiezen. Mag ik een hartelijk applaus voor… Francois de la Mer, Laurent Mignon en Martine Fleur!" Pierre's hand ging naar voren en de spotlights boven de tafel van de jury ging aan. Francois – met voor deze ene, enkele keer een oranje stropdas in plaats van een zwarte – knikte kort. Laurent was opgestaan uit zijn stoel en had zich omgedraaid, waardoor het publiek zijn kwaadaardige-clownskostuum in zijn volle glorie kon bewonderen. Martine, de elegantie zelve, glimlachte waardoor haar neppe vampiertanden zichtbaar werden. Dat ze volledig in het zwart gekleed was, was vast geen toeval. Deze Fleur zette nooit een stap buiten de deur zonder een tot in de puntjes geperfectioneerde outfit, leek het. Of misschien werd alles dat ze aanhad wel zo perfect omdat zij degene was die het droeg. Na de juryleden hun shine gegeven te hebben, trok Pierre Flamboyance de aandacht weer terug naar het podium met zijn opgewekte stem. "En dan nu, de eerste deelnemer!" Opnieuw werd er geklapt, en Pierre verliet zwaaiend het toneel. Het contest kon beginnen!


Deelnemers mogen vanaf nu in het topic posten. Zij hebben hier tot en met 19 november de tijd voor. Hierna zal de winnaar bekendgemaakt worden.

Aan iedereen die aan dit contest meedoet: alvast veel plezier en succes!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Imogen Hargreaves
Punten : 224
Gender : Female ♀
Age : 18
Type : Coördinator
Regions : Hoenn
Icon : Espeon
http://pokemon-journey.actieforum.com/t5093-imogen-hargreaves http://pokemon-journey.actieforum.com/t5094-imogens-pokedex http://pokemon-journey.actieforum.com/t6572-imogens-work-log

BerichtOnderwerp: Re: Classic Horror Contest   vr nov 17, 2017 8:23 am



In zekere zin was Solarium perfect voor de Halloween contest. Een agressieve instelling, uitdrukkingsloze, rode ogen die gloeiden in het donker, mogelijk van buitenaardse afkomst: wat wilde je nog meer? Maar het was niet Solarium die ze in zou zetten. Dat zou gewoon niet eerlijk zijn. Solarium had al in twee contests mogen schitteren en had al een lintje binnengehaald. Nu was het de beurt aan een van haar teamgenoten.
Imimi was misschien duivels, maar haar vertrouwde ze absoluut niet met zo’n belangrijke taak, en bij de Leafeon en de Mudkip had ze nog geen tijd gehad om ze zo goed te leren kennen dat ze hun talenten volledig kon benutten. Meri dan? Hij was van zichzelf misschien een vrij onschuldig vogeltje, maar ook hij kon best spookachtig staren, en nu hij geëvolueerd was, kon hij best een indrukwekkende indruk maken. En psychische krachten deden het altijd goed in horror.

Maar nee, uiteindelijk was het niet echt een vraag. Het moest natuurlijk Helios worden.

“Tijd voor jou om de spotlights te pakken”, zei ze met een brede lach tegen de Sunflora toen ze aankondigde dat ze hem in wilde zetten voor de contest. Een mengeling van emoties trok over zijn gezicht en opeens besefte ze hoe veel beter ze zijn gedachten kon aflezen dan toen ze hem nog maar net had. Zo kon ze nu duidelijk zien dat hij nog altijd enige wrok koesterde over het feit dat ze hem zo lang aan de zijlijn had laten staan. Maar ze zag ook dat die emotie er enkel op de achtergrond was, want trots, blijdschap en zelfgenoegzaamheid overheersten. Ze zag het aan de manier waarop hij het team rondkeek. Let maar op, nu is het mijn beurt, leek hij te willen zeggen.

Maar nu, zo kort voordat het echt ging gebeuren, leek hij zenuwachtig. Arceuszijdank was het ondanks dat het best frisjes was hier in Kalos een stralende dag, want sinds zijn evolutie werd hij snel slaperig als de zon niet scheen. Imogen was zelf ook wel een beetje nerveus, maar niet zo erg als toen ze was begonnen met de voorbereidingen. Want hóé maakte je met een lieflijke, zonnige Sunflora een horroroptreden? Hij was een zonnebloem, geen pompoen! Maar ze had onmogelijk een andere keuze kunnen maken. Ze had het hem zo ongeveer beloofd: zodra hij op eigen benen kon staan, zou hij aan de beurt zijn. Daar kwam ze niet op terug. Ze gunde het hem ook gewoon om eindelijk dat te mogen doen waarvoor hij op deze reis was: schitteren in de contests. Hij was haar eerste pokémon en ze zag er erg naar uit om eindelijk samen met hem het podium op te gaan. Ondertussen had ze dus wel flink zitten brainstormen, want een uitdaging was het zeker, maar ze was tevreden met wat ze in elkaar hadden gezet en ze had er nu alle vertrouwen in. Terwijl Helios, die normaal toch blaakte van zelfvertrouwen, al steeds meer op een spook begon te lijken…

“Wist je dat er in deze stad een soort groot kristalding is dat de Sundial heet? Een zon! Als dat geen teken is…” kwetterde Imogen opgewekt terwijl ze door de stad naar de contesthal liepen. Helios luisterde maar half, terwijl hij onder het lopen nerveus in zijn bladeren wreef. Hij bekeek zijn spiegelbeeld in iedere etalageruit die ze passeerden. Zaten zijn bloembladeren goed? Had hij geen kruimels gemorst bij de lunch – die hij nauwelijks naar binnen had kunnen krijgen van de zenuwen? Hij had altijd verwacht dat hij met het grootste zelfvertrouwen en zonder enige twijfel het podium zou betreden, volledig zeker van zijn overwinning. Maar nu het zo ver was… Hij was nog niet zo heel lang geëvolueerd. Zou hij niet opeens toch weer over zijn eigen voeten struikelen? Hij was er inmiddels wel aan gewend, en het was hem sowieso nauwelijks meer gebeurd na de eerste uren van zijn Sunflora-zijn, maar misschien, als hij nerveus was… Hij moest wel winnen. Hij moest wel de beste zijn. Hij was een Sunflora! Maar hij was zo plotseling, zo ongepland geëvolueerd. Was hij wel Sunflora genoeg? Deze en meer van dat soort zorgen spookten door zijn kop (pun not intended). Hij had hier zo lang naar uitgekeken. Als het nu maar goed zou gaan. Als hij Imogen maar niet teleur zou stellen. Hij was haar eerste pokémon, hij moest de beste zijn.

Zijn teamgenoten wensten hem succes en zelfs de hooghartige Leafeon keurde hem een blik waardig. “Sowieso vergeet je op het laatste moment wat je moet doen”, lachte Imimi. Helios keek haar geërgerd aan. Kon dat ijsje nooit eens een keer ophouden? “Ik onthoud alles heus wel”, bromde hij. Imimi schudde grijnzend haar hoofd. “Als je maar niet over je voeten struikelt, plantje.” Ze snoof. “Imogen had Solarium weer in moeten zetten. Dat ziet er tenminste uit alsof het door een demon bezeten is. En het heeft geen voeten om over te struikelen.” Maar meer dan dat kon ze niet zeggen, want een Fire Spin van Solarium bracht haar tot zwijgen én tot smelten, waarop Imogen maar gauw iedereen liet terugkeren in hun pokéballs, want zo vlak voor een contest kon je geen uit de hand lopende ruzies gebruiken. Straks kreukte Helios nog een blaadje!


***

Het was zo ver. Op het podium maakte een enkele spot een cirkel van licht, die Imogen en Helios iets gaf om zich op te oriënteren terwijl ze in het donker hun plaatsen zochten. Imogen kneep Helios nog even bemoedigend in zijn schouder, waarna ze een eind achter de lichtcirkel bleef staan en hij een punt een stukje rechts ervan opzocht. Daarna kon het beginnen.

“Razor Leaf”, fluisterde Imogen zo zacht dat alleen Helios het kon horen. Ze wilde niet dat haar woorden het optreden zouden verstoren. Nog altijd een beetje zenuwachtig voerde Helios de aanval uit, en een reeks bladeren vloog door de lichtstraal, alsof een koude wind ermee speelde. Imogen drukte op het knopje van de afstandsbediening in haar hand en de spot knipperde even en doofde toen uit. “Worry Seed”, fluisterde ze, ze drukte weer op de knop, en daar sprong de spot weer aan, maar nu lag er middenin een zaadje. Een vreemd, verontrustend zaadje. Wat er precies zo vreemd aan was, was moeilijk te zeggen, maar alleen al ernaar kijken gaf een ongemakkelijk gevoel. Het licht begon weer te knipperen, het licht verdween, een fluistering van Imogen, en toen klonk er een ijle fluittoon, als de wind die huilt tussen de bomen, maar tegelijk klonk het levend, en een beetje hypnotiserend, alsof het je in slaap zou willen zingen, een slaap waaruit je nooit meer wakker zou worden. Maar de Worry Seed van eerder deed zijn werk: de Grass Whistle zou geen gesnurk veroorzaken vandaag.

Imogen fluisterde zacht een volgend commando: Leech Seed. De spot sprong weer aan – het gefluit stopte op precies hetzelfde moment - en verlichtte nu in plaats van één een hele berg pitjes, waar kronkelende witte wortels uitkwamen die zochten naar houvast, naar een slachtoffer om energie uit te trekken. Het licht ging weer uit, er klonk een zacht geruis, voetstappen – van Helios, die snel alle zaadjes aan de kant veegde – en het licht knipte weer aan: de cirkel was leeg. Helios, die opgelucht was dat hij niet was gestruikeld over de zaadjes, en zich sowieso steeds meer op zijn gemak begon te voelen, stampte langzaam met zijn voeten op de grond, alsof er een groot beest aan kwam lopen, en begeleidde dat met een ijle Grass Whistle. Hij grijnsde even. Dit was daadwerkelijk heel vermakelijk om te doen! En het ging best wel goed, al zei hij het zelf. Imogen had gelijk, hij was hiervoor gemaakt. En dan nu de volgende stap. Hij voerde een Growth uit – en nog maar een extra, voor de zekerheid – en spreidde zijn bladeren.

Even was er voor de mensen uit de zaal nog altijd niets te zien. Maar… gloeiden er daar net achter de lichtcirkel nu twee groene ogen in het donker? Synthesis hulde Helios’ armen in een groene gloed. Armen die uitgestoken precies op twee gloeiende ogen leken.

Imogen knipte het licht voor de laatste keer uit en Helios liet zijn Synthesis ook doven. Tijd voor de finale. Het was een intensief, maar indrukwekkend einde wat ze had bedacht, al zei ze het zelf, en ze had er alle vertrouwen in dat Helios het goed uit zou voeren. En inmiddels had Helios daar zelf ook alle vertrouwen in. De zenuwen van eerder waren weggetrokken, en hij genoot. “Flower Shield”, kwam het commando. Helios haalde diep adem, sloot zijn ogen, en voelde het leven groeien. Bloemen schoten uit het podium omhoog alsof het vruchtbare aarde was. Normaal gebruikte hij deze aanval alleen om een klein schild van bloemen te vormen, dus wat hij nu van plan was, was heel wat grootschaliger. Maar ze hadden dit geoefend. Het zou niet de meest stabiele constructie ooit worden, maar het hield het. Als het goed was. Hij liet de bloemen groeien onder zijn voeten en hem optillen, en hij stuurde ze in verschillende richtingen om de vorm te creëren die hij wilde. Imogen liet het licht van de spot af en toe even voor heel kort aanspringen, zodat het publiek enkel in korte flitsen kon zien dat daar iets groeide, iets oprees. Toen bleef het licht weer even uit, want de laatste verlichting zou niet van de spot, maar van Helios zelf komen. Even was het helemaal stil en donker in de zaal.

“Absorb en Synthesis.” Het teken waar hij op had gewacht. In plaats van zijn Absorb af te vuren als een bol, liet hij hem geleiden door de Flower Shield, die hierdoor rood opgloeide en de constructie zichtbaar maakte die hij had doen groeien: een groot, roodgloeiend monster van planten dat het hele podium vulde en boven het publiek uittorende. Helios zelf zat tussen de bloemen die het hoofd vormden en zijn Synthesis, op dezelfde manier uitgevoerd als eerder, gaf het monster felle, dreigende ogen.

Met een laatste wegstervende fluittoon liet hij het licht weer doven en gaf hij zijn grip op de bloemen op, die verschrompelden zonder zijn aandacht. Terug beneden was hij blij om weer vaste grond onder zijn voeten te voelen, want enigszins wankel was die hele constructie wel geweest. Gelukkig was het hele zooitje niet ingestort. Oef, wat was hij nu moe. Vooral die Flower Shield had flink wat van zijn energie opgeslurpt. Het liefst wilde hij gaan slapen. Het was ook zo donker hier… De lichten sprongen aan. Oh ja, er moest nog gebogen enzo. Nu pas zag hij hoe veel mensen er in de zaal zaten, en er brak een brede lach door op zijn gezicht. Wauw, wat was dit gaaf! Al die mensen die naar zíjn optreden hadden gekeken, hun onverdeelde aandacht voor hém. Hij draaide zich om naar Imogen, die naar hem toe kwam lopen, en samen maakten ze een diepe buiging voor het publiek, en nog een voor de jury, waarna ze het podium verlieten. Een schoonmaakploegje haastte zich al het podium op om alle verlepte bloemen weg te vegen voor de volgende coördinator aan de beurt was.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Elias Skarsgård
Punten : 114
Gender : Male ♂
Age : 21 years
Type : Coördinator
Regions : Kalos
Icon : Hoppip
http://pokemon-journey.actieforum.com/t5780-elias-skarsgard#118740 http://pokemon-journey.actieforum.com/t5853-elias-pokedex#120003 http://pokemon-journey.actieforum.com/t6965-elias-work-log#138169

BerichtOnderwerp: Re: Classic Horror Contest   zo nov 19, 2017 6:11 pm

Maybe it's not my weekend.
Ah, Halloween! Elias was er dol op. Iedereen was altijd prachtig verkleed en hij kon zijn skills als make-up artist op de proef stellen. Het hielp dat mensen ook naar hem toe kwamen om zich op te laten maken. Naast dat hij al graag mensen hielp, was hij dan ook nog eens bezig voor zijn toekomst. En het was een beetje oefening voor het opmaken van zijn Pokémon voor de komende contests. Vandaag had hij echter alleen zichzelf opgemaakt en verkleed. Aleta was degene wie mee zou doen met het contest, en hoewel hij haar er graag mooi uit had laten zien, was mooi niet het uitgangspunt van hun optreden van vandaag. Het was Halloween, dus het moest eng zijn.

Geduldig wachtte Elias backstage op zijn beurt. Hij wenste elke voorgaande kandidaat veel succes en overwoog zo nu en dan om een praatje met zijn collega’s te maken. De zenuwen hielden hem helaas tegen. Hij had voor zichzelf een script geschreven en het was uiterst belangrijk dat hij zich daar aan zou houden. Het papiertje met de tekst had hij in zijn handen, welke gehuld waren in witte handschoenen. Zijn kostuum was op Litwick gebaseerd: Een wit pak met een paarse strik om zijn nek, zijn haren paars en recht overeind gehouden met een flinke laag gel. Zijn gezicht had hij met make-up wit gemaakt. Daar bovenop had hij gele oogschaduw op en lenzen in die zijn irissen geel lieten lijken. Hij had op zich ook wel een Chinchou kostuum willen dragen, maar dat had hij niet spoopy genoeg gevonden. Hij hoopte er maar op dat de jury hem niet al te veel zou afstraffen voor inconsistentie. Hij was zich er van bewust dat het totaalplaatje erg belangrijk was voor de beoordeling, maar was toch tevreden met zijn keuze. Een Chinchou kostuum was nou eenmaal niet Halloween-achtig genoeg.

Of Chinchou dan wel een goede keuze was voor het optreden was een punt waarover je een discussie kon ontketenen. Elias was van mening dat als je je best deed en goed nadacht over de moves, dat je met elke Pokémon een gevarieerd optreden kon neerzetten. Hij was dol op de standaard contest keuzes als Gardevoir en Milotic, maar hij wilde zelf niet de makkelijke uitweg kiezen. Het was voor de jury vast ook veel leuker om wat meer variatie te zien.

Elias was midden in het herhalen van zijn speech toen er werd omgeroepen dat hij zich naar het podium mocht begeven. Hij liet het papiertje bijna uit zijn handen vallen. De vlaag van zenuwen die over hem heen ging was niet heel prettig. Een meisje wenste hem succes en hij wierp haar een vrolijke glimlach toe en sprak een vlug bedankje. Hij stopte het papiertje weg in zijn borstzak en pakte de Pokéball van Aleta vast in zijn hand. De bal was gehuld in een Ball Capsule met twee seals er op. Die waren uiterst belangrijk voor het begin van zijn optreden.

Hij loste een andere jongeman af die hem geen blik waardig gunde. Elias twijfelde of dit betekende dat de jongen arrogant was of dat hij zojuist was uitgekauwd door de jury. Oef, daar waren nog meer zenuwen. Waren ze erg streng? Elias kon het niet weten. Hij moest het snel uit zijn hoofd zetten en beginnen aan zijn optreden. Als hij klaar was zou hij het vanzelf zien. Zijn stappen het podium op probeerde hij zo zelfverzekerd mogelijk te zetten, maar wie op de voorste rij zaten konden zien dat zijn handen wat trilden. Hij wachtte tot het publiek uitgeklapt was en kroop toen zo goed mogelijk in zijn rol.

“Dames en heren, bedankt voor uw komst allemaal!” begon hij. “Ik ga voor u een verhaal vertellen. Ik ga u kennis laten maken met iemand. Heeft u wel eens van een dwaalgeest gehoord? Een gemiddelde ontmoeting gaat ongeveer zo…” Hij nam een seconde om diep in te ademen. “Allereerst is er Mist!” Hij liet de bal van Aleta op de grond vallen De bal sprong open met een grote hoeveelheid witte rook en er klonk een hoge noot. De seals deden hun werk goed. Al snel veranderde de rook in mist, want dat was de aanval die Aleta gebruikte. Als het goed was gegaan had het publiek en de jury haar zelf niet kunnen zien, maar hooguit een flits van haar lichtbollen. Het podium was nu gehuld in een dikke mist waardoor er niks te zien was. Elias zijn stem was hetgeen wat het optreden leidde. “Veel verhalen vertellen zelfs dat het regent op zo’n dag. Stormachtig weer, vaak…” Zijn hint was heel subtiel, maar Aleta en hij hadden geoefend, dus wist ze dat ze nu een Rain Dance moest doen. Donkere wolken verschenen boven de dichte mist en spreidden zich uit over het publiek. “Ik hoop dat u een paraplu bij zich heeft.” Hij voegde een gemene, maar erg geforceerde grinnik aan zijn woorden toe. Evil zijn was niet voor hem weggelegd.

“De dwalende geest zal u proberen te lokken met hun stem,” vervolgde Elias. Aleta begon te zingen met haar Round aanval. “Het begint mooi, kalm. U gaat kijken wat het is. U komt dichter, en dichter bij…” Om het dichterbij komen te simuleren, ging Aleta steeds luider zingen. “... En als u dicht bij genoeg bent… plotseling…” Screech! De gil waarmee het lied werd beëindigd was heel plotseling en zorgde voor wat ademsnakkende geluiden. Even dacht Elias dat Aleta het tweede deel van dit moment vergeten was, want ze moest eigenlijk ook een Thunder Wave doen. Gelukkig hervatte ze zichzelf en liet ze een elektrische schok door de mist heen gaan. De vonken werden sierlijk door de waterdruppels doorgegeven. Wie goed oplette, kon het silhouet van Aleta herkennen bij het uitvoeren van de aanval. Haar lichtbollen gaven daar namelijk licht bij.

“U wilt vluchten, maar het is te laat!” Elias liet zijn stem dramatischer klinken. Aleta liet nog meer vonken door de mist heen glijden. “De dwalende geest heeft u als prooi uitgekozen! Vluchten is geen mogelijkheid meer. Met één laatste klap raakt u uw bewustzijn kwijt!” Aleta liet Elias uitpraten en gebruikte toen haar Wild Charge. Deze bliksemschichten waren veel sterker dan de vonken van Thunder Wave en de kleine waterdruppeltjes die de dichte mist hadden gevormd klapten uit elkaar wanneer de elektrische energie hen raakten. Het gaf een soort glitter effect wat langzaam over Aleta heen viel. Haar handjes waren geheven en haar bollen gaven licht. Echt eng was ze eigenlijk niet, daarom probeerde Elias zijn verhaal zo spookachtig mogelijk te maken. “U bent gegrepen, maar de geest is nog niet tevreden gesteld. Ze gaat door, op zoek naar haar volgende prooi…” De Chinchou begon opnieuw zachtjes te zingen en liep een rondje over het podium. De regen had voor kleine plasjes gezorgd, waardoor het wat opspatte wanneer ze daar in liep. Zodra ze weer in het midden van het podium stond maakte ze een einde aan het optreden met nog één aanval. Ze hief haar bollen de lucht in en liet ze gloeien met een Dazzling Gleam. De ruimte werd gevuld met prachtig kleurig licht. “Bedankt voor jullie aandacht!” voegde Elias er aan toe, zijn act inmiddels laten vallen. Hij zwaaide uitgebreid naar het publiek en de jury. Aleta had het goed gedaan. Hopelijk vond de jury dat ook.
But it's gonna be my year.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Claudia Leblanc
Punten : 198
Gender : Female ♀
Age : 28 y/o
Type : Ranger
Rang : Red Ranger
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Glaceon
http://pokemon-journey.actieforum.com/t5123-claudia-leblanc http://pokemon-journey.actieforum.com/t5124-claudia-s-pokedex http://pokemon-journey.actieforum.com/t6574-claudia-s-work-log

BerichtOnderwerp: Re: Classic Horror Contest   zo nov 19, 2017 8:26 pm

Ze had iets nodig gehad om zich af te leiden, iets waardoor ze haar hoofd van Flynn af kon houden. Toch vroeg ze zich af waarom ze zich had opgegeven voor de contest, immers was ze een Ranger en geen Coördinator. Daarnaast had ze ook nog nooit een contest gezien, laat staan eraan meegedaan. Misschien was het beter geweest als ze zich gewoon had uitgeschreven en iemand anders de eer laten geven. Maar aan de andere kant, een uitdaging was altijd wel leuk.
Al een paar dagen was ze aan het rondlopen, ijsberen bijna, opzoek naar een idee wat ze zou gaan doen. Ze bedacht zich dat ze een verhaal dat haar moeder haar vroeger vaak vertelde wilde na gaan spelen. Wel zou ze er dan een wat engere aanpak van moeten maken, aangezien het toch ging om een Halloween wedstrijd. Ook wist ze zeker dat ze Régine in ging zetten. De Salazzle was een goede vervanging voor de echte “slechterik” in het verhaal en zou haar daarom bijstaan in dit hele ding. Als laatste was ze druk in de weer met welke aanvallen ze zou gaan gebruiken, het repeteren met Régine en het maken van de costuums. Want de kleding was ook belangrijk en nu was ze vooral blij met het feit dat ze vroeger al graag kleding maakte. Dus dat was een van haar mindere problemen.
Claudia legde haar pen neer en keek naar het plan dat ze voor zichzelf had uitgestippeld. Als dit zou gaan lukken en ze door welke reden dan ook niet meer voor de Rangers zou kunnen werken, zou ze altijd nog een carrière switch kunnen maken en een Coördinator kunnen worden. Ze glimlachte eventjes tegen zichzelf en pakte haar spullen, voordat ze haar kamer uit stormde, ze moesten hard gaan oefenen, want ook Régine zou niet weten hoe dit ging werken. Toch hoopte ze dat ze er voor een first timer iets leuks van zou kunnen maken. Voor eerst sinds tijden stond er weer een iets minder ijzige blik in haar blauwe ogen, ze had voor het eerst weer eens ergens zin in en voelde zich er goed bij.

De dagen waren omgevlogen, terwijl ze aan het oefenen waren en kleding aan het maken was. Nu stond de witharige vrouw in de wachtkamer van de contest en deed een poging om haar zenuwen onder controle te houden. Ze had een de mensen backstage alles doorgeven, qua licht en props en welk muziek erbij gespeeld moest worden. Zelf had ze de kleding geregeld, wat ze inmiddels zelf aan had. Ze was volledig in het zwart gekleed, wat voor haar iets heel vreemds was, en in haar hand had ze een grote houten stok, die ze als een staf vast hielt. Over haar schouders hing een zwart fluwelen mantel, met een grote kap, die ze over haar hoofd zou gooien aan het begin van het optreden.
Voor nu keek ze naar de andere optredens die gedaan werden en slaakte een zucht, ze voelde nu toch echt wel de spanning die omhoog kwam. Immers was dit de eerste keer en hoopte ze maar dat ze het goed deed. Een helder blonde jongen was net klaar met zijn optreden en haar naam werd geroepen, ze moest naar de coulisse. Het optreden zou beginnen.


Het podium was donker, ze had in de coulisse haar pokémon er al uitgelaten, zodat de flits van de pokéball haar optreden niet zou verpesten. Ze liep gebogen, diep verstopt in de mantel, leunend op haar staf. Toen ze in het midden stond, hopend dat niemand haar zou kunnen zien, liet ze een krakerig lachje horen. ”Kennen jullie ‘t verhaal van de slang die de maan opat? Hoe de nacht van Halloween ontstond?” begon ze op een zachte stem, die ze speciaal geoefend had voor haar rol als oud vrouwtje. Een spotlicht ging aan en zorgde voor een maan op het zwarte doek dat erachter hing. Ze had gekozen voor een projectie, omdat ze geen tijd meer had om props te maken van de maan, helaas. Van achter haar verscheen een zacht gesis en als een slang kroop Régine over de grond heen. Vlammen gloeide over haar staart terwijl ze overeind kwam en een krijs liet horen. Claudia zetten een paar stappen naar achter toe. ”De reuzenslang lag vredig te slapen rond haar eieren, wachtend op de geboorte van haar gebroed,” vertelde ze rustig verder. Régine had zichzelf opgekruld en was rustig gaan liggen, net alsof ze was gaan slapen. ”Een simpele man vond de slang en haar eieren en uit angst gooide hij een steen naar de dier toe. Maar de steen miste en raakte de eieren.” Een tweede spotlicht verscheen, met in het licht een poppetje die een steen gooide naar Régine. Claudia was heel stiekem wat hoger gaan staan, zodat ze de marionette kon besturen, terwijl ze haar verhaal vertelde. ”De slang werd wakker van de aanval en met een bek vol gif en vuur spuwde ze naar de man dat hij haar kinderen had vermoord. De man vluchtte, maar raakte aan het einde van de wereld.” Régine had gif langs haar kaken lopen en hoeste haar vuur op, waardoor het gif in brand ging staan. Ondertussen liet Claudia het poppetje rennen, totdat ze deed alsof hij bij een afgrond was gekomen. Régine gleed er achteraan, terwijl ze een smog aanval deed om giftige mist over het podium te laten glijden. ”De man, aangekomen bij het einde van aarde, smeekte de maan om hulp. De maan, in overleg met de zon, besloot dat de slang een schadevergoeding moest krijgen. Maar de slang wilde hier niets van weten,” vertelde Claudia verder. Régine hing over de man heen, gif en vuur druipend van haar tanden, terwijl haar lange tong over d’r lippen heen gleed. ”De slang wilde iemand verslinden, het liefst de man die haar kinderen had vermoord. Maar de maan had iets anders in gedachten. ‘Neem mij, zuster Slang.’ Sprak de maan. ‘Neem een deel van mij, maar schenk deze man het leven.’ Hiermee nam de slang genoegen en verslond de maan.” De projectie van de maan gleed omlaag, over de man heen. Régine opende haar bek en verslond de maan, waardoor het spotlicht van de man als enige nog over was. ”De man dacht hiermee weg te komen, maar de slang had verder gedacht. Nu de maan weg was en de zon haar niet tegen kon houden, had ze alle vrijheid van de wereld. De man moest hier aan geloven en werd verslonden, net zoals een groot deel van de mensheid.” Claudia grinnikte gemeen, terwijl Régine een Flame Burst aanval gebruikt om zo wolkjes smog in brand te zetten en het podium in een akelig vuur te zetten. ”De nacht dat de maan verdwijnt aan de hemel, één keer in het jaar dat de maan volledig verdwenen is, is de nacht van Halloween. Deze nacht heeft de reuze slang vrij spel en gaat ze opzoek naar mensen om te verslinden, om te laten zien dat ze niet met zich laat spelen.” Régine gleed van het podium af, door het publiek heen en spuwde hier en daar wolkjes vuur uit, om mensen bang te maken. Daarna ging ze terug op het podium staan, kwam overeind en braakte een Poison Gas aanval uit. Daarna stuurde ze er een Dragon Rage aanval doorheen, waardoor het gifgas in een groene vlammenzee ontbond. ”Welcome, it’s Halloween night!” gierde Claudia vervolgens, terwijl Régine een dodendans uitvoerde en ze weer op de grond ging staan. Ze deed haar kap af terwijl het licht weer aan ging en samen met Régine maakte ze een buiging, voordat ze van het podium af ging.

Eenmaal terug in de kleedkamer gaf ze Régine een knuffel. ”Je was fantastisch,” zei ze vrolijk, terwijl ze zich draaide naar de televisie. Nu was het kijken of er nog meer mensen kwamen en anders werd het wachtend op de uitslag. Ze voelde een goede hoeveelheid gezonde spanning door haar heen gaan. Eigenlijk waren die contests best wel leuk, maar ze had het idee dat ze niet zo sterk was. Ach, oefening baarde kunst.

never run for your demons.
accept  them and become one, you'll love it.

_________________

"I long for a worthy opponent"
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Administrator
Lynn Xavier
Punten : 256
Gender : Female ♀
Age : Eighteen
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Liepard
http://pokemon-journey.actieforum.com/t230-lynnette-xavier http://pokemon-journey.actieforum.com/t1283-lynn-s-pokedex#19519

BerichtOnderwerp: Re: Classic Horror Contest   di nov 21, 2017 7:20 pm


The contest has ended and the following results are announced by the jury:

Third place: Claudia Leblanc (10 points)
Second place: Imogen Hargreaves (20 points)

The winner of the Classic Horror Contest is...


Elias Skarsgård, congratulations!
You received the Horror Ribbon and 31 points!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: Classic Horror Contest   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Classic Horror Contest
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» [Beauty Contest] Dierendag
» The War was in color
» [Closed] Halloween Sprite Contest
» Change of Seasons Contest

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Pokémon Journey :: ► WELCOME TO THE POKÉMON WORLD :: Kalos :: Anistar City :: Anistar Contest Hall-
Ga naar: