Baseline - Pagina 5
Welkom op
Pokémon Journey!

Heb je altijd al een Pokémon trainer, coördinator of breeder willen zijn? Of bewandel jij liever het gevaarlijke pad van een Team Rocket Grunt? Samen met andere leden schrijf jij het verhaal van jouw geheel eigen personage. Doorkruis regio's, vang je favoriete Pokémon en maak nieuwe vrienden onderweg. Laat het avontuur beginnen!
WELCOME, GUEST!
PLEASE Login OR Register.

Deel | 
 

 Baseline

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5
AuteurBericht
avatar
Member
Joey Breeze
Punten : 957
Gender : Male ♂
Age : 18 Jaar
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Mamoswine
http://pokemon-journey.actieforum.com/t4970-joey-breeze#103014 http://pokemon-journey.actieforum.com/t4971-joey-s-pokedex#103018

BerichtOnderwerp: Re: Baseline   di okt 11, 2016 8:45 pm

We are all here on earth to help others
Er bestonden verschillende gevecht stijlen en zelfs als een beginnende Trainer kon hij een paar zelfs opnoemen. Maar of hij dat correct begrepen had uit de woorden van Jean-Pierre was nog maar de vraag. Hij was helemaal niet voorbereid geweest op hoe diep hij het antwoord eigenlijk had gemaakt. En de ander was niet het type om boos of geïrriteerd te raken als hij iets niet begreep, maar er zat een grens aan alles. Oh boy, hij deed zijn best de ander te begrijpen en kon enkel hopen dat het goed bij hem viel. De reactie was ook verassend… positief. Het klopte dat er dus vaste gevecht stijlen waren máár te weinig zich daar strict aan hielden, zoals schijnbaar de zoon van… ene Brine? De achternaam kwam hem niet bekend voor maar hij knikte desalniettemin. Daar zou hij dan later over vragen nadat hij zijn woorden afgemaakt had. Niet alleen de vaste stijlen speelden een rol in een gevecht maar ook je reactie op onverwachte zaken. Dat was zeker logisch, want op een verandering van bijvoorbeeld een strijdveld na een weer-inducerende aanval reageren was pittig. Maar niet alleen dat maar ook op een tegenstander die je elke keer bleef verassen met een bepaalde aanval of strategie. Dat zou juist het moment zijn dat hij in de stress zou schieten. Niet weten wat je moest doen, daar was hij bang voor, maar verassend genoeg had Jean-Pierre daar zijn eigen mening over. Zonder er echt bij stil te staan rolden de woorden al uit zijn mond. “Verrast zijn is dus echt niet zo erg?” Onee, hij had niet hardop moeten praten of zelfs de vraag moeten stellen! Hij keek beschaamd weg maar de vraag terugnemen was misschien geen goed idee. Hij wilde eigenlijk wel weten waarom de ander dan zo dacht en-Natuurlijk, hij had zelfs meer vragen en nu hij toch bezig was ze te stellen… “Sorry, als ik teveel vraag, maar…Dat onverwachte, is dat anders in Hoenn dan in Kalos? En hoe zit dat met de zoon van Brine?” Zo voorzichtig mogelijk stelde hij zijn vragen, al wist hij dat hij eigenlijk de ander niet snel woest zou kunnen krijgen. Niet zoals Lorro bij de ander gelukt was maar dat was het laatste persoon waar hij nu aan wilde denken.

Het was enkel fijn om meer te weten te komen van Jean-Pierre, al werd het antwoord met elke vraag dieper. Een schilder was hij niet en kunstzinnig al helemaal niet, dus schatte hij de kans klein in dat hij met zijn opmerking het juist zou hebben. Nerveus slikte hij toen de ander begon met een wel heel krachtige aanname dat een goede Trainer over vele kwasten en kleuren beschikte. Dat… klopte toch? Je had de verschillende technieken, bezit en ervaringen dan tot je, toch? Hij moest het wel flink mis hebben als Jean-Pierre er al zo over begonnen was. De schade viel mee, het maakte een Trainer goed, maar speelde niet de belangrijkste rol, het lag eerder aan waar je talent en voorkeur in lag. De ander gaf zichzelf lichtelijk als een voorbeeld. Hmm.. Dat klonk ook niet heel vreemd in de oren; de één was in iets beter dan de ander, zo simpel als dat. Al.. betekende dat er mensen waren met een talent wat wel het laatste was waar hij zich op wilde concentreren. Hij zelf had een vaag idee waar zijn voorkeur lag: hij wilde Pokémon zichzelf laten uitschakelen in plaats van ze om te gooien met aanvallen en écht pijn te moeten doen tot het bittere eind. Dat was echter ook weer een andere kwast, bijvoorbeeld. In tweestrijd keek Joey even weg, een moment zwijgend en keek toen de ander weer aan. “Ik denk niet perse dat ik voor één kwast ga, ik wil niet gespecialiseerd raken met een specifieke gevecht stijl. Ik heb een idee voor ogen en ik kan dat met meerdere gevecht stijlen bereiken,” Oké, hij had geen idee hoe hij dat zou bereiken maar het zou hem lukken! Zijn canvas zou in dat geval door verschillende kwasten en kleuren worden beschilderd. Enkel om één beeld neer te zitten die een mooi geheel vormt. Dát was zijn doel. De ‘hoe’ wist hij echter nog niet, dus hij wierp maar wat onschuldig zijn handen de lucht in met een zwakke glimlach op zijn gezicht. Pfft, misschien was het zelfs heel naïef te noemen. “Maar ik heb, ehm, geen idee verder hoe ik dat dan doe, maar áls het kan, dan probeer ik dat het liefst,” Nou hoopte hij maar dat ze nooit over de kwestie van talent hoefde te behandelen, oftewel de reden dat hij liever zijn pad verbreedde dan zich specialiseerde. Het lag hem niet alleen niet lekker, maar… de corruptie door je alleen te specialiseren in datgene waar je talent in had, volde hem elke dag nog achterna in de vorm van nare flarden aan herinneringen. Hij wilde eigenlijk niet eens hieraan meer denken. Eigenlijk was er iets waar ze te lang voor aan het wachten waren.

Moeizaam kwam hij weer overeind maar wierp gelijk een blik richting de balie. Deuce… Hij hoopte maar dat hij zo snel moelijk weer zou opknappen. Eerder dan als hen twee zouden terugkeren. Bij de vorige paar keer dat hij de Pokémon Center bezocht waren enkel voor mildere wonden maar nou was de zwijn tot het uiterste gedreven. Nee, hij moest een tot rust komen en richtte zich weer tot de ander. “Ik ken wel één strategie trouwens,” begon Joey met een grinnik en gebaarde toen naar buiten waar het duidelijk al donkerder aan het worden was, “Pizza halen om onze magen te vullen,” Niet dat hij al veel trek had maar hij was bang dat als het gesprek een tel langer door ging, het uiteindelijk over de ‘waarom’ zou gaan van zijn keuze. Ugh, achteraf gezien had hij misschien niet op moeten reageren. Al met al, nam dat niet weg dat hij geen zin in pizza had.
what on earth the others are here for I don't know
love, libby

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Jean-Pierre Dupuit
Punten : 61
Gender : Male ♂
Age : 24
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Mamoswine
http://pokemon-journey.actieforum.com/t4377-jean-pierre-dupuit#90428 http://pokemon-journey.actieforum.com/t4379-jean-pierre-s-pokedex#90433

BerichtOnderwerp: Re: Baseline   di okt 25, 2016 1:10 pm

"Mnee, verrast zijn is niet erg nee. Natuurlijk niet. Verrast zijn is zelfs buiten gevechten goed. Want als je niet verrast kunt worden, is de wereld ook niet wonderlijk, magisch en mysterieus meer." Wow, dit ging weer even wat verder in zijn psyche dan enkel over gevechten. Was Joey stiekem Psycho-analyticus?

Toen begon Joey zich ineens te verontschuldigen, maar stelde tegelijk ook weer een nieuwe vraag. Twee zelfs. Nouja, zo goed, maar ook zo hongerig als Jean-Pierre was, gaf hij gewoon antwoord. "Jazeker zijn die onverwachte zaken anders in andere regio's." Hij kreeg een kleine glimlach. Dit vond hij zó logisch. Maar misschien kwam dat omdat Joey nog niet zo lang een trainer was. Hij moest terugdenken aan zijn eigen begin als trainer. Vandaar de glimlach. "Oh die Brine jongen, die denkt gewoon anders ofzo. Ik heb het artikel niet helemaal gelezen. Zou je eens op die website Gloomle moeten opzoeken."

Eigenlijk wel leuk hoe Joey verder ging op zijn metafoor over kwasten en canvassen. "Er zijn meerdere kwasten die naar de Mona Lisa leiden." Zei hij simpelweg. "Het helpt om veel verschillende kwas.. uh Pokémon te hebben Joey." Nu begon hij in de war te raken van zichzelf. Hij zou eens moeten leren wat minder in zijn dagdromen te leven. Vervolgens trok Rouge zijn aandacht. Ze maakte op haar manier duidelijk dat ze meer zin had om terug haar pokeball in te gaan. Zij had immers de optie om te vluchten van dit diepzinnige gesprek. Ze vond haar trainer fantastisch, maar dit soort gesprekken niet. Dus JP stuurde haar maar terug.

Hij keek Joey geïntrigeerd aan toen hij het over zijn strategie had. Met grote ogen wachtte hij af wat hij erover ging zeggen. En toen begon hij te lachen. "Nou daar kun je de elite four wel mee verslaan denk ik." Ah dat had hij echt even nodig. Pure droge humor.

_________________
Bo is Cool:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Joey Breeze
Punten : 957
Gender : Male ♂
Age : 18 Jaar
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Mamoswine
http://pokemon-journey.actieforum.com/t4970-joey-breeze#103014 http://pokemon-journey.actieforum.com/t4971-joey-s-pokedex#103018

BerichtOnderwerp: Re: Baseline   wo okt 26, 2016 6:40 pm

We are all here on earth to help others
Bang dat hij een stompzinnige vraag had gesteld keek hij voor een tel weg van de ander. Natuurlijk was verrast reageren niet altijd voordelig: je verloor controle over de situatie. Je tegenstander zou makkelijk de winst kunnen grijpen als jezelf de boel niet kon voorspellen. Of was dat eigenlijk wel zo…? Jean-Pierre had zonet juist beweerd dat het niet erg was maar de reden was niet verteld. Er volgde echter al antwoord van de ander en licht nerveus keek hij hem daarbij aan. Er was eigenlijk niets om voor bang te zijn. Hij moest aan het idee wennen dat Jean-Pierre vragen beantwoorden prima vond… Maar was het écht niet teveel? Een verre van geïrriteerd uitleg volgde die vrij.. logisch klonk. Dat hij er niet eerder aan gedacht had! “Natuurlijk…” Verrast zijn had namelijk dus écht zijn voordelen. Nadenkend staarde hij naar buiten. Als je al alles kon voorspellen kon je niet meer verrast raken. Dat zou niet alleen saai zijn maar was dat niet een onderdeel van het leven: streven naar de kennis waarom je verrast was over iets? Wacht, dat was veel te diep! Ho, ho, ho, die kant kon hij beter niet gaan. Anders verdeed hij de tijd van Jean-Pierre nog door enkel filosofisch te doen. Daarentegen was het antwoord van Jean-Pierre ook wel diep maar beantwoordde dat bij nader inzien wel zijn vraag van voorheen. Tijdens een gevecht kan je soms een verassing gebruiken als ervaring of inspiratiebron voor een strategie, toch? In zichzelf knikkend wendde hij zijn blik af en keek de ander weer aan. “Ik denk eigenlijk zelfs dat een verassing in dat geval een gevecht geweldig maakt. Anders wist je al wie er ging winnen,” As een gevecht voorspelbaar was, dan was hij waarschijnlijk niet een Trainer geworden. Deze carrière zou amper zijn reputatie hebben wat het nu had. Phieuw, dan was hij er eigenlijk wel blij mee.

Een verassing zou wel anders kunnen zijn tussen regio’s door een andere canvas, kwasten en kleuren. Dat nam hij maar aan uit Jean-Pierre’s vorige woorden. Schijnbaar had hij het bij het goede eind, maar wat waren dan de verschillen? Wat zou ze dan uniek maken aan een specifieke regio? De vraag slikte hij maar door. Dit was misschien wel het enige waar hij geen reactie van Jean-Pierre op verwachtte. Dat was iets aan hem om te ontdekken. Als hij al het aan durfde een verre regio, zoals Hoen te bezoeken. Kalos was al een uitdaging geweest en voorlopig dacht hij er liever niet over weer naar onbekend terrein af te reizen. Deze regio zelf kende hij nog amper maar… misschien als hij wat meer ervaring had en een canvas, kleur en een kwast, dat het de volgende stap zou zijn. En Deuce misschien iets volwassen was geworden. Nee, dat was teveel gevraagd. Een andere vraag lag echter op zijn tong, ditmaal over de jongen waar Jean-Pierre over begon. De zoon van meneer Kenneth die schijnbaar een specifieke tactiek kon toepassen..? Met een licht opgetrokken wenkbrauw keek hij hem daarbij aan. Het was een raar idee dat iemand, ondanks de invloeden van gevechten en hun schilderijen zich bij zijn eigen stijl kon houden. Het klonk niet onmogelijk maar… moeilijk, zeker. Wacht, was dit niet een natuurtalent persoon? Hij onderdrukte direct de nare gedachten met de bestempeling ‘talent’. Veel wijzer werd hij niet van Jean-Pierre.

Enkel de tip een artikel over hem te gaan lezen, waarop Joey zwakjes glimlachte. Dit was zeker ironisch. De ervaren Trainer had al zijn vragen kunnen beantwoorden maar niet deze. Of hij echter het nu op zou zoeken? Dat zou te onbeleefd zijn, al greep hij kort de Holo Caster erbij om enkel een notitie te maken van de naam. Dat was althans de bedoeling. Oh boy, hoe schreef je de naam? Het klonk zo buitenlands. Zijn vingers gleden over de K’en de ‘E’, maar… hoe ging het verder?E-Ehm.. “K-Kenne-Kennet…Ketnet… H-Hoe spel je de naam, eigenlijk?” vroeg hij beschaamd met zijn blik veilig op de Holo Caster gericht. Stom, som, stom. Met onbekende namen was hij niet heel goed. En zeker in de notatie. Het zou hem zeker ook niet lukken Jean-Pierre’s naam fatsoenlijk in te typen. Het was een te typische Kalos naam en… dat was flink anders dan Steve, John en Joey. Dat was niet het enige beschamende. Vrij enthousiast was hij begonnen over zijn eigen doel en wat voor een strategie hij naar streefde. Al was het maar de vraag of het amper verwonden van je tegenstander hem de winst zou geven. Of überhaupt dat mogelijk was. Een gevecht ging eenmaal om het richten van schade bij je tegenstander’s Pokémon en dat ging enkel met aanvallen. Tenzij hij iets overduidelijks mistte was het misschien te ver gegrepen. Verrast fronste hij toen het bleek dat het helemaal geen gek idee was. Meerdere kwasten leden naar de Mona Lisa, wat een perfect metafoor was. Meerdere wegen leden tot at hij wilde hebben, zijn eigen type schilderij. Met verschillende kwasten en kleuren maar hetzelfde spierwitte canvas. “Inderdaad, nu nog de weg vinden,” Dat zou waarschijnlijk het moeilijkste zijn maar een Trainer carrière hoorde niet te makkelijk te zijn. Een beetje uitdaging was zeker de bedoeling! Huh? Kwasten in plaats van Pokémon, vergiste Jean-Pierre er zich daar nou in..? Op zich was het niet heel gek met de metafoor in hun hoofd. “Met kwasten kan je moeilijk vechten, ja, maar.. ik weet nog niet eens welke pad ik op moet, dus al helemaal niet over welke Pokémon ik zoal zou willen vangen,” Dat was wel het laatste waaraan hij gedacht hadmet zijn handen vol aan Deuce.

Maar goed, na die fout moest misschien het teken zijn dat ze beter konden gaan eten, voordat het verder mis ging. Al had hij nog niet veel trek maar gezien de fout die de ander maakte, was het wel nodig. Bovendien wilde hij liever even niet aan de situatie herinnerd worden of de ander langer laten wachten op pizza. Dat kon hij hem niet aan doen, zeker nadat hij zijn vragen beantwoord had en zoveel geduld had. Het moment dat hij weg keek werd echter de kipachtige Pokémon teruggekeerd en zat er enkel een lege, vrije stoel naast de Trainer. Natuurlijk! Hij had amper over nagedacht dat de Pokémon het hele gesprek aan had moeten horen. Oei, dat was een blunder! De Pokémon had wel bewezen geduldig te zijn maar… bij iedereen zat er een grens. De enige manier dat hij de situatie luchtig wist te maken was met zijn opmerking. Het kwam goed aan, maar de Elite Four met pizza verslaan? “Overwinning gaat door de maag,” Niet alleen bij de Elite Four, de vier meest getalenteerde Trainers in de regio maar ook hun. Lorro was een volle dag verslagen en uit het zicht. Dat was zeker het waard om fatsoenlijk te vieren! De jongen liep de Pokémon Center al uit, richting de pizzeria.

Nu was het maar hopen dat de prijzen meevielen. Blut was hij net niet maar het scheelde weinig. Twee pizza’s zouden hem wel nog lukken maar zeker niet in een té chique zaak. Maar goed, het was zeker nog vijf minuten lopen naar de pizzeria toe en bij een stoplicht kwam hij tot stilstand toen het op rood stond. Moest hij misschien weer iets zeggen tegen hem of…Natuurlijk, hij had continu vragen zitten stellen aan hem, maar niets over zichzelf verteld. Niet meer dan zijn naam, en Trainer status. “Misschien komt het een beetje… plotseling, maar… zou hier in Kalos een tennisve-“ Het groene licht flikkerde en de andere mensen staken al over. Nee, misschien kon hij dat beter voor zich houden. Dat was misschien een té persoonlijke vraag. De vraag weg wuivend stak hij maar over. “Laat maar, ik denk dat ik toch meer honger heb dan verwacht,”
what on earth the others are here for I don't know
love, libby

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Jean-Pierre Dupuit
Punten : 61
Gender : Male ♂
Age : 24
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Mamoswine
http://pokemon-journey.actieforum.com/t4377-jean-pierre-dupuit#90428 http://pokemon-journey.actieforum.com/t4379-jean-pierre-s-pokedex#90433

BerichtOnderwerp: Re: Baseline   zo nov 06, 2016 3:21 pm

Hij kon enkel rustig knikken op het eerste dat Joey zei. Hij was het met hem eens, maar hij zat met zijn gedachten even in een sprookjesverhaal. Met elfjes, dwergen en ridders. De schuld daarvoor lag bij zijn eigen opmerking van voorheen. Hij was er altijd al trots op geweest dat hij zichzelf kon vermaken met zijn dagdromen.. die werkelijk overal over konden gaan.

Een frons verscheen op zijn gezicht. "Ja, hoe schrijf je het eigenlijk?" Zei hij tegen zichzelf. "Ik heb het in ieder geval niet onthouden Joey sorry." Zijn talenten wat betreft het geheugen zaten bij Jean-Pierre meer bij andere dingen. Fonetische zaken bijvoorbeeld. Een muziekstuk kon hij makkelijker van noot tot noot onthouden dan een geschiedenisboek. Tja, daar was je anders voor ey. Hij keek even op toen Joey over zijn eigen weg begon. Een heeeel voorzichtig glimlachje vormde zich op Jean-Pierre zijn gezicht. Wacht eens even.. was hij nu daadwerkelijk iemand goed advies aan het geven over trainer zijn? Hij twijfelde zo vaak of hij een goede trainer was.. en nu was hij gewoon goed bezig. Dat vond hij zelf in ieder geval. Toen Joey doorging, ging Jean-Pierre verder op zijn pas verkregen zelfvertrouwen rondom trainer zijn. "Nee Joey. Het gaat er niet om, om in de winkel de beste kwasten uit te zoeken. Je zult moeten voelen hoe de kwasten in je hand liggen. En als het goed voelt weet je dat iemand in je team past. Een kwa.. uh Pokémon die niet bij je past zal niet de stroken.. uh aanvallen.. wacht.. Ik ga het even anders zeggen." Hij pauzeerde even. "Het gaat niet om de beste Pokémon, maar het gaat om jóú Pokémon. Je kiest je Pokémon niet op basis van wat voor schilderij je wilt maken, je kiest je kwasten op basis van hoe graag ze willen meewerken aan je schilderij." Hij ging dus toch weer ineens over in zijn eigen metafoor. Maar het was ok, Joey was vast slim genoeg het te begrijpen.

Jean-Pierre lachte. "Een tactiek die altijd werkt." Grapte hij over de pizza tactiek. Daarna stond hij tegelijk met Joey op om in de richting van de Pizzaria te lopen. Hij had nog nooit zo veel behoefte naar een vette hap gehad. Behalve natuurlijk die keer met Cecille. Maar om eerlijk te zijn was die zelfs nog meer bizar dan vandaag. En dat zei wel wat.

Eenmaal bij het stoplicht ontstond een nieuwe wereld voor Jean-Pierre. De geluiden en de bewegingen van de auto's, samen met alle lichten en de vormen van de gebouwen, en de bewegingen van de mensen mixten allemaal tot abstracte kunstvorm. In zijn hoofd noemde hij het 'Light the way downtown'. Oh wacht shi.. uh nvm.. had Joey iets gezegd? Oh hij zegt laat maar.. dan zal het wel goed zijn. "Wij beide wel denk ik." Grapte hij. "Maar dat mogen superhelden ook wel."

_________________
Bo is Cool:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Joey Breeze
Punten : 957
Gender : Male ♂
Age : 18 Jaar
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Mamoswine
http://pokemon-journey.actieforum.com/t4970-joey-breeze#103014 http://pokemon-journey.actieforum.com/t4971-joey-s-pokedex#103018

BerichtOnderwerp: Re: Baseline   za nov 19, 2016 1:13 pm

We are all here on earth to help others
Twijfelend of hij het idee van een verassing in een gevecht goed had begrepen, wachtte op een reactie van Jean-Pierre. Het was eenvoudiger dan hij gedacht had dat een verassing en dus verbazing niet erg was. Anders zouden gevechten vast en zeker eentonig zijn. Je wist in principe al wat je tegenstander kon doen en misschien gelijk al of je won of verloor, voordat het gevecht begon. Dat begreep hij er althans uit, tenzij hij het weer verkeerd in had geschat. De ander knikte, en een opgeluchte zucht volgde uit zijn mond. Hij had dat ook dan weer goed begrepen! Trots glimlachte hij voorzichtig op dat kleine beetje kennis wat hij had geïnd. Wacht, het idee van de verassing kon hij gebruiken in een gevecht of zelfs een niveau hoger, een gymgevecht! Hem kennende zou hij in elkaar krimpen van zoiets maar als hij maar bleef onthouden dat het erbij hoorde. En dat hij nog een kans op overwinning had… Dan durfde hij te zeggen dat hij wat kalmer kon vechten. Een winst innen was te optimistisch in zijn ogen. Een geruststellende gedachte die echter in hem zou nagalmen op zulke situaties kon niet zoveel nut hebben op hem. Pfft, daar had hij geen vertrouwen in.

Zelfs Jean-Pierre kon niet op komen hoe de naam ‘Kenneth’ werd gespeld. De excuses die hij gaf waren zeker onnodig geweest. Zo belangrijk was natuurlijk de naam ook niet voor hem! “O-oh, dat maakt echt niet uit, je excuses zijn er niet voor nodig,” zei hij snel. Het was enkel iemand die dus over een vaste kwast en verf beschikte en niet afweek. Buiten het feit dat hij graag zo’n iemand wilde ontmoeten was het zeer niet perse nodig.  Het ging erom dat hij zelf zijn verf, kwasten canvas had. Zonder iemands hulp moest hij dat gaan uitvinden en of dat hem ook ging lukken was een zorg voor later. Daarvoor hoefde een ervaren Trainer hem geen tips over te geven of meer moeite voor hem te moeten doen. Hij had hem immers meer dan genoeg geholpen. De weg naar zijn eigen stijl zou een lange zijn maar misschien moest hij meer in zichzelf geloven dat het goed kwam. Deuce had immers wat van zich laten zien in zijn eerste gevecht. Dat niet alleen, maar ook zonet waarin ze amper schade hadden gericht en zich gefocust hadden op status. Wacht eens even, dat betekende dat… hij eigenlijk al zijn weg had gevonden. Dat was dé stijl die hij wilde. Ondanks de ijsglijbaan, leek het verder te passen bij het beeld waar hij naar toe streefde. Simpelweg amper schade verrichten en de kracht van de tegenstander tegen zichzelf laten gebruiken. Dat had hij eerder vanmiddag gedaan maar ook in het eerste gevecht. Nee, nee, hij was er lang niet. Op tijd wuifde hij het weg, voordat trots hem vervulde. Het was nog lang niet genoeg, en meer een begroeide pad in het bos dan een weg. Niet alleen had hij nog niet een vaste weg gevonden, maar zijn kwasten had hij nog niet gevonden. Dat kon pas na het kiezen van zijn weg, leek hem. Kwasten pas uitkiezen nadat je zeker weet hoe je schilderij moet uit komen te zien. Dat leek zo voor de hand liggend. Een team aan kwasten opstellen, voordat je wist wat je ging schilderen zou problematisch zijn. Een groep van snelle Pokémon kon je niet gebruiken als je wilde richten op bulk strategieën. Althans, in Kanto en Johto waren de snelle Pokémon niet altijd degene die veel klappen op konden vangen.

“Huh?” kraamde hij nog luidop, direct beschaamd over zijn reactie. Met een reeks verwarrende woorden werd zijn beeld in stukken gebroken door Jean-Pierre. Had hij het dan helemaal verkeerd begrepen? Niet-begrijpend staarde hij hem aan, nerveus hem aanstarend. Hoe zou het dan niet logisch kunnen zijn dat je een schilderij maakte nadat je de juiste kwasten had? Met een vrij onduidelijke metafoor van de ander werd het hem daarentegen vager. Kwasten… voelen? De kwasten moest je dan niet zomaar gericht uit een winkel halen maar juist eerst ervaren, voordat je de besluit maakt of je ze gebruikt voor je schilderij. Maar hoe ervaar je een Pokémon zonder dat je die ving? Je kon toch moeilijk alle Pokémon die er bestonden tegenkomen en achteraf beslissen welke je voorkeur had. Hoe wist je dan ook of een Pokémon goed zou passen? Teveel vragen. Gelukkig hoefde hij hem niet te irriteren met zijn reeks aan vragen en had hij zelf door dat de metafoor té onduidelijk was. Dit.. begreep hij wel! Natuurlijk bleef een kwast een schepsel met een eigen idee, motieven en emoties. Je kon niet zomaar een specifieke Pokémon enkel op basis van de soort eruit pikken. Het gaat er echt dus om ook hoe graag ze je mee willen helpen. Je zou ze niet moeten dwingen, want dan werd een schilderij nooit mooier dan één met volle motivatie. “Misschien is het dan een idee dat ik eerst maar ga rondreizen om verschillende kwasten te ontmoeten,” begon hij voorzichtig, hopend niet té ambitieus te klinken, “Ze zijn, als ik het goed begrijp, gewoon je vrienden en je hebt je eigen vrienden ook toch nooit gekozen op basis van hun cijfers, achtergrond? Enkel op basis van hoe graag ze bij jouw schilderij willen horen, de schilderij van je leven,” Beschaamd of hij nou wel de les uit zijn woorden had gehaald, keek hij kort weer richting de gang waar Deuce in was verdwenen. De Swinub had hem bij nader in zien allang kunnen hebben verlaten of hem kunnen negeren maar hij had zelfs zijn leven geriskeerd om zijn eigen vrienden te beschermen. Een gekozen kwast die enkel nodig was voor het schilderij had dat nooit gedaan. Enkel iemand met motivatie.

Niet enkel de motivatie om te eten, natuurlijk, zoals de twee Trainer’s. Pizza hielp immers de honger te stillen en zeker ook die van de Elite Four, de onoverwinnelijke vier Trainers. De kans dat hij ooit voor ze zou staan schatte hij maar klein in. Al helemaal met pizza. Nooit durfde hij dan ook verder te denken dan de gyms die op zichzelf niet iets waren om luchtig over na te denken. Ze waren dé representaties van een stad en hadden zeker de meeste Trainers dan wie dan ook gevochten. Ze waren een bron aan ervaring en kracht. Niet iets waar hij aan dacht te tippen.

Bijna zijn vingers kruisend dat Jean-Pierre zijn eerdere woorden niet had gehoord, begon hij maar over zijn honger. Stom, hij had niet over zijn tennis hobby moeten hebben met hem. Het lag hem niet alleen te persoonlijk maar het was té naïef om de sport nog uit te oefenen. Hij was hier om een nieuwe start te maken, niet om zijn leven voort te zetten. Al helemaal een sport te beoefenen waar hij goed in was en zijn vader het smerige woord ‘talent’ aan had gestempeld. Bijna kalmeerde hij toen Jean-Pierre eveneens honger had. Dat had hij wel verwacht maar toen hij ‘superhelden’ aan toevoegde, balde Joey onbewust zijn vuist. Figuren met talent, refereerde hij hun twee daar naar? Het was vast en zeker niet spottend bedoeld maar hij hield zijn blik verbitterd op de pizzeria. “Ik ben liever een sidekick, eigenlijk, of een underdog. Die krijgen ook genoeg te eten,” Zwakjes glimlachte hij erbij en keek voor een tel de ander aan, voordat de pizzeria steeds meer in zicht kwam, “Al heeft een sidekick wel een beperkt budget,”
what on earth the others are here for I don't know
love, libby

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Jean-Pierre Dupuit
Punten : 61
Gender : Male ♂
Age : 24
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Mamoswine
http://pokemon-journey.actieforum.com/t4377-jean-pierre-dupuit#90428 http://pokemon-journey.actieforum.com/t4379-jean-pierre-s-pokedex#90433

BerichtOnderwerp: Re: Baseline   za nov 19, 2016 2:02 pm

Er kwam een opgeluchte zucht uit Joey, gevolgd door een trotse glimlach. Jean-Pierre kon natuurlijk niet inschatten wat Joey aan het denken was, maar hij was in ieder geval al blij dat het gesprek een positief effect had gehad. Hij had van vroeg af aan eigenlijk al geleerd dat mensen niet altijd behoefte hadden aan de manier waarop hij dacht en tegen anderen sprak. Zijn moeder was vaak te zeer bezig met huishoudelijke taken. En dat wilde ze ook. Die new world idealen en ideeën vond ze maar saai. Als haar huis maar netjes was, haar man aan het werk, en haar kinderen beleefd waren. En Jean-Pierre’s vader was bijna nooit aanwezig. Feestdagen waren wanneer hij hem zag. Dan kreeg zijn vader vrij. Zelfs op verjaardagen zag hij hem niet. Hij kreeg geen vrij voor ‘maar vier dagen per jaar.’ zoals zijn baas dat zo poëtisch kon zeggen.. not. En tja, als hij zijn vader dan weer wel zag deden ze vaak leuke dingen met het gezin. Quality time, zoals men dat noemt. Maarja, zijn vader moest aandacht besteden aan twee kinderen en zijn vrouw, dus echt tijd voor diepe gesprekken was er nooit. En aan zijn zusje had hij wat dat betreft niet veel. Ze was zijn kleinere zusje. En hij was altijd heel lief voor haar geweest. Maar ze was nu eenmaal het type dat graag haar eigen gang ging en haar eigen conclusies trok. Die conclusies kwam na wat meer avontuurlijke ervaringen dan hij meestal had. Daar was Jean-Pierre iets te rustig en terughoudend voor. En daar hebben ze met zijn zusje enorm veel last van gehad. Ze heeft zelfs een hele tijd bij een jeugdzorg groepswoning moeten wonen om te leren voor zichzelf te zorgen. Ze kon het advies van Jean-Pierre nooit hebben. Het was saai, duurde haar te lang en het sprak vrijwel alles tegen waar ze zelf in geloofde. Onze JP had hier natuurlijk goede redenen voor, maar dat kon Cicille tot op de dag van vandaag niet in zien. Het was dus fijn dat Joey er helemaal voor open had gestaan. En zelfs meer erover wilde weten!

Joey meldde dat zijn excuses niet nodig waren. Tja, dat ging automatisch bij hem. Zijn moeder was altijd al gedreven geweest in het bijbrengen van manieren, maar het was zijn vader waardoor hij het zich had aangeleerd. Jean-Pierre was van jongs af aan een jongen die zich gemakkelijk in anderen kon verplaatsen. Hij stelde zich altijd voor dat zijn vader het liefst positief nieuws over zijn kinderen hoorde. Goede rapportcijfers en sterretjes voor gedrag. Hij had het altijd voor zijn vader gedaan dus. Maar de echte reden dat hij ook een regel tegen geweld had lag iets anders. Er was ooit een moment geweest dat zijn zusje en hij heel jong waren. Zijn zusje was hem enorm aan het irriteren, en als zijn moeder niet keek zelfs pesten. Op een bepaald moment kon de zachtaardige jongen het zelfs niet aan en trapte uit woede keihard op haar tenen. Als kind leek dit natuurlijk als de ultieme wraak. Maar tot zijn schrik begon zijn zusje daarna te huilen. Echte, eerlijke, ongecensureerde tranen rolden over haar wangen en het duurde een uur voor haar weer te kalmeren. De kleine jongen had dit zo enorm erg gevonden dat hij die dag voor zichzelf de regel had gegeven nooit meer iemand pijn te doen. Pokemongevechten waren uiteraard een uitzondering, gegeven het feit de pokemon zelf ook daadwerkelijk wilden vechten. Maar anders was Jean-Pierre passifist. “Oh sorry, ik zal mijn excuses niet meer aanbieden dan.” Zei hij grappend. Je moest nou eenmaal humor in alles blijven zien, nietwaar?

Hij verwarde eerst zichzelf even met zijn eigen metafoor. Maar die kon hij gelukkig nog goed terugdraaien naar iets logisch. Hij zag wel dat Joey het begreep. Gelukkig. En daarom knikte Jean-Pierre weer. Joey had de rode draad in ieder geval al door. “Helemaal correct, maar je hoeft niet per se te reizen. Het heeft ook met intuïtie te maken. Want je vrienden werden ook je vrienden omdat je op de een of andere manier door had dat ze je vrienden wilde zijn. Dus je mag ook best op je gevoel af gaan als je dat liever doet.” Jean-Pierre had dan misschien niet veel close friends, maar hij maakte wel gemakkelijk vrienden. Hij had iets over zich dat mensen hem snel aardig vonden. En dat waardeerde hij heel erg aan zichzelf. Het was een van die kwaliteiten waardoor hij trots was op zichzelf.

En op een gegeven moment merkte hij hoe Joey zijn vuisten balde. Oh jee, was hij ineens weer boos geworden bij de gedachte aan Lorro? Het viel echt veel meer mee dan ze vooraf hadden gedacht hoor. Het was op een bepaalde manier zelfs inspirerend. Maar goed, Joey sprak erover dat hij liever een underdog of een sidekick wilde zijn. “Dat maakt me een beetje verdrietig Joey.” Zei hij .. nouja .. een beetje verdrietig. “Ik denk dat het een misdaad naar jezelf is als je jezelf expres naar de achtergrond duwt. Je mag toch best ergens trots op zijn?” Hij hoopte heel erg dat hij niets verkeerds had gezegd. Dat gevoel had hij ook heel vaak als hij met zijn zusje sprak. Oh geen zorgen, hij heeft ook echt top momenten met haar gehad. Vaak op vakantie was het leukste, maar er waren ook ander soort momenten. Momenten dat ze heel erg onredelijk en irrationeel reageerde op dingen die hij had gezegd of had gedaan. Het had er voor gezorgd dat hij niet altijd zichzelf durfde te zijn in angst op een tantrum. Anderzijds was ze geweldig om spelletjes mee te doen, of op kleine avontuurtjes te gaan. Maar goed, hij had al genoeg meegemaakt hoe het was om zichzelf naar achteren te duwen. Op een bepaalde manier deed hij dat nog steeds als hij achter zijn piano kroop. Dan duwde hij zichzelf naar achteren en de muziek naar voren. Alsof hij zelf een onbelangrijk onderdeel van het proces was.

_________________
Bo is Cool:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Joey Breeze
Punten : 957
Gender : Male ♂
Age : 18 Jaar
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Mamoswine
http://pokemon-journey.actieforum.com/t4970-joey-breeze#103014 http://pokemon-journey.actieforum.com/t4971-joey-s-pokedex#103018

BerichtOnderwerp: Re: Baseline   ma dec 12, 2016 9:00 pm

We are all here on earth to help others
Zijn excuses waren helemaal onnodig geweest, hij had hem enkel geprobeerd te helpen. Dat hij de naam niet kon spellen was absoluut geen probleem geweest. Het feit dat hij een naam had kon hem al helpen. De Kenneth had misschien een specifiek schilderij voor zich, maar wellicht zou iets van informatie hem helpen. Misschien zelfs een idee voor een strategie om zijn schilderij te maken! Nee, Joey, dat was te ver gezocht. Er zou vast niet heel veel te vinden zijn. Zelfs met de juiste spelling. Hij moest zich minder meeslepen, want één persoon kon hem niet helpen. In ieder geval niet meer dan de Trainer die naast hem zat. Daar wist hij notabene meer dan enkel zijn naam van! Nog voordat hij zijn woorden had afgemaakt, grapte de desbetreffende persoon. Lachen was niet het eerste wat in hem opkwam. Zat Jean-Pierre nou te excuseren voor het excuseren? Oh nee, wat had hij er een rommel van gemaakt. Maar wacht, het klonk lachend, dus was het gewoon als een.. Wacht eens even, excuseren om het excuseren.

Het klonk geheel bizar nu hij erover nadacht, dus was dit nou als een… “Grap?” Het kwam er voor de verandering zacht uit, maar spoedig glimlachte hij er zwakjes om. Het had even geduurd bij hem, maar het was inderdaad misschien wel een beetje grappig. De sfeer werd spoedig al wat serieuzer en hij hoopte dat hij er niet al te ver naast zat met zijn kwasten voorstel. Met zoveel verschillende kwasten in de wereld en geen idee hoe je ze zou vormen, leek dat de meest handige actie. Eerst de meeste ontmoeten en afhankelijk daarvan kijken of ze je willen helpen met je schilderij. Pfoe, maar het was makkelijker gezegd dan gedaan. Nog voor zijn eerste gymbadge moest hij dus rondreizen om veel Pokémon te ontmoeten. Nam dat niet iets van het onbekende weg? Al was dat misschien wel beter. Liever een bekende weg dan een onbekende. Maar vrienden maakten je dan ook en je zag ze dan ook eens weer terug, net zoals de Pokémon. Misschien was het eigenlijk net zoals school, waarin je je eigen weg moest vinden en de andere studenten ook kwasten waren. Met een gebrek aan een grote vriendengroep leverde dat geen boost op. Maar de weinige die hij herinnerde hadden niet perse goede cijfers, prestaties of iets anders speciaals. Ze accepteerden hem en vice versa voor wie hij was. Dat bewees moeilijk in een nieuwe regio te vinden te zijn. Huh? Met een mond vol tanden staarde hij Jean-Pierre aan. Niet te hoeven reizen om vrienden te maken? Hmm, het klonk logisch, al was zijn ervaring vandaag flink tegenstrijdig. Dat was een flinke reis geweest. Maar zijn vrienden in Johto had hij ook gemaakt met een korte trip naar school. Pokémon gezien, hoefde hij zijn huis niet uit om Deuce te leren kennen. De zwijn had hem echter gemakkelijk kunnen weigeren als vriend, ouder en Trainer, maar bleef bij hem. Was dat wat Jean-Pierre bedoelde dat sommige mensen je vrienden wilde zijn omdat het wederzijds was? Een zachte glimlach sierde zijn gezicht. Die zwijn, toch. “Gevoel, denk ik dan, zo heeft Deuce- mijn beste kwast- mij ook vast beoordeeld, namelijk,” Dat hoopte hij niet, maar moest wel een feit zijn. Deuce wist niets van hem, buiten zijn gezicht en toch had hij zijn rug bij het uitkomen als ei niet naar hem gekeerd. Dat had wel iets moeten betekenen.

Liever had hij zijn mond erover gehouden. Dit had hij misschien niet moeten delen. Het was een gedachte die vrij dicht bij hem lag en bijna iedereen die hij kende raar op zou reageren. De meeste wilden een held zijn, bewonderd worden door velen. Met een gave. Dat wilde hij zeker niet. De underdog of zelfs sidekick was een betere plek voor hem. Wegkijkend uit schaamte maar ook lichte frustratie, hoopte hij enkel dat Jean-Pierre zou zwijgen of over iets anders zou beginnen. Misschien zou hij zijn antwoord niet eens hebben gehoord? Dat zou het fijnst zijn geweest, maar een milde huivering ging door hem heen toen hij zijn stem hoorde. Had hij nou een Trainer die hem probeerde te helpen en tijd aan hem besteedde somber weten te krijgen? Misschien had hij écht moeten zwijgen. Dat was wel het ergste wat hij hem dan aan had kunnen doen. Echter vervolgde hij met woorden die hij niet aan had zien komen. Trots zijn op iets wat je gedaan had? Met moeite wist Joey kalm te blijven kijken, terwijl flarden aan pijnlijke herinneringen aan zijn vader hem voorbij vlogen. Zijn vader was ooit een trotse man maar hij heeft gezien waar dat gevoel iemand kan brengen en zó wilde hij niet worden. Bij een goede daad wilde hij liever geen bedankje horen of een teken van dank. Dat leed tot trots en spoedig eigendunk. En een held kreeg dat nog het meest van alle mensen, maar dit kon hij onmogelijk toch tegen hem zeggen? Hij wilde puur helpen en daar was hij dankbaar voor maar… Dit kon hij moeilijk hebben. “Mag zeker, maar ik denk niet dat zoiets goed zou uitlopen bij mij,” Wat een stom antwoord. Stom, stom, stom. Maar gelukkig was de pizzeria al in zicht. Eten was nu al helemaal zijn laatste zorg maar misschien konden ze dan wel naar een ander onderwerp overstappen. Pizza’s waren leuker dan dít. Vele malen, zonder enige moeite. Met een paar gehaaste passen stapte hij al naar de deur. Het was duidelijk vrij druk in de zaak en tot dusver niet onguur. De mensen leken vrij alledaags en genoten van hun lekker uitziende pizza’s. Wacht. Dat waren geen echte mensen. Het was een.. “E-Etalage?” Ze bewogen niet en het zag net te plat uit. Dit was vreemd. Net toen hij zijn hand terug wilde trekken, verscheen zijn honger en trek volledig. “M-Mijn hand…! Het is.. vastgelijmd!” Meer rukken gaf hij aan zijn arm, maar het gaf geen krimp. Oké, wat was er aan de hand? E-En waarom moest het hem hebben of beter gezegd, hun twee? Dit kon je niet menen. Niet weer.
what on earth the others are here for I don't know
love, libby

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Jean-Pierre Dupuit
Punten : 61
Gender : Male ♂
Age : 24
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Mamoswine
http://pokemon-journey.actieforum.com/t4377-jean-pierre-dupuit#90428 http://pokemon-journey.actieforum.com/t4379-jean-pierre-s-pokedex#90433

BerichtOnderwerp: Re: Baseline   do dec 15, 2016 11:21 am

Het was eigenlijk een frisse avond, maar in Pokémoncentre hadden ze er duidelijk zaak van gemaakt om de binnentemperatuur iet wat meer aangenaam te maken. Toen Jean-Pierre zijn arm over de rugleuning had gelegd merkte hij hoe de verwarming aan stond. Het was eigenlijk best bizar. De ruimte was zo aangenaam, maar zo dicht bij de verwarming was het te veel. Was dit waarom mensen zeiden dat je niet te dicht bij de zon hoorde te vliegen? Of had dat enkel te maken met die legende van Icarus? Zat daar echt zo’n diepere betekenis achter? ‘Kom niet te dicht bij de verwarming’ klonk dan weer wat minder wijs. Daarnaast zou daar vrij weinig aan symboliek in zitten. Maar goed, hij haalde zijn arm weg en legde het op zijn schoot. Hij voelde hoe de warmte van zijn arm werd overgedragen aan zijn been. Maar deze warmte was wel fijn. Het liet hem ineens denken zijn vader. Die had op zijn eigen manier ook altijd warmte overgedragen aan hem. Ironisch, gezien hij op zo’n koude plek werkte. Wellicht was het zo dat alleen de warmste mensen zulk soort omstandigheden aankunnen. Een tevreden glimlach vormde zijn gezicht bij die gedachte en keek weer op. Joey vroeg of hij een grapje had gemaakt. “Ja.” Zei hij zachtjes. Joey had ook zijn warmte overgedragen aan zijn Swinub. Al die praat over kwasten en schilderijen leken ineens niet meer zo belangrijk. Misschien dat trainers gewoon van hun pokemon moesten houden. Jean-Pierre had altijd toegegeven dat hij niet veel wist, in het algemeen, maar hij wist zeker dat Deuce veel geluk had met een trainer zoals Joey. Er is veel liefde voor nodig om zoveel kapriolen uit te halen voor iemand in nood. Hij bleef glimlachen. Niet door de verwarming, niet door zijn vader, maar door de gedachte dat het Joey allemaal prima zou gaan vergaan. Het gaf hem moed. Hij moest eens stoppen met aan zichzelf te twijfelen. Hij was een prima trainer. En dat wist Jean-Pierre omdat stuk voor stuk ieder van zijn pokemon van hem hield. Ze staken altijd hun nek voor hem uit. Die badges waren helemaal niet belangrijk. Een band zoals dat is veel meer waard.

Zijn nieuw verkregen inzichten sijpelden door in het antwoord dat hij Joey vervolgens had gegeven. ‘Vrienden’. Dat was eigenlijk het echte thema. En het was fijn om te zien dat het indruk op Joey had gemaakt. Joey had soms gelachen of een glimlach gehad, maar deze die hij nu had leek in Jean-Pierre’s ogen meer tevreden. He did a good. “En ik denk dat dat een hele wijze beslissing van Deuce was.” Goh, misschien wist die kleine bundel van lachjes meer van het leven, zelfs bij zijn geboorte. Of is liefde geen wijsheid, maar gewoon liefde? Het was de moeite waard om daar eens over na te denken. Misschien was wijsheid in de conventionele zin wel helemaal niet belangrijk. Misschien was liefde alles dat je hoefde te kennen. Geen wiskunde, aardrijkskunde of maatschappijleer kon daar tegenop. … Niet huilen. Niet huilen. Niet huilen. Niet huilen. Nailed it.

Tegen zijn tranen vechtend keek hij naar Joey’s reactie. Hoe durfde hij iemand zó te mishandelen?! Notabene zichzelf ook nog! Het solipisme stelde dat het enige dat we voor absolute waarheid konden aannemen onze eigen gedachten waren. Van niemand anders om je heen kon je ook maar wetenschappelijk bewijzen dat ze ergens over nadachten. En Joey zijn eigen gedachten deden dít met hem! Zijn enige realistische houvast waren een paar gemene opmerkingen en twijfels! Hij keek zelfs weg! Schaamte. Hij schaamde zichzelf, en hij schaamde zich voor zijn schaamte. Joey was schijnbaar een van de meest menselijke mensen die hij ooit ontmoet had. Hij kon zien hoe Joey zijn blik neutraal hield. Hij was dus ook aan het vechten tegen zijn emoties. Hij had niet eens door dat ze ondertussen stilstonden. De stad raasde langs hen. Het leven ging door, maar in hun wereld, op dat moment bestond er maar één ding. Confrontatie, verdriet en zwijgen. Bij Jean-Pierre in ieder geval. Bij het horen van zijn antwoord kneep hij zijn ogen dicht. Zijn tranen werden moeilijker om te bedwingen. En toen hij zijn ogen weer opende leek het alsof de pizzaria naar hén toe was gekomen. Daar stond die dan. Als een baken in de razende stad. De woorden van neonlicht die boven de deur hingen leken als een teken. Ze moesten gewoon wat minder stilstaan bij wat er allemaal niet goed ging. Misschien moesten ze het gewoon weer leuk maken. In slow motion zag hij de bruinharige jongen verder lopen. Maar Joey nam een raar pad. Jean-Pierre knipperde met zijn ogen toen het uiteindelijk bleek dat Joey zich aan een etalage vast liet plakken. Absoluut van het pad af. De pizzaria stond er gewoon naast! Hij had de betere optie kunnen kiezen! Wat bezielde die jongen toch.

Misschien is Jean-Pierre een dramaqueen, of misschien was hij nog steeds emotioneel. Maar wat hij deed was het volgende. Hij stapte op Joey af en legde zijn hand op zijn schouder. “Dit is een mooie kans om aan jezelf te bewijzen dat het wel waard bent. Ik geloof dat je hieruit kan komen. Je moet gewoon in jezelf geloven.” Zijn blik gleed de straat door. Alle mensen bewogen vliegensvlug. Behalve één iemand. Achter een lantaarnpaal stonden Lorro en zijn Zaroark. Ze gaven hem een knikje en Jean-Pierre gaf er eentje terug. Ze hadden hen beide precies gegeven wat ze nodig hadden. Inzicht voor Jean-Pierre, en nu, hopelijk voor Joey, nog zelfvertrouwen. De sfeer was in ieder geval gezet. Het voelde alsof hij in een film zat. Hopelijk voelde het voor Joey ook zo. En kon hij de kracht in zichzelf vinden. Want als er íéts was waar JP in geloofde, dan was het dat niemand door het leven moest gaan, gelovend dat ze niet goed genoeg waren. Of niet sterk genoeg. Of niet mooi genoeg. Of niet wat dan ook. Want hij geloofde dat Joey het in zich had deze illusie te doorbreken. Kom op.. ik geloof in je.. gewoon je best doen..

_________________
Bo is Cool:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Joey Breeze
Punten : 957
Gender : Male ♂
Age : 18 Jaar
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Mamoswine
http://pokemon-journey.actieforum.com/t4970-joey-breeze#103014 http://pokemon-journey.actieforum.com/t4971-joey-s-pokedex#103018

BerichtOnderwerp: Re: Baseline   do dec 29, 2016 6:44 pm

We are all here on earth to help others
Gokkend dat het een grap had moeten zijn, had hij dat voor de zekerheid gevraagd. Het had zo verwarrend geklonken in het begin maar als je erover nadacht… Dan was dat de grap geweest. Excuseren dat je niet meer zou excuseren was wel apart namelijk. Suf dat het dan weer lang geduurd had, voordat hij het door had gehad. Hij moest beter zijn aandacht erbij houden dan te diep over zijn ideeën na te denken. Wat de ander ook zij het klopte dan ook allemaal. Daar hoefde hij niet meer tijd dan nodig was aan te besteden. Gelukkig bevestigde Jean-Pierre op het feit dat het een grap was geweest, en kon hij opgelucht ademhalen. Dat scheelde wel weer. Serieus kon het zeker niet zijn bedoeld. Misschien moest hij echt rustiger nadenken. De ander bewees heel kalm en vriendelijk te zijn, waar maakte hij zich dan zorgen om?

Had hij de verkeerde antwoord gegeven op zijn vraag? Deuce leek hem namelijk ook echt gekozen te hebben op basis van… weinig. Elk moment had hij weg kunnen rennen van hem. De Swinub was zelfstandig genoeg om voor zichzelf te kunnen zorgen, dus het idee dat hij bleef, doordat hij meer een ouder voor hem was, leek absurd. Zelfs zonder hem kon hij vast stukken grond afspeuren naar voedsel. Dat wist hij wel zeker, eigenlijk! Die zwijn ging al los als hij een tel zijn ogen niet op hem had gerust. Maar dan kon het inderdaad maar één ding zijn: wederzijdse verlangen naar vriendschap. Dat kon immers dan niet anders. Zo vaak had Deuce namelijk zijn zijde kunnen verlaten. Al gold dat ook voor hem, vaak genoeg had hij zelf van hem weg kunnen lopen. De zwijn had hij direct kunnen weigeren als Pokémon, maar hij bleef aan hem gehecht. Geen enkele dag ging voorbij zonder dat hij aan hem kon ergeren, maar ondanks dat… Wilde hij Deuce zo dichtbij mogelijk bij hem willen hebben. Huh? Verward keek hij naar Jean-Pierre die zelfs hoopvol klonk. Meer dan hij gewend was uit iemand te horen. Hij was immers een gemiddelde figuur zonder echte talenten. Er was geen hoop voor iemand. Maar de vriendschap was een wijze beslissing van Deuce? Niet meer andersom? Verward keek hij hem aan, en wilde het direct ontkennen. Het was eerder andersom juist! Deuce zorgde ervoor dat hij vrienden maakte en dingen beleefden buiten het grens van het normale. De Pokémon was zoveel positiever dan hij en maakte zijn leven fijner. Of beter gezegd, anders dan gemiddeld. Een grotere stap voor hem dan Deuce. Hoe was het dan toch dat Deuce meer aan hun vriendschap had? Lichtelijk beschaamd keek hij terug richting de balie. “Ik denk echt dat het eerder vice versa is. Deuce heeft mijn leven veranderd,” begon hij nog lichtelijk beschaamd, “Niet dat ik hem vast ook iets waardevols gegeven heb, zoals een thuis en vriendschap maar… hij heeft net iets meer voor mij gedaan,” Dit maakte het er eigenlijk niet beter op. Zeker niet nu Deuce in kwestie werd behandeld. Hij verkeerde niet in levensgevaar, gelukkig. Dat was een pluspunt maar het feit dat hij iemand dierbaar bijna zonet had kunnen verliezen maakte het er niet beter op. Zonet had hij voorzichtiger hem moeten hanteren.

Oh, stom, stom, stom, hij was roekeloos bezig geweest. Meer dan hij stil bij stond. Voor zowel Jean-Pierre als Deuce had hij voor problemen gezorgd. Gelukkig zou de pizzeria een manier zijn het te vergeten. Even wat eten naar binnen werken, ondanks dat honger niet een probleem was. Maar natuurlijk was het gesprek enkel duisterder geworden. Over zijn kijk op helden. Iets wat hij echt liever voor zich had kunnen laten. Het was net iets te zwaar om er zomaar over te hebben. De meeste zouden iemand met zo’n mening verafschuwen. Het werd er niet beter op. Jean-Pierre moedigde hem zelfs aan. Nee, dat wilde hij dan al helemaal niet. Elke situatie was beter als een gemiddeld persoon als hij op de achtergrond stond. Zonder talent kon je niet meehelpen. Zo simpel als dat. En je kon ook geen held zijn zonder een talent. Een vervloekt talent. Iets wat je gek kon maken en de mensen om je heen. Daar hoefde hij niets mee te maken te hebben. Wonder boven wonder reageerde Jean-Pierre niet op zijn woorden. Muk, nu had hij het echt verpest zeker? Het oplossen kon enkel met pizza. Dat was echter het idee, totdat… Typisch. Zijn hand zat vastgelijmd aan de deur! Dit overkwam hem natuurlijk weer. Muk. W-Wat.. H-Hoe kon hij nou zijn hand bevrijden? H-Help! Toen iets hem bij zijn schouder vastgreep, ontsnapte er nog net geen gil uit hem. Aaah! Geschrokken draaide hij zich om, een Pokémon verwachtend of de aszwarte vos van eerder die ditmaal meer dan een illusie zou gebruiken. M-Maar het was… Jean-Pierre? Vastberaden sprak hij hem toe maar één ding was duidelijk… Moest hij zichzelf zien te redden? En in zichzelf geloven? Hoe kon hij hier nou op reageren? Binnen enkele tellen was hij in deze bizarre situatie beland en moest hij ineens zichzelf weer redden. Dit ging net te snel.  “M-Maar… W-Wa… O-Oké,” Wacht, natuurlijk... Jean-Pierre’s woorden, ze waren bedoeld op wat hij eerder zei over zichzelf! Maar waarom nam hij een situatie als deze als test? Of zat hij er zelf achter? Wacht, dat leek hem juist niet logisch. Dan was hij nooit zo kalm geweest. Was het dan Lorro geweest? Zijn hartslag nam direct toe en nerveus slikte hij. Als het zijn actie geweest was… dan liepen ze veel gevaar. Doelde hij dan echt daarop? Oké, rustig, en kijk rond voor Lorro, Joey! Snel liet hij zijn blik glijden langs de straat, maar ver kon hij niet kijken met zijn hand die vastgelijmd was. Tsk, nergens te bekennen. Oké, h-hoe haalde je dat lijm nou weg dan? Zonder Pokémon op zak nog wel.

Vermoeid ademde hij diep uit. “Hopeloos,” Maar kon hij wel opgeven? Hoe dan ook moest hij het oplossen. Of het een sluwe plan was of niet. Eens zien, pure kracht? Spierbundel was hij niet of fitter dan gemiddeld. Maar het was het proberen waard? Met een voet tegen de deur, begon hij te trekken maar zijn hand verroerde geen vin.  “Ugh, heeft geen zin…” Als kracht niet werkte, gebruikte je intelligentie. In de meeste shows althans. Dit was de realiteit en een held was hij niet om een speciale gave dan te ontdekken. Zijn cijfers waren ook maar gemiddeld geweest. Een oplossing hiervoor vinden was dan pittig. Tijdens het gevecht van Lorro had hij geluk gehad met zijn creativiteit. Nu.. was het vragen om het onmogelijke. Had hij niet iets scherps? Met zijn vrije hand ging hij zijn zakken langs naar iets zinvols. Papiertjes, sleutels, portemonnee, Holo Caster. Wacht eens even.. sleutels! Kon dat lijm niet ‘doorgezaagd’ worden? Natuurlijk! De sleutels bungelend in zijn andere hand, duwde hij die tussen zijn hand en lijm. Oké, nu was het een kwestie van precisie. Wacht, er zat meer lijm bij zijn vingers dan bij zijn palm. Dus, als hij nou eerst bij de vingertoppen begon? Zijn huissleutel was de grootste van de bos, en voorzichtig duwde hij die tegen zijn vinger aan.  “Kom op….” Fluisterde hij zachtjes hoopvol. Met een wippende beweging hoopte hij meer ruimte te maken na deze ertussen gekregen te hebben. Hup! Bijna. Dit werkte! Na een minuut was zijn duim al bevrijd.  “Yes, het is gelukt… Nu nog vier vingers te gaan,” Met een glimlach vervolgde hij de rest van de vingers die met veel moeite loskwamen. Met dezelfde truc kon hij ook zijn palm bevrijden. Het resultaat was echter… “Onee, dit kan niet waar zijn…” Zijn huissleutel zat onder de inmiddels hoopjes gedroogde lijm. Uitgeput ademde hij uit, leunend naar voren, voordat hij langzaam Jean-Pierre weer aankeek. Dit was niet wat hij had verwacht. Of wel? “Ik ben weer vrij, tenminste,”
what on earth the others are here for I don't know
love, libby

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: Baseline   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Baseline
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 5 van 5Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Pokémon Journey :: ► WELCOME TO THE POKÉMON WORLD :: Kalos :: Coumarine City-
Ga naar: