My journey begins~
Welkom op
Pokémon Journey!

Heb je altijd al een Pokémon trainer, coördinator of breeder willen zijn? Of bewandel jij liever het gevaarlijke pad van een Team Rocket Grunt? Samen met andere leden schrijf jij het verhaal van jouw geheel eigen personage. Doorkruis regio's, vang je favoriete Pokémon en maak nieuwe vrienden onderweg. Laat het avontuur beginnen!
WELCOME, GUEST!
PLEASE Login OR Register.

Deel | 
 

 My journey begins~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
avatar
Member
Satoshi Yamanaka
Punten : 151
Gender : Male ♂
Age : 11
Type : Trainer
Regions : Kalos
Icon : Pikachu
http://pokemon-journey.actieforum.com/t6285-satoshi-yamanaka http://pokemon-journey.actieforum.com/t6283-satoshi-s-dex

BerichtOnderwerp: My journey begins~   ma feb 06, 2017 9:41 pm

‘Over enkele ogenblikken arriveren we in Coumarine City. Willen alle passagiers ervoor zorgen dat hun Pokémon die nog loslopen in hun Pokéballen worden gestopt.. Ik herhaal we arriveren over enkele minuten in Coumarine City,” Galmde een vrouwenstem door een luidspreker dat over het dek van een overvolle cruiseschip heen galmde. Op het dek stond een jongen aan de reling naar de naderende stad te kijken. Er zat een klein wezentje op zijn schouder die ook naar het uitzicht zat te kijken. “..hoorde je dat, Pikachu?” Satoshi keek met een glinstering in zijn ogen naar het gele wezentje op zijn schouder die de uitdrukking weerspiegelde. “Pika!” piepte het wezentje vrolijk waarna de jongen breed grijnzend zijn rugtas van de grond raapte en een van de schouderbanden over zijn vrije schouder heen sloeg. Wat voor Pokémon zouden er zijn in Kalos? Hij hoopte er een hoop tegen te kunnen komen zodat hij ze kon vangen of te kunnen ontmoeten hoewel hij nu een klein team had dat hij bij zich had. Straks moest hij maar eens even kijken of het met Rockruff en Rowlet goed ging en de twee Pokémon daarna te betrekken bij het verkennen van de havenstad. De mededeling was nog niet gemaakt of enkele minuut later meerde het schip aan in de haven van Coumarine City. Satoshi en Pikachu waren vrijwel een van de eerste die van het schip waren en de drukte dus voor. De jongen kon dus rustig op zijn gemak de haven uitlopen.


Satoshi keek zijn ogen uit toen hij de geluiden hoorde van de vele Wingull en Pelipper, uit het water sprong een onbekende Pokémon uit het water met een vrolijke gelaatsuitdrukking. “Wat is dat voor een Pokémon!” riep hij enthousiast uit en sjokte direct naar de relingen waarover hij heen kon kijken. “Pika?” vroeg Pikachu toen met een vragende blik in zijn ogen. “..oh het is… al weg..” mompelde hij teleurgesteld toen hij naar het wezen wilde wijzen maar die was allang verdwenen onderwater. Pikachu klopte bemoedigend op zijn hoofd maar dit liet de jongen niet bij de pakken neer zitten. Waarschijnlijk zaten er nog meer van zulke Pokémon hier in Kalos die hij niet kende. De jongen kreeg hierdoor weer een glimlach rond zijn lippen voor hij dan ook besloot zich van het water af te wenden en op zoek ging naar een Pokémon Center. Eerlijk gezegd was hij best wel bekaf van de lange reis uit Alola naar Kalos.. hij wist niet hoe Pikachu hierover dacht maar waarschijnlijk was de gele Pokémon het er wel mee eens. Zoals altijd wel het geval was. De jongen was nog geen minuut bezig met het zoeken van een gebouw met een rood dak toen hij besefte dat hij al twee keer langs hetzelfde bankje was gelopen. Oh hemel.. hier was hij echter al bang voor geweest aangezien hij geen enkel middel had om de weg mee te vinden.


Pikachu leek dit ook al te beseffen aangezien het wezentje naar het hoofd van de jongen staarde die ongemakkelijk om zich heen keek. Hij deed zijn uiterste best om het te verbergen voor Pikachu maar dat was al tevergeefs. “Pikachu,” mompelde het gele wezentje zuchtend voor hij een stukje naar beneden klom en op een van de knoppen van de Pokéballen aan Satoshi’s riem drukte. Misschien dat Rowlet kon helpen aangezien hij degene was die kon vliegen. “Pikachu..?” weerklonk de vragende stem van zijn trainer toen de Pokéball van Rowlet open klapte en de witte straal hen beide even verblindde. Satoshi knipperde even met zijn ogen toen hij voor zijn voeten een slapende Rowlet zag liggen.. hoe ging dit in hemelsnaam helpen om de weg te vinden door een gigantische havenstad met een slapende uil..? De jongen wilde er net op reageren toen hij vanuit zijn ooghoeken Pikachu zijn pootjes tegen zijn gezicht aansloeg.. het was duidelijk dat de Pokémon er net zo over dacht als hij. “..hoe gaat dit ons helpen de weg te vinden?” vroeg hij toen aan Pikachu terwijl hij met zijn hoofd richting de Rowlet knikte. “Pika..” mompelde Pikachu om vervolgens met een beschamende blik naar de grond keek. Ja, dat was een hele goeie vraag.. hoe gingen ze dit oplossen..?


(+Cara)

_________________
 
Pokémon GETTO da ze!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Caraphernelia Aglæca
Punten : 158
Gender : Female ♀
Age : 19 y/o
Type : Team Rocket
Rang : Grunt
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Ninetales
http://pokemon-journey.actieforum.com/t6306-caraphernelia-aglaeca http://pokemon-journey.actieforum.com/t6384-cara-s-dex http://pokemon-journey.actieforum.com/t6966-cara-s-work-log

BerichtOnderwerp: Re: My journey begins~   di feb 07, 2017 6:10 pm


Kalos was, tot zover, in haar ogen best een mooie regio. De mensen waren er niet veel anders, maar hetgeen wat wel compleet anders was, waren de Pokémon. Carpahernelia was beesten tegengekomen die ze nog nooit eerder had gezien in haar leven. Dat was al een gehele prestatie, want mevrouw was geen kleine meid meer. Nee, ze was nu negentien jaar en woonde na al die lange tijd ein-de-lijk op zichzelf. Het was dan misschien moeilijker dan ze verwacht had, maar ja, terug gaan kon ze ook niet meer. Ze had haar moeder met een reden verlaten, een reden die onmogelijk teruggedraaid kon worden. Zijzelf had er niet om gevraagd hoor, alles was vanzelf gebeurd. Zij had het niet leuk gevonden, haar moeder had het niet leuk gevonden, niemand had het leuk gevonden, en als niemand het leuk had gevonden, waarom was het dan gebeurd? Ja.... Dat was een goede vraag waar niemand een antwoord op wist, zelfs de beste dokters niet.
Maar nu... Nu moest ze ermee leren leven. Leren hoe ze ermee om moest gaan en het kon tegengaan. Hoe kon je het tegengaan dan? Zware medicijn, oftewel drugs. Daar was het in haar leven mee fout gegaan, drugsgebruik. In de eerste instantie was haar drugsgebruik enkel haar medicijn geweest, maar nu was dit uitgebreid naar veel meer. Ze gebruikte drugs dat illegaal was naast haar legale medicijn, iets wat geen goede combinatie was. Daarbovenop was haar alcoholgebruik nou ook niet echt laag. Elke avond ging er wel wat naar binnen en als er anderen bij waren, was het al helemaal feest. Zichzelf onder controle houden, daar lakte ze vooral aan. Ze deed waar ze zich veilig en goed bij voelde, kortom, een grote ramp voor zichzelf. Ze was zichzelf onbewust aan het vernietigen en had daarbij afstand genomen van degene waarvan ze hield, haar moeder. Nu was ze alleen, had ze gedacht, totdat ze er op de een of andere manier achter was gekomen dat haar neef Matthew -de piraat- ook bij de Team Rocket organisatie in Kalos zat. Dat was een verassing geweest voor haar, want van Matthew... Nee, daarvan had ze het niet verwacht. Het was dan ook dat ze hem allang niet meer had gezien, dus wie weet hoeveel hij veranderd was in die afgelopen jaren. Zijzelf had ook een gehele verandering moeten doorstaan in zo'n 'kortte' tijd, dus misschien was hetzelfde wel bij Matthew gebeurd. Talk about a happy family, not.
Nu ze erover nadacht... Haar familie was net zo gestoord als zijzelf, met uitzondering van haar moeder dan, hoopte ze. Haar vader liet haar moeder vlak voor haar bevalling in de steek, Matthew was geadopteerd, althans, dat dacht ze. Waren er nog verdere problemen binnen de familie? Niet zover zij wist, maar daar ging ze snel achtergekomen. Als ze Matthew dan ooit zou tegenkomen, of hem überhaupt ging herkennen zou ze als eerst vragen naar hoe zijn thuissituatie was. Waren er dingen die zij nog moest weten of niet? Alles lag zo complex... Ze kreeg er hoofdpijn van.

Met een zucht staarde Caraphernelia voor zich uit. Op dit moment was ze aan het nadenken over dingen waar ze beter maar niet over moest nadenken. Ze wist het gewoon allemaal niet meer... Het was haar bedoeling geweest om een 'nieuw' leventje te beginnen als ze eenmaal in Kalos aangekomen was, maar dat was door haar makkelijker gezegd dan gedaan. In zo'n situatie als zij zat kon dat gewoon niet, en ermee leren leven deed pijn. Je kon het er met niemand over hebben, zelfs niet de mensen die je het meest vertrouwde. Geen enkel mens was te vertrouwen en dat was de keiharde waarheid. Het was een aantal keer voorgekomen dat ze in een dronken bui haar mond voorbij gesproken had en uitbundig vertelde tegen anderen hoe het daadwerkelijk met haar zat. Gelukkig voor haar waren de mensen waartegen ze het verteld had veel te dronken om het zich de volgende dag nog te herinneren. Ze mocht er dan wel over gesproken hebben, maar dat was toch net iets anders. Dronken zijn was in haar ogen dan ook één van de beste opties. Je kon je mond voorbij praten, maar het allerbeste was de zorgen vergeten, al was het maar voor één avondje. Een gelukkig gevoel, dat gaf drank. Niet enkel drank hoor, er zijn zat bestaande middelen waardoor je je goed gaat voelen. Niet allemaal even best, maar wat kon het haar nou schelen? Juist ja, helemaal niks.
Met haar ogen gesloten leunde Caraphernelia tegen de bankleuning aan. In haar mond hing een peuk die al half opgerookt was. Nog iets wat slecht voor je was maar aan de andere kant heerlijk was, roken. Met een grijns inhaleerde Caraphernelia de rook om deze vervolgens in een grote wolk uit te blazen. Niemand die haar nu tegenhield, zelfs geen moeder. Het zag eruit alsof ze half in slaap gedommeld was op het bankje, maar dat was niet het geval. Haar ogen mochten dan wel gesloten zijn, maar haar oren stonden op scherp. Het duurde dan ook niet lang voordat ze een jongensstem iets hoorde vragen. Ja, het was de stem van een klein irritant kind, iets waar ze op het moment dus alles behalve zin in had. Een geërgerde zucht, gemengd met wat rook, verliet haar lippen toen het kind vrolijk verder sprak. Het was zo te hogen niet tegen haar, maar een handje helpen zodat het kind kon weggaan was nog niet zo'n heel slecht idee. Alles was goed hoor, alles behalve kinderen.
Met een veel te overdreven kreun hees Caraphernelia zichzelf overeind om een enkele keer om zich heen te kijken. Waar o waar was dat kind? Haar blik bleef hangen op een getinte jongen met een rode pet. Bij zich had een kind een Pikachu, een Pokémon die ze gelukkig wel kende. Kijk, achterlijk was ze ook niet. "De weg kwijt?" vroeg Caraphernelia nonchalant om haar peuk tijdens het kleine loopje naar de jongen toe uit te drukken. Met een grijns blies ze de rook richting het kind een zijn Pokémon uit om ze hierbij geamuseerd aan te kijken.

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Satoshi Yamanaka
Punten : 151
Gender : Male ♂
Age : 11
Type : Trainer
Regions : Kalos
Icon : Pikachu
http://pokemon-journey.actieforum.com/t6285-satoshi-yamanaka http://pokemon-journey.actieforum.com/t6283-satoshi-s-dex

BerichtOnderwerp: Re: My journey begins~   za feb 11, 2017 9:10 pm

Satoshi zuchtte even toen hij nog een blik wierp op Rowlet die alleen luid snurkte, en geen idee had wat er aan de hand was. Ugh misschien moest hij zijn Rowlet maar terug laten keren in zijn Pokéball aangezien hij er nu toch niets aan had of gewoon in zijn armen meeslepen. De jongen knipperde met zijn ogen voor hij door zijn knieën boog en de Rowlet van de grond raapte zodat hij geen kou zou vatten. Kort wisselde hij met Pikachu een blik uit voordat het gele wezentje zijn oren alert spitste. “..wat is er?” vroeg hij aan het gele wezentje maar hij kreeg al antwoord op zijn vraag. Iemand kwam hun kant opgelopen maar hij kon niet precies zien of het een man of een vrouw was. Dus ook zien of diegene wel te vertrouwen was ofzo.. zijn moeder had hem telkens gezegd dat hij niet iedere vreemdeling moest vertrouwen, zelfs al had hij Pokémon bij zich. In dit geval luisterde hij maar naar zijn moeder want stel dat het iemand was die kwaad in de zin had. Satoshi knipte enkel in zijn vingers zodat Pikachu op zou kijken en zich meteen omdraaide om naar hem toe te lopen. De gele Pokémon baande zich al een weg naar zijn schouder.


Satoshi schrok op toen er een vrouwenstem weerklonk die vroeg of hij de weg kwijt was. Een vieze gore rooklucht drong zijn neusgaten binnen waarop hij een stap achteruit deed. Hij wilde niet laten merken dat het stonk of dat hij zo stom was geweest om de weg kwijt te raken dus probeerde hij een neutrale gezichtsuitdrukking op zijn gezicht te toveren dit mislukte. De jongen wisselde kort een blik uit met Pikachu waarvan hij de spieren voelde aanspannen bij het wezentje. “..misschien een beetje,” mompelde hij tegen de vrouw en keek met een beschaamde blik naar de witte neuzen van zijn schoenen. Ach, misschien kon ze hem wel de weg wijzen naar het Pokémon center.

_________________
 
Pokémon GETTO da ze!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Caraphernelia Aglæca
Punten : 158
Gender : Female ♀
Age : 19 y/o
Type : Team Rocket
Rang : Grunt
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Ninetales
http://pokemon-journey.actieforum.com/t6306-caraphernelia-aglaeca http://pokemon-journey.actieforum.com/t6384-cara-s-dex http://pokemon-journey.actieforum.com/t6966-cara-s-work-log

BerichtOnderwerp: Re: My journey begins~   ma feb 13, 2017 4:22 pm


Geamuseerd had ze de sigarettenrook naar het kleine joch en zijn Pokémon geblazen. Het was enkel om te treiteren, want voor de rest bedoelde ze er niet echt veel kwaads mee. Niet dat meeroken iets goeds was, maar goed. Een keer inhalen kon sowieso geen kwaad, want zo zwak waren je longen ook weer niet. De kleine jongen leek de geur alles behalve te appreciëren, want deze zetten een paar stappen achteruit om zo een neutraal gezicht tevoorschijn te toveren die, jammer genoeg voor hem, niet echt leek te lukken. Een grinnik verliet Caraphernelia's lippen bij deze opgezette gezichtsuitdrukking. Ja... De reacties van mensen om sigarettenrook was en zou altijd leuk blijven.
Na haar gestelde vraag, of hij verdwaald was, knikte de jongen ter bevestiging. Hij leek het niet leuk te vinden om toe te geven dat hij verdwaald was, want na zijn gegeven antwoord richtte het kind zijn blik op de neuzen van zijn schoenen. "Er is niks ergs aan verdwaald raken hoor." Zij wist er immers alles van, maar dat kwam stiekem ook omdat ze nog maar net in Kalos was. "Wat zoek je precies?" Het was niet geheel zeker dat ze hem de weg kon wijzen, voor haar was immers ook alles nieuw, maar ze zou haar best doen. Niet voor hem, maar voor zichzelf. Zij wilde hem immers het liefst zo snel mogelijk weghebben.

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: My journey begins~   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
My journey begins~
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Pokémon Journey :: ► WELCOME TO THE POKÉMON WORLD :: Kalos :: Coumarine City-
Ga naar: