The bubble gum dragon
Welkom op
Pokémon Journey!

Heb je altijd al een Pokémon trainer, coördinator of breeder willen zijn? Of bewandel jij liever het gevaarlijke pad van een Team Rocket Grunt? Samen met andere leden schrijf jij het verhaal van jouw geheel eigen personage. Doorkruis regio's, vang je favoriete Pokémon en maak nieuwe vrienden onderweg. Laat het avontuur beginnen!
WELCOME, GUEST!
PLEASE Login OR Register.

Deel | 
 

 The bubble gum dragon

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
avatar
Member
Jeanne Lézard
Punten : 616
Gender : Female ♀
Age : 17 years
Type : Ranger
Rang : Graduate Ranger
Regions : Hoenn
Icon : Mudkip
http://pokemon-journey.actieforum.com/t2185-jeanne-lezard#42591 http://pokemon-journey.actieforum.com/t2186-jeanne-s-pokedex#42592

BerichtOnderwerp: The bubble gum dragon   wo jul 08, 2015 6:47 pm

Hoewel het veel warmer was dan normaal, had Jeanne besloten om even een wandeling te maken in de omgeving van de Ranger Academy. Ze moest immers haar benen weleens strekken, nietwaar? Het was benauwd, maar daar kon ze vrij goed tegen. Ze had immers al haar hele leven in Fallarbor Town geleefd waar continu as op viel van Mt. Chimney, dus dat het wat benauwder was kon haar maar weinig schelen. Ook Ciro had er maar weinig last van, wat Jeanne niet verbaasde, aangezien het in zijn tijd veel warmer en vochtiger was dan tegenwoordig. De prehistorische vogel liep kalm naast zijn partner en keek geboeid om zich heen. Hoewel hij al een tijdje de Pokémon van Jeanne was, wisten veel landschappen hem nog te verbazen en dit met bomen begroeide pad was dan ook geen uitzondering. Na een tijdje hief Ciro zijn hoofd in de lucht en snoof, waarna hij een enthousiast geluid maakte en naar Jeanne keek, die natuurlijk niet goed snapte waar hij zo opgewonden over was. “Wat is er aan-” Verder dan dat kwam ze niet, want de Archeops vloog al op en zweefde zo naar de rivier verderop. Jeanne volgde hem op de voet, zich afvragend waarom hij zo enthousiast was. Zodra ze eenmaal aan de oever stond, zag ze wat de oorzaak hiervan was: een groep Dratini die in het water aan het spelen waren. Ciro had natuurlijk de geur van de Pokémon geassocieerd met die van Agami, de Dragonair van Averill die ze in de jungle waren tegengekomen. Op het eerste gezicht leek er echter geen Dragonair aanwezig te zijn, maar Jeanne was allang blij dat ze nu een hele groep Dratini in levende lijve kon zien. Ze ging aan de oever van de rivier zitten en keek geboeid naar de spelende Dratini, die niet eens in de gaten leken te hebben dat er een mens naar hen aan het kijken was. Het was dat Jeanne maar wat graag een groep Dratini in het echt wilde zien, want anders zou ze zonder aarzelen haar Holo Caster erbij hebben gehaald om het schattige tafereel te kunnen filmen.

Na een minuut of twee boven het water te hebben gevlogen liet Ciro de Dratini echter voor wat ze waren en landde hij voor een struik die zich slechts een aantal meter bij Jeanne vandaan bevond. Hij merkte een roze glinstering op en zodra hij zijn hoofd in de struik stak, zag hij daar inderdaad een Dratini liggen met een roze huid in plaats van een gebruikelijke blauwe. Een aantal seconden lang kon hij alleen maar verbaasd kijken, terwijl de Dratini angstig naar achteren kroop. Snel trok Ciro zijn hoofd weer uit de struik, niet alleen om de Dratini niet nog banger te maken, maar ook om zijn partner hierover te informeren. Hij liep vlug naar Jeanne toe en trok aan haar shirt, waarop het meisje hem natuurlijk verbaasd aankeek. “Ciro? Wat is er?” vroeg ze, waarop de Archeops weer naar de struik liep en ernaar wees met zijn bek. Jeanne kwam dichterbij en schoof voorzichtig de takken opzij, waar ze tot haar verrasing een roze Dratini zag liggen – een shiny! Even was ze niet in staat om te reageren. Hoe groot was de kans dat je zomaar een shiny Pokémon vond – een draakpokémon nota bene! Heel klein, waarschijnlijk. Nu ze er zo over nadacht... Had ze eigenlijk weleens een shiny gezien? Ze kon zich vaag een trainer herinneren die ooit in Fallarbor had geweest en een apart gekleurde Mightyena bij zich had, maar dat was niet te vergelijken met het vinden van een anders gekleurde Pokémon in het wild. Pas toen de Dratini een piepend geluidje maakte was Jeanne er weer bij met haar gedachten en ze bekeek de Pokémon eens goed. Hij zag er maar triest uit, zo liggend in een struik met ogen die groot waren van angst. “Hé, rustig maar, ik doe je geen pijn,” zei Jeanne zacht in een poging om de Dratini wat te kalmeren, maar het leek niet echt te werken. Ze kon alleen maar raden naar wat er met hem aan de hand was. Zou hij zijn verstoten door de anderen? Die kans bestond in elk geval wel, want op dit moment was de roze Dratini maar een hoopje ellende. Of hij ziek was of gewoon last had van het weer wist Jeanne niet, maar ze wist wel dat de Pokémon waarschijnlijk hulp nodig had. Helaas zou ze hem maar moeilijk kunnen helpen zonder te weten wat er aan de hand wa. Toen Jeanne even wat anders ging zitten, hoorde ze de Capture Styler verschuiven waardoor ze een idee kreeg: ze zou de Dratini natuurlijk kunnen vangen! Natuurlijk wel met behulp van de Capture Styler en zonder een gevecht, want dat was één van de eerste lessen geweest op de Ranger Academy. Ze haalde het apparaat tevoorschijn en schoot ietwat zenuwachtig de tol richting de Dratini. Ze had de Styler nog nooit buiten de Academy gebruikt, dus ze kon alleen maar hopen dat het goed zou gaan. De tol bereikte al snel de Dratini en Jeanne maakte een draaibeweging met de Capure Styler. Ze moest de tol volledig om de Pokémon heen laten gaan, toch? Dit lukte bijna, maar de Dratini leek het niet te vertrouwen en haalde met zijn staart uit naar de tol, die hierdoor omver viel. “Tweede poging dan maar...” mompelde Jeanne, terwijl ze de Capture Disc weer oppakte en afschoot. Nu maar hopen dat het ging lukken... Ze maakte weer draaibewegingen met de Capture Styler en dit keer kreeg ze het voor elkaar om een spoor om de Dratini heen te trekken. De roze Pokémon leek nu wat gedweeër dan eerst. Hij keek haar schuin aan en dit keer had hij eerder een nieuwsgierige uitstraling dan een angstige. Nu kon Jeanne haar kans grijpen en de Pokémon vangen... Tenminste, als ze goed had opgelet tijdens de lessen. Ze haalde een Poké Ball tevoorschijn uit haar tas en tikte deze tegen de Dratini aan. Hij verdween erin en de Poké Ball begon te schudden. Jeanne kruiste haar vingers, hopend dat hij ook zou blijven zitten.

_________________
Reach for the heavens and hope for the future,
and all that we can be, not what we are.
Thank you Sarah!

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Momerator
Sara Sweets
Punten : 269
Gender : Female ♀
Age : 22 years
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Braixen
http://pokemon-journey.actieforum.com/t525-sara-sweets http://pokemon-journey.actieforum.com/t527-sara-s-pokedex#7230

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   wo jul 08, 2015 10:11 pm



HELAAS! SHINY DRATINI IS NIET GEVANGEN!
Het lijkt er op dat Shiny Dratini nog niet in de bal wil blijven.


_________________
Sara Sweets
I think I might change it all.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Jeanne Lézard
Punten : 616
Gender : Female ♀
Age : 17 years
Type : Ranger
Rang : Graduate Ranger
Regions : Hoenn
Icon : Mudkip
http://pokemon-journey.actieforum.com/t2185-jeanne-lezard#42591 http://pokemon-journey.actieforum.com/t2186-jeanne-s-pokedex#42592

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   vr jul 10, 2015 8:56 pm

Jeanne keek wat teleurgesteld naar de opengeklapte Poké Ball. Had ze iets verkeerds gedaan? Waarschijnlijk wel, want de Dratini was banger dan eerst en kroop nog verder de struik in. Na de Poké Ball weer te hebben opgepakt kroop Jeanne weer naar achteren en ging voor de struik zitten, terwijl ze nog eens de stappen in haar hoofd naging. Ze had toch gewoon de Styler gebruikt zoals het hoorde? Waarom bleef de Dratini dan niet zitten? Nu ze zo aan het piekeren was schonk Ciro niet al te veel aandacht meer aan haar en hij ging zelf de struik in. De Dratini maakte weer een angstig geluidje, waardoor Ciro stopte en de roze draak met een schuin hoofd aankeek. Hij was écht bang geworden en zou hem en Jeanne niet snel vertrouwen. De Archeops ging de struik weer uit en keek zijn partner vragend aan, maar het meisje was te diep in gedachten verzonken om nog goed op te letten. Als Pokémon stond hem dus maar één ding te doen: aan de groene mouw van haar uniform trekken. Hij schoot dan ook meteen naar voren en pakte met zijn snavel de groene stof vast om eraan te trekken. Zoals hij al had gehoopt werd Jeanne hierdoor uit haar gedachten gehaald en ze keek hem wat verbaasd aan. Pas toen Ciro met zijn snavel naar de Capture Styler wees en daarna naar de Dratini, begreep Jeanne wat zijn plan was: het apparaat opnieuw gebruiken. “Maar wat als hij daarna niet in de Poké Ball wil blijven zitten?” vroeg ze, waarop de Archeops hevig zijn hoofd schudde. Bedoelde hij dan... “Dus... geen Poké Ball?” Ciro knikte goedkeurend en stapte toen aan de kant om aan te geven dat ze nu weer terug naar de Dratini moest gaan. “Tja, het is het proberen waard...” mompelde Jeanne, waarna ze weer naar de struik toe kroop.

Zoals ze al had verwacht piepte de Dratini weer angstig en kroop hij zo ver mogelijk naar achteren, ook al prikten de takken in zijn huid. Jeanne haalde dus maar snel weer haar Capture Styler tevoorschijn en vuurde de Capture Disc af, waarna ze met de Styler cirkels begon te maken. De Dratini vertrouwde het echter niet en haalde weer uit met zijn staart, waardoor de tol weer terug naar Jeanne kaatste. Ondanks dat ze betwijfelde of het wel zou lukken, vuurde ze voor de tweede keer de Disc af en maakte ze weer cirkels met haar Styler, dit keer proberend om het sneller te doen. Ze wist het voor elkaar te krijgen om meerdere rondjes te maken voordat de Disc weer naar haar toe tolde. Toen ze weer naar de Dratini keek, zag ze dat hij er in elk geval minder bang uitzag. Nog wantrouwend, maar dat was beter dan de angst die zich daarnet meester van hem had gemaakt. Jeanne trok zich even terug uit de struik, maar zorgde ervoor dat ze nog zichtbaar was voor de Dratini. Ze stak voorzichtig haar hand uit naar het roze wezentje en wachtte af. Hoewel ze zenuwachtig was, had ze wel gemerkt dat ze met deze Dratini meer geduld moest hebben dan anders. Na een minuut of twee begon Jeanne's arm wat lam te worden, maar de Dratini bewoog zich eindelijk naar haar toe en hij snuffelde even aan haar uitgestoken hand. Het kostte Jeanne veel moeite om geen vreugdekreet te slaan, maar het wierp zijn vruchten af. De Dratini legde voorzichtig tegen de hand van Jeanne aan. Yes! De eerste stap richting vertrouwen was gezet. Tenminste, dat hoopte ze.

Jeanne trok voorzichtig haar hand weer terug uit te struik, hopend dat de Dratini er dan uit zou komen. De draak aarzelde even, maar kwam toen toch op zijn hoede de struik uit. Pas op dat moment merkte Jeanne zijn droge huid op, terwijl die juist glad hoorde te zijn. Was hij uitgedroogd? Tja, het was erg warm geweest de laatste dagen... Maar waarom hij dan niet naar het water ging was een raadsel. Jeanne schoof wat naar achteren en wees naar de rivier waar nog steeds andere Dratini in aan het spelen waren. “Ga maar wat zwemmen, dat zal je vast goed doen!” zei ze bemoedigend, waarna de Dratini haar wat onzeker aankeek. Meteen gebaarde Jeanne weer naar het water, denkend dat de Pokémon alleen nog maar wat angstig was door haar actie van eerder. Toen hij echter in de buurt van het water kwam, zwom een grote Dratini zijn kant op en gromde naar zijn roze soortgenoot. Toen hij zijn mond opende meende Jeanne zelfs het begin van een Dragon Rage aanval te zien en ook “haar” Dratini had dit door. Hij kroop meteen weer terug naar zijn struik, waarna zijn aanvaller zich weer in het water liet glijden. Jeanne had dus gelijk gekregen: de shiny Dratini was door zijn soortgenoten verstoten, waardoor hij niet meer van het water mocht drinken. Waarom? Daar zou Jeanne wellicht nooit achter komen, maar dit vond ze toch echt te ver gaan. “Hé!” riep ze terwijl ze naar het water rende en naar de grote Dratini wees die zich weer bij zijn maatjes had gevoegd. “Hoe durf je hem zomaar buiten te sluiten? Hij heeft ook water nodig!” De Dratini was er helemaal niet blij mee dat een mens zomaar een grote mond tegen hem opzette en hij stond op het punt om weer een Dragon Rage uit te voeren die dit keer op het meisje gericht was. Voordat hij hier echter de kans toe kreeg vloog Ciro al op hem af en viel hem vlug aan met zijn klauwen. De Dratini werd afgeleid en probeerde naar de veel snellere Archeops te happen, waar hij natuurlijk niet in slaagde. Ondertussen keek de roze Dratini verbaasd toe naar hoe de twee zijn rivaal eens duidelijk maakten dat hij niet de baas was. Na de Quick Attack van Ciro gromde de grote Dratini iets onverstaanbaars en hij verdween weer onder water, waarop de Archeops terug naar zijn partner vloog en naar de shiny draak knikte. Ook Jeanne keek hem nu glimlachend aan. “Volgens mij is het in orde. Ga het water maar in,” zei ze, waarna de Dratini na een korte aarzeling het water in gleed. Hij genoot duidelijk van het frisse water op zijn uitgedroogde huid en tijdens het zwemmen dronk hij gulzig. Verder zou hij het wel redden, dus Jeanne maakte al aanstalten om weer terug te gaan naar de Ranger Academy. Ze werd echter tegengehouden door een vragend geluidje dat de Dratini had laten horen. Jeanne draaide zich verrast om en hurkte neer zodat ze hem beter kon aankijken. “Wat is er?” vroeg ze, waarop de Pokémon kort haar hand aanraakte met zijn neus. Wacht eens even! Betekende dat hij... mee wilde? Jeanne haalde wat aarzelend een lege Poké Ball tevoorschijn en keek de Dratini weer aan. Hij schrok er niet van, dus misschien wilde hij écht met haar mee. Tja... niet geschoten was altijd mis, nietwaar? Na nog een laatste aarzeling tikte Jeanne de Poké Ball tegen de Dratini aan, zich afvragend of dit inderdaad was wat hij bedoelde.

_________________
Reach for the heavens and hope for the future,
and all that we can be, not what we are.
Thank you Sarah!

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Momerator
Sara Sweets
Punten : 269
Gender : Female ♀
Age : 22 years
Type : Trainer
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Braixen
http://pokemon-journey.actieforum.com/t525-sara-sweets http://pokemon-journey.actieforum.com/t527-sara-s-pokedex#7230

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   za jul 11, 2015 1:47 am




GEFELICITEERD SHINY DRATINI LV.18 IS GEVANGEN!
Shiny Dratini is toegevoegd aan je PC
Geef Shiny Dratini een nicknaam? Ja/Nee


_________________
Sara Sweets
I think I might change it all.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Jeanne Lézard
Punten : 616
Gender : Female ♀
Age : 17 years
Type : Ranger
Rang : Graduate Ranger
Regions : Hoenn
Icon : Mudkip
http://pokemon-journey.actieforum.com/t2185-jeanne-lezard#42591 http://pokemon-journey.actieforum.com/t2186-jeanne-s-pokedex#42592

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   za jul 11, 2015 12:54 pm

De Poké Ball bewoog een aantal keer heen en weer voordat Jeanne een klikje hoorde als teken dat de Pokémon gevangen was. “Gelukt!” Jeanne pakte de Poké Ball op en hield hem even vast in haar hand. De Dratini moest volgens de regels naar de PC worden gestuurd, dus ze zou hem er nu niet opnieuw uit laten. Dat was echter niet haar grootste zorg, want er was nog één ding dat ze moest doen: een naam verzinnen. Helaas leek het erop dat dat ook voor later zou worden, want Jeanne voelde een regendruppel op haar hand landen en die werd al snel gevolgd door vele anderen. Ze had niet bepaald zin om buiten te blijven rondhangen in een regenbui, dus Jeanne borg snel de Poké Ball op en rende richting de Ranger Academy. Ze werd op de voet gevolgd door de snelle Ciro en na een aantal minuten bereikten ze het gebouw. Jeanne ging snel naar binnen, alleen maar om te ontdekken dat ze drijfnat was, net als de Archeops die zijn veren even uitschudde. “We kunnen ons maar beter wat gaan afdrogen,” mompelde Jeanne terwijl ze haar natte haren uitwrong. Ze liep door de gangen om op zoek te gaan naar de slaapruimtes en dus naar de dichtstbijzijnde badkamer.

OOC: Volgende post voor senpai Averill

_________________
Reach for the heavens and hope for the future,
and all that we can be, not what we are.
Thank you Sarah!

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Averill Stanwick
Punten : 192
Gender : Male ♂
Age : 21 Jaar
Type : Ranger
Rang : Grand Ranger
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Dragonite
http://pokemon-journey.actieforum.com/t3115-averill-stanwick#62576 http://pokemon-journey.actieforum.com/t3114-averill-s-pokedex

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   za jul 11, 2015 3:02 pm


Alles was zwart voor zijn ogen en pas nadat een vrij vochtige snuit tegen zijn wang wreef opende Averill moeizaam zijn ogen. Zachtjes duwde hij de geschubde snuit van zijn gezicht af en rolde vervolgens op zijn zij en voelde dat er nog iets op hem lag. Het waren geen bladeren, zoals hij gewend was, maar het was een  ‘deken’, iets vergelijkbaar, maar gemaakt van katoen of ander materiaal. Het was een van zijn eerste keren dat hij in een menselijke bed lag, een slaapplaats die zeker veel zachter was en fijner lag dan de struiken, grot of zelfs maar de palmbladeren. Meestal sprong hij meestal alert overeind, maar hij wist dat hij voor de verandering geen gevaar liep en amper rekening hoefde te houden met roofPokémon of het weer. Over het ‘weer’ gesproken, hij meende getik te horen van regendruppels die neerknalden tegen een glazen opening in de stenen muur, ook wel een ‘raam’ genoemd, waardoor je naar buiten kon kijken. Inmiddels trok Agami haar kop al naar achteren en rolde ze haar lichaam weer naast zijn bed op en keek ze hem afwachtend aan. Met een kreun wierp hij de deken van zich af en liet zijn benen over het bed bundelen, terwijl hij het gele spul uit zijn ogen wreef. Om eerlijk te zijn had hij heerlijk geslapen en was het zeker slim geweest van hem om vlak na middennacht te jagen, wetend dat hij de volgende morgen toch veilig kon rusten. Toen hij zijn handen op zijn knieën rustte merkte hij echter op dat hij schijnbaar in zijn oude kleren had geslapen en dat zijn groene kleren en schoenen vlak naast het bed lag. Met beetafdrukken. "Agami?" gromde Averill vermoeid naar de Dragonair, waarna hij zichzelf van het bed afgleed en op haar afstapte. Direct hield de serpent haar kop laag met de vleugels op haar kop naar achteren getrokken. Ze vertoonde onderdanige gedrag, maar dat maakte het er niet beter op nu ze de kleren als bijtmateriaal gebruikt had. Averill zuchtte luid en porde ruw met zijn elleboog tegen haar wang aan als straf en liep weer naar de groene kleren toe. Agami kreunde zachtjes en trok beschamender haar kop richting de grond, wetend dat ze wellicht de mist in was gegaan door te gaan ‘rommelen’ met de stukjes stof. Het rook gewoon zo vreemd en ze was bovendien eerder wakker en… het voelde gewoon vreemd aan. Natuurlijk zou dat geen effect hebben op haar partner, maar gelukkig bleef het maar een por en een vocale waarschuwing. De jongen greep de groene kleding vast en bestudeerde de schade die de serpent aangericht had en tot zijn verbazing viel het aardig mee, maar het waren de schoenen wat hem ditmaal weer zorgen bezorgde.

Weer slaakte hij een geërgerde zucht, greep zijn kleren alvast vast en schonk Agami een verwilderde blik. Er lag nog maar één schoen in plaats van twee en de enige die daar ook zeker nieuwsgierig aan had gezeten kon enkel de Dragonair zijn. De serpent  kromp ditmaal echt in elkaar en trok haar buik enkel kort op om een half aangevreten schoen bloot te stellen. Hij begreep dat ze nieuwsgierig was en net zoals hij graag al bijtend iets wilde ontdekken, maar dit ging zelfs voor hem te ver. Ze wist dat het nogal wat waarde had en ze er niet zomaar aan mocht zitten. Snel griste hij de schoen van onder haar buik vandaan en keek er met een van afschuw getrokken gezicht naar. “Agami, toch? Jij mag nu boomschors regelen!” snauwde hij, waarna hij zich maar om kleedde en de Dragonair continu beschaamde geluiden produceerde. Wellicht was hij té wreed deze ene keer, maar ze was dan ook te ver gegaan en begreep gewoon de waarde die hij aan ze hechtte. Eenmaal weer in zijn groene uniform keek hij nogmaals om naar de serpent en liep nog een laatste keer naar haar toe, voordat hij met haar op jacht zou gaan. Zijn maag begon namelijk al flink te rommelen en waarschijnlijk was dat de reden waarom Agami hem wakker gemaakt had. Vlak naast haar ging hij op de keiharde grond zitten en legde zijn arm om haar nek heen en keerde haar kop wat naar hem toe. Direct keek Agami hem verrast, maar degelijk aandachtig aan. “Sorry, voor mijn uitval. Je beseft echter toch wel dat ik ze niet besmeurd wil hebben? Ze zijn mij namelijk dierbaar, zeker op de weg naar mijn menselijke zelf,” Agami knikte traag en gromde zachtjes om duidelijk te maken dat ze daadwerkelijk spijt had en ze wendde zelfs haar blik even van hem af. Ze scheen zich echt schuldig te voelen. Averill glimlachte zwakjes en liet haar weer los, kwam overeind en snelde al richting de deur.

“Laten we maa-“ begon hij, maar direct rook hij twee zeer bekende geuren. Huh? Het waren vrij pittige geuren, gepaard met iets zoets en dat konden enkel twee vrienden van hem zijn. Alert keek hij om zich heen, terwijl de serpent hem verward opnam maar het volgende moment ook de geur opving en mild opgewonden de punt van haar staart heen en weer sloeg. Hij dacht er zelfs niet over na wat ze hier deden en sloeg gewoonweg direct zijn deur wijd open vol enthousiasme, op de voet gevolgd door zijn geamuseerde Dragonair. Even boeide hem zijn kleren niet meer, enkel de twee geuren die zo te ruiken niet te ver bevonden. Op een rap tempo snelde hij zich door de gang waar verassend genoeg amper iemand te vinden was en een twinkeling verscheen in zijn ogen toen hij de twee gedaanten zag, waarvan de geuren kwamen. Het was zijn typische Mightyena gedrag wat weer op speelde en al spoedig nam hij een aanloop en sprong met zijn handen naar voren uitgestoken naar de paarsharige dame. Vlak voor haar rustte hij zij handen op haar schouders en likte haar direct ter begroeting over de wang, voordat hij wat ruimte maakte. “Gegroet, Jeanne en Ciro!” De gang was net te smal om ook naar de Archeops achter haar te springen en deze een lik te geven, dus knikte hij enkel naar de Pokémon. Agami was degelijk passiever in haar begroeting en knikte naar beide met dezelfde vrolijke twinkeling in haar ogen als Averill. Toen pas viel hem op dat ze beiden doorweekt waren, gezien hij al opgewonden was geworden door hun eigen lichaamsgeuren en het dus niet eerder geroken had. Het was duidelijk dat ze net van buitenaf waren gekomen waar het duidelijk nog miezerde. Maar goed, wát deden de twee hier? Was zij ook de Ranger-pad opgegaan met haar aandoening? Een serieuze blik keerde direct terug in haar ogen, terwijl hij haar nog nadrukkelijk opnam en zijn armen over elkaar kruiste. “Weet je het wel zeker gezien je.. staat, Ranger Jeanne?” sprak hij serieus, al moest hij zwakjes grinniken om de dame zo te noemen. Het verbaasde hem echter dat ze deze pad had uitgekozen, terwijl ze vrij fragiel was en duidelijk last had van hoofdpijn en haast elk moment zomaar kon flauwvallen. Het scheelde dat hij dat kon aanvoelen, maar natuurlijk kon hij niet altijd aan haar zijde zijn.

_________________

We'll run, we'll dance, we'll fly.
This is our time.
We'll stay all day, all night,
Side by side.

C'mon, we're gone.
So put your hand in mine.
Pushing on towards the sun.
Let's come undone.


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Jeanne Lézard
Punten : 616
Gender : Female ♀
Age : 17 years
Type : Ranger
Rang : Graduate Ranger
Regions : Hoenn
Icon : Mudkip
http://pokemon-journey.actieforum.com/t2185-jeanne-lezard#42591 http://pokemon-journey.actieforum.com/t2186-jeanne-s-pokedex#42592

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   za jul 11, 2015 8:49 pm

Zonder enige waarschuwing stopte Ciro met lopen en hij hief zijn hoofd de lucht in, wat hem een verbaasde blik van Jeanne opleverde. Rook hij iets? Het kon in elk geval niets slechts zijn, want hij maakte een enthousiast geluid voordat hij weer verder liep, dit keer sneller dan eerder. Wat kon hem zo opgewonden hebben gemaakt? Jeanne rook verder niets bijzonders, dus ze stond voor een raadsel. Erg lang hoefde ze niet op een antwoord te wachten, want al snel verschenen er twee figuren verderop in de gang en één van hen rende op een razend tempo op haar af. Toen de persoon goed in zicht kwam, stond Jeanne verbaasd stil. Was dat nou... “Averill?” Voordat ze verder nog wat kon vragen, sprong de jongen al op haar af. Hierbij legde hij zijn handen op Jeanne's schouders en... hij likte haar wang? Wacht, wat? Een lik? Waarom? In elk geval begroette Averill hen nu op een vocale manier, waarna hij wat ruimte maakte. Hoewel ze nog wat verbaasd was over de lik, glimlachte Jeanne naar de jongen. “Jij ook gegroet! Ik wist helemaal niet dat je ook een Student Ranger was,” zei ze. Ondertussen liep Ciro naar Agami toe en hij kraste een begroeting. Bij het zien van de prachtige Dragonair moest Jeanne meteen weer denken aan haar pas gevangen Dratini en ze wilde het er net over hebben, toen ze merkte dat Averills blik weer serieus werd. Hij vroeg of ze het wel zeker wist gezien haar staat en het duurde even voordat ze snapte wat hij bedoelde. Ze kon het hem niet kwalijk nemen, want door haar zwakke gezondheid had ze ook geen trainer mogen worden. Daar was ze teleurgesteld over geweest, maar het zijn van een Ranger sprak haar écht aan en bovendien zou ze zich toch maar verveeld hebben als Breeder. “Zeker weten!” antwoordde ze dan ook. “Het was dit of de rest van mijn leven een kasplantje zijn zonder enig doel,” zei ze er wat zachter achteraan. Dat was ook een reden geweest voor haar keuze: ze wilde dingen dóen en niet gewoon op één plek blijven zonder doel om naar te streven. Dit gaf haar tenminste iets om naartoe te werken en bovendien zou het een stuk minder stresserend zijn dan het zijn van een trainer. Bovendien gaf het haar een goed gevoel dat ze mensen en Pokémon in nood kon helpen, dus waarom zou ze het niet doen? Ze vermoedde dat Averill omwille van die laatste reden een Ranger wilde worden, wat betekende dat ze een tijdje op dezelfde school zouden zitten, ook al leek hij een aantal jaar ouder te zijn dan Jeanne. Ze grinnikte even toen er een gedachte in haar opkwam. “Nu moet ik je zeker 'senpai' gaan noemen?” grapte ze, doelend op hoe men in sommige regio's oudere studenten aansprak als 'senpai'. Dit kon nog leuk worden!

_________________
Reach for the heavens and hope for the future,
and all that we can be, not what we are.
Thank you Sarah!

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Averill Stanwick
Punten : 192
Gender : Male ♂
Age : 21 Jaar
Type : Ranger
Rang : Grand Ranger
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Dragonite
http://pokemon-journey.actieforum.com/t3115-averill-stanwick#62576 http://pokemon-journey.actieforum.com/t3114-averill-s-pokedex

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   zo jul 12, 2015 4:37 pm


Aandachtig volgde Averill Jeanne’s woorden en eerlijk gezegd was hij gezien haar aanwezigheid niet verrast om te horen dat zij een Student Ranger was, al gold waarschijnlijk hetzelfde vice versa. Zo te horen waren ze in principe collega’s, dus had hij meer de mogelijkheid om aan haar zijde te kunnen staan. Haar gezondheid baarde hem net teveel zorgen dat hij haar zomaar alleen wilde laten en zeker nu ze toch beide Ranger’s waren. Het zou vrij normaal worden voor haar om het natuur in te gaan en flink in te moeten spannen, maar dat verhoogde de risico op een migraine aanval of zelfs dat ze flauw viel. Brr. Het waren geen fijne gedachten, maar het scheelde al veel dat ze momenteel gezond oogde al wist hij niet hoelang ze een Ranger was en hoeveel missies ze verricht had. Verrast trok hij zijn wenkbrauw omhoog toen ze reageerde op zijn opmerking. Ze oogde vastberaden een Ranger te willen worden en hij waardeerde haar lef om dat te doen. Natuurlijk grijnsde hij er kort om, maar wat zij deed was echter ook roekeloos en wellicht levensgevaarlijk. Vooralsnog wilde hij niet degene zijn die haar tegen zou houden, het was haar keuze en hoe dat zou uitlopen was haar verantwoordelijkheid, niet waar? Op een wat zachtere toon vulde ze er echter aan dat ze liever dít deed dan het zijn van een kasplantje voor de rest van haar leven. Kort dacht hij nog even na over de betekenis van het woord maar meende zich te herinneren dat de maatschappij in afgezonderde ruimten planten konden kweken. Dat wilde ze zo te horen niet zijn. Hij ontspande zijn blik die hij op haar gerust had, maar rook direct nog een geur bij haar en de Archeops, welk veel op die van Agami leek. Het was echter maar zwak en de geur van regen en hun eigen lichaamsgeuren stak er direct bovenuit. Daar zou hij later wel naar vragen besloot hij maar in stilte. “Zo te horen zijn wij dan partners," merkte Averill maar op, waarna hij nogmaals de twee opnam. Eerlijk gezegd, vond hij het al fijn om een bekende weer te zien, gezien hij tot nu toe amper de geuren van Kate of de rest weer geroken had. Herstel, hij had Kate’s geur rond deze regio degelijk geroken, maar haar niet gezien, maar dat klopte ook met een geur die al best oud was.
Plotseling veranderde de houding van Jeanne en beweerde ze dat zij nu als ‘senpai’ naar hem moest refereren. Senpai. Dat woord kende hij vreemd genoeg wel en daarmee werd er gerefereerd naar iemand die een hogere status had of iets in die trant, maar het werd in Hoenn amper gebruikt. Dit betekende echter dat hij écht hoger dan zij qua rang zat? Hij stelde echter amper wat voor, hij was maar iemand uit de jungle maar, niet in de maatschappij opgegroeid iemand. Beschaamd verloor hij zijn balans en wist over zijn eigen loszittende en deels aangevreten veters te struikelen en knalde pijnlijk op de grond. Ai! “S-Senp-Senpai?!” kraamde hij verward, terwijl hij moeizaam zichzelf overeind hees en met een hand over zijn bonzende staartbeen ging. Dat was verre van een soepele actie geweest, maar vreemd genoeg bezorgde de benaming hem schaamte. Het was iets wat hij zelden voelde, maar momenteel beheerste het duidelijk zijn lichaam en merkte hij een verwarde blik van Agami op. Ergens voelde het echter vrij… plezierig en niet zoals de schaamte die hij weleens gevoeld had en daadwerkelijk zichzelf van kant wilde maken. Nou had hij echter ook Jeanne waarschijnlijk verward en met een kleine grijns op zijn gezicht wuifde hij het weg, terwijl hij haar weer recht aankeek. “Nee, nee… Je hoeft mij geen ‘senpai’ te noemen hoor. Averill is genoeg, echt,” Hij betrapte zich er zelf op niet heel overtuigend te klinken en probeerde het gesprek maar te verschuiven.
Hij had eerder een geur bij hun geroken en hij boog kort voorover om weer haar geur op te snuiven. Het was die zoute geur wat geschubde Pokémon hadden en nou wist hij het wel zeker, want niet alleen dat, maar het rook exact naar een Pokémon van de Dragonite-lijn. Het was voor de hand liggend om vast te stellen dat Agami het niet geweest was, maar het duidelijk een wild exemplaar had moeten zijn geweest. Direct stapte hij weer naar achteren en nam Jeanne nog één maal op; ze had amper wonden en hetzelfde was te zegen over Ciro, hoewel die iets meer sporen van een strijd had. Geen levensgevaarlijke strijd, echter en het kon dus zeker geen Dagonite of Dragonair dan zijn geweest. “Een bezoek gebracht aan een Dratini of meerdere exemplaren?” vroeg hij maar uit nieuwsgierigheid, en maakte kort oogcontact met Agami die de vleugels op haar kop wat omhoog spitste, aangesproken door het woord ‘Dratini’.

Het was een poosje geleden dat ze voor het laatst de Archeops nog gezien had, maar zo te zien was hij fysiek amper veranderd. Ze zag echter wel dat hij mild gewond scheen te zijn, al kon het net zo goed haar verbeelding zijn geweest. Direct benarde ze echter Ciro en gromde deze ter begroeting naar hem wat zij vervolgens beleefd bij hem terug deed. Zijn en Jeanne’s aanwezigheid betekende dus dat ze net zoals Averill de Ranger-kant waren op gegaan, maar ze had het zeker niet van hen verwacht. De dame kampte namelijk met gezondheidsklachten, al werd ze gelukkig bijgewoond door de Archeops die haar natuurlijk van dienst kon zijn. “Lange tijd niet gezien, Ciro,” begon Agami kalm, al had ze even moeite om de schaamte van voorheen terug te drukken. Gelukkig wist Averill haar aandacht even aan te trekken toen hij plotseling op de grond viel, maar al spoedig een woord uitkraamde en verder met Jeanne sprak. Dat was uitermate.. vreemd. Met een frons keek ze kort hun kant op om de reden ervan op te vangen, maar het ontging haar en met een diepe zucht keerde ze haar kop weer naar de Pokémon.
“Het komt duidelijk als een shock bij hem aan, maar…” begon Agami, maar haakte haar zin af toen ze een welbekende geur bij Ciro rook en tegelijkertijd het woord ‘Dratini’ bij Averill opving. Zo te horen was de jongen er ook al achter gekomen, de geur van een Dratini zat sterk om de Archeops maar ook zijn partners. Agami wist echter niet zeker hoe ze erop moest reageren, want dit kon wellicht betekenen dat nu ze de geur bij hen rook, dat er een kans was dat er ook Dragonair’s en Dragonite’s zaten. Oftewel; de aanwezigheid van haar biologische ouders. Het was een gevoelig onderwerp en op een gedempte toon sprak ze maar verder, onzeker of het wel het juiste was waaraan ze dacht. “Zo te ruiken heb je Dratini’s bezocht met Jeanne, weet je nog wáár dat toevallig was?” vroeg Agami, proberend zichzelf kalm te houden al had ze zin om elk moment in elkaar te zakken en in een zee vol negatieve emoties te zitten, “… Ik had je verteld dat Averill mij toch opgevoed had? Nou, ik durf te geloven dat een van deze Dratini’s waarschijnlijk weet waar mijn biologische ouders verkeren. Ze komen namelijk amper in Hoenn voor, dus ik gok dat een Dragonair of Dragonite zijn of haar jongen hier achtergelaten heeft. De regio heeft een prima klimaat voor het uitbroeden en gedijen van Dratini,” Kort liet ze haar blik achter de Archeops rustten, richting de flinke regenbui waar zij hoopte in te zweven, op zoek naar de Dratini’s. Ze had echt niet verwacht dat ze plotseling zo dicht bij de waarheid kon zijn. Was dit wat ze.. ‘het lot’ noemde?

_________________

We'll run, we'll dance, we'll fly.
This is our time.
We'll stay all day, all night,
Side by side.

C'mon, we're gone.
So put your hand in mine.
Pushing on towards the sun.
Let's come undone.


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Jeanne Lézard
Punten : 616
Gender : Female ♀
Age : 17 years
Type : Ranger
Rang : Graduate Ranger
Regions : Hoenn
Icon : Mudkip
http://pokemon-journey.actieforum.com/t2185-jeanne-lezard#42591 http://pokemon-journey.actieforum.com/t2186-jeanne-s-pokedex#42592

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   di jul 21, 2015 10:11 am

Jeanne knikte instemmend toen Averill opmerkte dat ze dan partners waren. Het scheelde dat ze elkaar al kenden, want dat zou missies en dergelijke een stuk makkelijker kunnen maken. Ze had verder nog geen vrienden gemaakt op de Ranger Academy, dus dat maakte deze situatie nog positiever. Toen ze hem echter voor de grap als “senpai” had aangesproken, leek Averill wat beschaamd te zijn en vervolgens struikelde hij ook nog eens over zijn veters. “Gaat het wel?” zei ze wat verbaasd, maar ze kon het niet laten om even te grinniken toen hij het woord herhaalde. Zoals ze eigenlijk al had kunnen verwachten van een Tarzan-persoon stond Averill al snel weer overeind en ze meende zelfs een kleine grijns op zijn gezicht te zien. Hij zei dat ze hem geen senpai hoefde te noemen en dat “Averill” voldoende was, maar hij klonk niet bepaald overtuigd. “Maar “senpai” klinkt zo mooi, Senpai,” zei ze plagend, waar ze ook nog eens een knipoog bij gaf om extra te laten zien dat ze een grapje maakte. Normaal gezien was Jeanne niet het persoon dat van “leedvermaak” hield, maar Averills reacties waren gewoonweg te grappig. Het was waarschijnlijk geen grap die ze continu zou herhalen... Hoewel... Dat was geen definitieve conclusie. Ze zou nog wel zien hoelang ze het zou volhouden. Ze vergat het dan ook even toen Averill naar voren boog en zo te zien haar geur opsnoof, zoals hij eerder ook had gedaan toen ze zich nog in de jungle bevonden. Het was nog iets waar Jeanne erg aan moest wennen en ze keek hem dan ook wat niet-begrijpend aan. Toen hij echter vroeg of ze een bezoek had gebracht aan één of meerdere Dratini schakelde dat onbegrip om naar verbazing. Had hij echt aan haar kunnen ruiken dat ze bij Dratini in de buurt was geweest? Wauw. “...Jij hebt echt het reukvermogen van een Mightyena, hè?” zei ze nog wat verbaasd. “Ik ben inderdaad een aantal Dratini tegengekomen, niet zo ver hier vandaan,” vertelde ze, waarna ze glimlachend haar hand tegen de Poké Ball van Bubblegum legde. “Ik heb er zelfs een nieuwe vriend kunnen maken!”

Het was fijn om de Dragonair weer eens tegen te komen, al moest Ciro toegeven dat hij als Archen wat bang voor haar was geweest. Dat was nu allang weggeëbd en hij was zelfs blij om eens een bekende Pokémon tegen te komen. Hij knikte kort toen Agami zei dat ze elkaar al lang niet meer hadden gezien en hij stond op het punt om iets gelijkaardigs te zeggen, toen hij werd afgeleid door Averill die plotseling op de grond viel. Ciro keek met een schuin hoofdje naar de twee Rangers, zich afvragend wat er aan de hand kon zijn. De jongen stond echter al snel weer op en praatte weer rustig verder met Jeanne, dus het zou wel goed komen. Het was duidelijk dat Agami nog iets wilde zeggen, maar ze leek iets te ruiken en te horen wat haar afleidde. Toen ze weer iets zei, sprak de Dragonair tot Ciro's verbazing op een gedempte toon. Ze merkte op dat hij naar Dratini rook en ze vroeg of hij zich nog kon herinneren waar dat was. De Archeops knikte kort, maar antwoordde verder nog niet, omdat hij het vermoeden had dat Agami nog niet was uitgesproken. Ze vertelde inderdaad dat Averill haar had opgevoed en dat ze geloofde dat de Dratini zouden weten waar haar biologische ouders zich bevonden. Hierbij sprak ze ook haar vermoeden uit dat een Dragonair of Dragonite zijn of haar jongen in Hoenn had achtergelaten, omdat de regio het ideale klimaat had om Dratini uit te broeden en te laten gedijen. Ciro knikte begrijpend, en niet alleen om het verhaal. De ogen van Agami leken even wat glazig te zijn toen ze naar buiten keek, waaruit hij op kon maken dat dit wel een moeilijk onderwerp voor haar moest zijn. “Ik weet nog waar ze zich bevinden,” begon hij, hopend dat hij haar zou kunnen helpen. “Het zou me niets verbazen als ze daar nog steeds zijn. We zouden wel kunnen gaan kijken met onze partners.” Pas na een aantal tellen besefte hij dat de roze Dratini hoogstwaarschijnlijk bij die groep Dratini had gehoord, dus wie weet zou hij ook meer kunnen vertellen. Dat zou hem weer een nat verenpak besparen. “Jeanne heeft een bevriende Dratini bij zich die ze bij die groep had gevonden. Misschien weet hij wel meer?” stelde hij voor.

OOC: Voor de plot convenience ga ik er maar van uit dat de PC handmatig wordt bediend (A)

_________________
Reach for the heavens and hope for the future,
and all that we can be, not what we are.
Thank you Sarah!

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Averill Stanwick
Punten : 192
Gender : Male ♂
Age : 21 Jaar
Type : Ranger
Rang : Grand Ranger
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Dragonite
http://pokemon-journey.actieforum.com/t3115-averill-stanwick#62576 http://pokemon-journey.actieforum.com/t3114-averill-s-pokedex

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   wo jul 22, 2015 11:50 am


Toen hij van de schaamte op de grond neer kwam merkte hij direct dat Jeanne vroeg of hij nog in goede staat verkeerde, maar haar amusante blik kon hij amper missen. Zelfs toen hij weer overeind stond behield ze die blik, waardoor hij haast het gevoel kreeg dat ze zijn reactie op het woord ‘senpai’ plezierig vond. Daar kon hij weinig tegenin gaan, voor haar was het zeker grappig geweest, maar hij hoefde het écht niet meer aan te horen. Het leeftijdsverschil speelde amper een rol, ze hadden beide immers toch dezelfde rang en waren daarmee partners. Helaas scheen de paarsharige soortgenoot vooralsnog door te gaan met ‘senpai’ en beweerde dat het mooi klonk. Eerlijk gezegd, wist hij niet hoe hij daarop moest reageren dan weer een wuivend gebaar naar haar te maken met één hand bij zijn achterhoofd. “Liever niet, goed?” reageerde hij er op, maar weer klok het niet overtuigend. Zo te zien raakte hij maar niet gewend aan deze ‘benaming’, niet genoeg om normaal te gedragen en kracht aan zijn zinnen toe te voegen. Het scheelde wel dat hij ditmaal niet gevallen was, dus het effect werd hopelijk minder. Toen hij daarna haar lichaamsgeur opgesnoven had, rook hij de zoute geur van een individu van de Dragonite-evolutielijn, exact een geur die Agami ook droeg, gezien zij een Dragonair was. Hieruit kon hij direct concluderen dat ze recent in contact was geweest met deze soort, maar voor zover hij wist kwamen ze niet van nature in Hoenn voor. Ergens was het dan ook een raadsel hoe hij het ei van Agami in een lokale jungle had kunnen vinden, ondanks het feit dat de temperatuur en omgeving ideaal voor haar soort was. Na aan haar erover gevraagd te hebben had ze weer de niet-begrijpende blik in haar paarse ogen, zoals ze vaker naar hem gekeken had toen ze zich nog in de jungle bevonden. Het sloeg echter spoedig om naar pure verbazing, waarop hij haar met een opgetrokken wenkbrauw aan keek. Had zij niet door dat zijn zintuigen scherper waren dan die van zijn ‘menselijke’ soortgenoten dan? Het was meestal het eerste wat er aan hem opviel, volgens vreemdelingen, maar eerlijk gezegd lag het geeneens aan zijn opvoeding. Nou, zeker voor een deel, maar hij had sterk het vermoeden dat zijn soortgenoten al hun zintuigen op een veel lager niveau gebruikte, gezien ze niet per sé alert moeten zijn op andere wezens en ze hadden vreemde mechanica waar ze urenlang mee in de weer waren. Toen Jeanne opmerkte dat hij de reukvermogen van een Mightyena had, keek hij even van haar weg, niet goed wetend hoe hij de compliment moest ontvangen. Het was niet iets wat hij elke dag voorgeschoteld kreeg. “Komt ervan met een Mightyena als moeder,” grinnikte hij, al was het maar de halve waarheid. Direct verstarde zijn lichaam toen Jeanne met haar verhaal vervolgde en meldde een groep Dratini te hebben gevonden en eraan toevoegde dat ze zelfs een nieuwe ‘vriend’ gemaakt had. Betekende dit nou dat er een kans was dat er een familielid van Agami tussen de Pokémon zat? De kans was er wel en Averill wisselde direct een blik met de zacht grommende Agami af, die gezien de ernstige blik in haar ogen duidelijk zich ervan bewust was. “Hmm,” begon Averill nadenkend, terwijl hij een korte tijd richting de regenbui buiten tuurde, “Zou je mij en Agami met je vriend er naar toe willen begeleiden?” Vervolgens gleed zijn blik terug naar Jeanne die echter aardig doorweekt scheen te zijn. Wellicht was het geen slimme vraag, want nog langer de regenbui in en zij en zelfs Ciro konden flink ziek worden. Ergens wilde hij graag direct vertrekken, zeker gezien dat exact zou zijn wat de Dragonair wilde doen. Kort gleed dus zijn blik van Jeanne naar zijn eigen, half aangevreten pak en kwam tot de beslissing dat hij het minder nodig had dan Jeanne. Zij was fragieler en bovendien vast minder gewend om kou te moeten doorstaan, terwijl hij vroeger zelfs in zulk weer zonder shirt rondliep. “Wacht even,” sprak hij en trok direct zijn groene overhemd uit, waaronder hij verder niets aan had en overhandigde het direct aan Jeanne, “Hier! Trek maar aan,” Het was ten minste droog en eventueel mocht zij ook zijn broek dragen, hij had er geen enkel probleem mee.

Haar ogen glommen hoopvol toen Agami meldde dat hij nog wist waar de Dratini’s zaten. Er was daadwerkelijk hoop om een familielid aan te spreken of beter nog; contact te krijgen met haar ouders. Hopelijk kwam ze dan achter de reden waarom zij in deze regio zat in plaats van eentje waar haar soort van oorsprong gedijde. Ciro stelde al voor dat ze er samen hen konden gaan met hun partners, waarop Agami direct instemmend naar hem knikte. Dat was een aanbod die ze zeker niet zou weigeren, want ze zou zeker niet enkel met de Archeops op stap willen, niet dat ze het erg vond verder. Ze wilde gewoon alles samen met Averill doen en ook dít, deze zoektocht om haar vragen beantwoord te krijgen. Héél misschien zou het hém ook helpen, maar om eerlijk te zijn schatte ze de kans daar veel te klein voor in. Zo te horen kon hij inderdaad beter de vragen aan de Dratini kunnen stellen die Jeanne schijnbaar gevangen had en zo te zien nog in zijn Pokéball zat. Zelfs als ze weinig informatie uit het ventje zou halen zou ze de locatie opzoeken en deze nagaan op alle mogelijke sporen van een Dragonite. Dat stond zeker vast. “Bedankt voor de tip,” Ze hield haar kop op nederige wijze wat lager; ze apprecieerde zijn begrip. Aandachtig richtte ze haar blik op de Pokéball en benaderde hun partners op trage wijze om niet al té intimiderend over te komen. Hopend hun aandacht op te hebben gevangen, porde ze haar snuit zachtjes tegen de Pokéball, waarna ze haar mild smekend aankeek. Ze hoopte hiermee duidelijk te maken dat ze de Dratini die zich daarin bevond kon aanspreken. Wat ze probeerde scheen wel duidelijk te zijn bij Averill die nadrukkelijk naar de Pokéball keek en toen weer terug naar Jeanne. “Kan jij even je vriendje uit zijn Pokéball laten?” vroeg hij voor het geval dat ze het gedrag van Agami niet begreep. Ogenblikkelijk ontspande de Dragonair zich en trok haar kop wat naar achteren om ruimte te maken voor de Dratini, indien Jeanne deze tevoorschijn wilde halen.

OOC: Deed ik ook met Elapi c':

_________________

We'll run, we'll dance, we'll fly.
This is our time.
We'll stay all day, all night,
Side by side.

C'mon, we're gone.
So put your hand in mine.
Pushing on towards the sun.
Let's come undone.


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Jeanne Lézard
Punten : 616
Gender : Female ♀
Age : 17 years
Type : Ranger
Rang : Graduate Ranger
Regions : Hoenn
Icon : Mudkip
http://pokemon-journey.actieforum.com/t2185-jeanne-lezard#42591 http://pokemon-journey.actieforum.com/t2186-jeanne-s-pokedex#42592

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   do jul 23, 2015 2:09 pm

Het leek erop dat Averill zich wat gegeneerd voelde als hij werd aangesproken met “senpai”. Hij, de Tarzan in levende lijve die nergens bang voor was en met gemak gevaarlijke Pokémon kon uitschakelen met zijn blote handen, werd verlegen als hij “senpai” werd genoemd. Was dit een verborgen camera-show? Dat maakte Jeanne eigenlijk niets uit, want het was gewoon grappig om te zien. Averill liet met een wuivend gebaar weten dat hij liever niet zo genoemd werd, maar omdat hij niet bepaald overtuigend klonk had Jeanne nog niet besloten om er meteen mee op te houden. “Zoals je wil...” De neiging om er meteen “senpai” achteraan te zeggen was groot, maar ze wilde niet twee keer dezelfde grap achter elkaar maken. Ze kreeg later vast nog wel een kans om hem daar wat mee te plagen. Ondanks dat was ze wat verrast dat haar – gemeende – compliment hem ook even tot zwijgen bracht, alsof hij niet wist hoe hij met complimenten om moest gaan. Uiteindelijk zei hij grinnikend dat dat kwam omdat zijn moeder een Mightyena was, waarop Jeanne begrijpend knikte. Als je in de jungle opgroeide moest je nu eenmaal wel scherpere zintuigen hebben en was het vanzelfsprekend dat die beter waren dan die van een “gewone” persoon. Toen ze echter had verteld over de Dratini die ze was tegengekomen, werd zijn blik weer serieuzer en hij leek even nadenkend naar buiten te kijken. Jeanne snapte niet meteen waarom hij zo diep na moest denken, tot ze zich realiseerde dat Agami's geschiedenis wellicht al net zo'n groot mysterie was als de afkomst van Averill. Zou hij vermoeden dat de Dratini iets met zijn Dragonair te maken hadden? Het was in elk geval belangrijk voor hem, want hij vroeg of Jeanne en Ciro hem en Agami naar de Dratini konden brengen. Hoewel ze het niet erg fijn vond om weer de stromende regen in te moeten, was ze ook benieuwd naar wat ze zouden ontdekken en ze knikte dus kort. Ze wilde bijna een voorstel doen om alsnog later naar buiten te gaan – want erg veel zin om verkouden te worden had ze niet –, toen Averill zei dat ze even moest wachten en Jeanne keek hem dan ook afwachtend aan, vermoedend dat hij nog iets ging zeggen. In plaats daarvan kreeg ze tot haar verbazing te zien dat hij zijn deels aangevreten overhemd uittrok. Dat was echter niet haar grootste verbazing: de jongen droeg verder helemaal niks aan zijn bovenlichaam. Jeanne had hem al eerder zo gezien, maar toen was hij volledig besmeurd met bloed en was ze te gespannen om er verder bij stil te staan. Nu was het een heel ander verhaal. Dit keer zat Averill niet onder de wonden – littekens waren lang niet zo misselijkmakend – en nu pas merkte ze zijn stevige buikspieren op waar zelfs topatleten jaloers op zouden zijn. Haar gedachten werden wat doorbroken toen hij haar het overhemd overhandigde en zei dat ze dat moest aantrekken. “Oh, eh... oké,” zei Jeanne wat aarzelend, terwijl ze voelde hoe haar wangen wat rood werden. Dit was ze níet gewend. Ze trok het veel te grote overhemd voorzichtig aan en knoopte hem dicht, zodat ze Averill even niet hoefde aan te kijken. Het zou op zijn zachtst gezegd beschamend zijn om hem met een rood hoofd aan te kijken, want dat zou verkeerd opgevat kunnen worden. Heel verkeerd.

Hoewel Agami duidelijk enthousiast had gereageerd op het voorstel om weer terug te gaan naar de Dratini, leek het even een beter idee te zijn om eerst de roze Dratini te ondervragen. Wie weet wist hij net zo veel als zijn soortgenoten en bovendien zouden Ciro's veren niet nog natter worden dan ze al waren. Daar had hij namelijk een hekel aan, omdat hij met drijfnatte veren niet in staat was om te vliegen. In elk geval bedankte Agami hem voor de tip, waarop Ciro “graag gedaan” mompelde en toekeek hoe de Dragonair naar de twee Rangers toeging om duidelijk te maken wat ze wilde. Jeanne was nog maar net klaar met het dichtknopen van het overhemd toen Agami met haar snuit tegen de Poké Ball van de shiny Dratini duwde en ze keek de Pokémon dan ook wat verrast aan. Ze was niet bepaald een Pokémonfluisteraar en snapte dus niet meteen wat ze bedoelde, in tegenstelling tot Averill die meteen vroeg of ze haar vriend uit zijn Poké Ball kon laten. Jeanne keek hem even aan en knikte, waarbij ze zichzelf gelukkig mocht prijzen dat haar gezicht er al wat minder rood uitzag. “Geen probleem,” zei ze, waarna ze de Poké Ball pakte en de nog naamloze Dratini eruit liet verschijnen. De roze Pokémon keek wat verward om zich heen en schrok even toen hij Agami zag, waarna hij snel naar Jeanne toe kroop en zich rillend achter haar benen verborg. Het meisje wist even niet goed hoe ze daarop moest reageren, maar ze ging op haar hurken zitten en legde haar hand kalm op het hoofd van de geschrokken Dratini. “Ze doet je niks, hoor,” zei ze in een poging om hem gerust te stellen, al was het duidelijk dat de shiny de twee andere aanwezigen nog niet bepaald vertrouwde. Ergens kon Jeanne dat wel begrijpen, maar aan de andere kant was het natuurlijk jammer dat hij zelfs bang was voor een soortgenoot. Of toch een geëvolueerde vorm daarvan. Tot op dat moment had Ciro vanaf een afstandje staan toekijken, maar omdat wist dat Agami er toch wel naar had uitgekeken om haar soortgenoot te spreken en deze nu zo bedreigd reageerde, liep hij voorzichtig naar het groepje toe. “Een grotere Dratini was agressief tegen hem, misschien is hij daarom wat bang voor je is,” zei hij zacht toen hij eenmaal naast de Dragonair stond, hopend om zo wat duidelijkheid de scheppen. Verder kende hij de roze Dratini niet, dus hij wist niet in hoeverre hij bereid zou zijn om te praten. Als hij dat al kon, want op een aantal geluidjes na had hij nog niet veel van zich laten horen.

_________________
Reach for the heavens and hope for the future,
and all that we can be, not what we are.
Thank you Sarah!

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Averill Stanwick
Punten : 192
Gender : Male ♂
Age : 21 Jaar
Type : Ranger
Rang : Grand Ranger
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Dragonite
http://pokemon-journey.actieforum.com/t3115-averill-stanwick#62576 http://pokemon-journey.actieforum.com/t3114-averill-s-pokedex

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   za jul 25, 2015 1:25 pm


Betreft de ‘senpai’ benaming scheen Averill toch zijn zin te krijgen, want ze stemde in op zijn verzoek om hem niet meer zo te nemen. Het wakkerde schaamte aan en daar was hij zeker niet de beste mee, verre van zelfs, want hij had er minder last van dan de meeste mensen. Achter elke actie wat hij deed dacht hij over het algemeen het juiste te doen, tenzij het andere in gevaren bracht door mede zijn instinct die op hol sloeg. Dan zou hij zich dus pas diep schamen, maar ook zeer schuldig voelen. Dieper wilde hij er niet over nadenken, zeker nu er een kalme sfeer hing en niets zijn instinct zou gaan prikkelen. Toen hij enkele tellen later zijn overhemd aan Jeanne overhandigd had merkte hij haast direct haar plotseling verlegen houding op en de donkerrode blos op haar wangen die deze benadrukte. Had hij iets gemist dat ze ineens zo reageerde, terwijl hij enkel zijn bovenste kledij aan haar gaf? Niets schoot hem te binnen en niet-begrijpend keek hij haar maar aan, terwijl ze haar blik van hem afwendde om het aan te trekken. Het zag er echter vrij komisch uit toen ze het aantrok, gezien hij nu pas zag dat het net té groot voor haar scheen te zijn en het daardoor meer van een regenjas af had dan een daadwerkelijke overhemd. Om eerlijk te zijn vond hij het niet alleen komisch, maar ook vrij schattig; als een Poochyena die op de rug van zijn geëvolueerde moeder stond en sterk probeerde over te komen. Helaas schaamde deze ‘Poochyena’ zich net teveel om die rol volledig te vullen, maar hij kon wel zachtjes om grinniken om haar houding. Echt aandoenlijk. Toen Jeanne echter de overhemd volledig aangetrokken had kwam Agami ertussen door de snuit van haar tegen de Pokéball aan te tikken die Jeanne overigens nog vasthield. Zoals hij eigenlijk al verwacht had , begreep Jeanne het gebaar van de Dragonair niet, totdat hij het zelf had toegelicht dat Agami wilde dat ze de Pokémon uit zijn Pokéball zou halen. Hierdoor keek Jeanne hem kort aan en beweerde dat het geen enkel probleem was, waarna ze de Pokéball open liet klappen.

Afwachtend keek Agami van een afstand toe, terwijl Averill op dezelfde plek bleef staan en enkel naar het bolletje licht staarde wat uiteindelijk de vorm van een Dratini nam. Een aparte Dratini wel te verstaan. Op de seconde dat zijn lijf zichtbaar was viel direct zijn roze lijf op welk meestal blauw was. Het was een genetische mutatie wat voor de vreemde kleur zorgde en zoals hij al achter gekomen was, waren zulke exemplaren veel ‘boomschors’ en ‘metaal’ waard in de hedendaagse maatschappij. Er was zelfs een handel in en nog erger; vele soortgenoten lieten zulke Pokémon zoveel mogelijk met elkaar paren, zodat ze later veel aan ze konden verdienen, ondanks de inteelt en de gedwongen paringen. Averill snoof direct het lichaamsgeur van de Dratini in en wist daarmee vast te stellen dat het écht om een wild exemplaar ging en niet één die door Breeder’s tot stand gekomen was. Het was dan echter knap dat de Pokémon zolang met die felle kleur in leven gehouden werd, gezien ze grotendeels de tijd doorkwamen door te baden in waterpoelen. Toen pas merkte hij de onzekere houding van het exemplaar op die na een glimp van Agami’s lijf zich direct achter de benen van Jeanne verschool. De reactie zelf verbaasde Averill niet zozeer, want een vreemd gekleurde Pokémon werd natuurlijk als uitschot gezien en daardoor aangevallen door zijn soortgenoten. Als de Pokémon namelijk zich dicht bij de ‘normale’ soortgenoten zou bevinden bracht ze hen juist in gevaar. Ook lag het waarschijnlijk aan Agami’s enorme gestalte die een intimiderend indruk achterliet. Langzaam gleed zijn blik weer naar de Dragonair in kwestie, toch bezorgd om haar reactie met de Dratini’s kleur en houding. Tot zijn verbazing keek ze vrij kalm uit haar ogen, maar ze beet degelijk op haar onderlip wat erop duidde dat ze zelf aardig onzeker was. Boven wonder hield ze haar emoties verder verscholen buiten dat ene beweging. Op de achtergrond probeerde Jeanne de Pokémon op vocale wijze te kalmeren, maar dat zou amper effect hebben, zeker nu hun band nog niet al té sterk scheen te zijn. Averill besloot maar door zijn kniën te zakken en kleiner te ogen om een minder ‘grote’ dreiging te vormen voor haar en opende zijn handen, zodat de Pokémon wist dat hij geen wapen had. Dit was het beste wat hij kon doen om de Dratini minder de indruk te geven dat hen twee gevaarlijk waren, of in dit geval.. hém. Met enige bezorgdheid keek hij over zijn schouder naar de Dragonair die direct werd benaderd door Jeanne’s Archeops die zo te zien wat te vertellen had.
Het was moeilijk voor Agami om kalm te blijven, ondanks het gevoel dat ze elk moment mentaal in elkaar zou storten. Een jongere soortgenoot die bang voor haar was, terwijl er een redelijke kans was dat ze familie van elkaar konden zijn, gezien het lichaamsgeur sterk overeen kwam met de hare. Haast vanzelf boog ze haar kop en rolde haar lijf niet meer op, zodat ze net zoals Averill minder intimiderend over zou komen. Het angstige gedrag van de Pokémon deed haar echter teveel pijn om ook op haar omgeving te letten en ze was dan ook aardig verrast toen Ciro vlak naast haar was verschenen. Hij melde op zachte toon aan toe dat de Pokémon werd gepest door haar soortgenoten wat haar vermoeden direct vaststelde; zulk vreemd gekleurde Pokémon werden meestal als uitschot gezien. De Dragonair gaf hem een dankbare knik en keek toen weer aandachtig naar de Dratini, maar vermeed direct oogcontact. “Ehm.. Gegroet, Dratini. Ik en mijn partner vormen écht geen dreiging en willen enkel wat antwoorden op mijn vragen. Als je deze niet weet te beantwoorden, moet je dat maar aan geven.. ik dwing je niets en nee, er zal je niets gebeuren. Anders krijg ik alsnog je Trainer op mijn kop of zelfs mijn partner,” begon ze op zachte toon, al verging het praten haar moeizaam met al die emoties die door haar heen raasden, “Weet je toevallig hoe je hier in Hoenn terecht kwam, en wie je ouders waren? Mijn vermoeden is namelijk dat wij wellicht ook familie zijn; ik ben ook als Dratini in Hoenn beland, middenin de jungle als een ei,” vervolgde Agami en besloot dat dit genoeg vragen waren voor het moment, waarna ze kort van Ciro weer naar Averill keek, voordat ze haar aandacht weer op de Dratini richtte. Nu kon ze enkel hopen dat de Pokémon zou spreken én dat zij uiteindelijk iets met zijn kennis kon en niet op een dood spoor zou eindigen.

_________________

We'll run, we'll dance, we'll fly.
This is our time.
We'll stay all day, all night,
Side by side.

C'mon, we're gone.
So put your hand in mine.
Pushing on towards the sun.
Let's come undone.


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Jeanne Lézard
Punten : 616
Gender : Female ♀
Age : 17 years
Type : Ranger
Rang : Graduate Ranger
Regions : Hoenn
Icon : Mudkip
http://pokemon-journey.actieforum.com/t2185-jeanne-lezard#42591 http://pokemon-journey.actieforum.com/t2186-jeanne-s-pokedex#42592

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   do aug 20, 2015 8:05 pm

Pas toen Averill door zijn knieën was gezakt en zijn handen had geopend, durfde de roze Dratini toch voorzichtig achter Jeanne's benen vandaan te komen. Hij was echter nog niet in staat om direct naar de onbekende persoon toe te gaan, dus hij bleef alsnog in de buurt van zijn redder. Jeanne kon duidelijk aan hem zien dat hij al zijn spieren had gespannen om weer weg te glijden zodra één van de onbekenden een onverwachte beweging zou maken en ergens had ze wel medelijden met hem. Ze kon zich niet voorstellen hoe het moest zijn om uitgestoten te zijn en niet te durven vertrouwen op anderen. De Dratini keek dan ook gealarmeerd op toen hij de Dragonair hoorde praten, maar wist zich een beetje te ontspannen toen Agami duidelijk maakte met haar woorden en lichaamstaal dat ze hem geen kwaad wilde doen. Hij luisterde aandachtig naar wat ze te zeggen had en knikte langzaam als teken dat hij begrepen had dat er niets met hem zou gebeuren. De vinnen op zijn hoofd spitsten zich toen de Dragonair suggereerde dat de twee familie waren en even leek de shiny te vergeten dat hij wantrouwend moest zijn. “I-ik ben hier ook als e-ei b-beland,” stamelde hij. “Samen m-met mijn broers en zussen. Ik b-ben als laatste uitgekomen, dus z-zij weten vast meer dan ik.” Hij keek even spijtig naar de grond. “M-meer dan dat weet ik niet... S-sorry...”

_________________
Reach for the heavens and hope for the future,
and all that we can be, not what we are.
Thank you Sarah!

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Averill Stanwick
Punten : 192
Gender : Male ♂
Age : 21 Jaar
Type : Ranger
Rang : Grand Ranger
Regions : Hoenn en Kalos
Icon : Dragonite
http://pokemon-journey.actieforum.com/t3115-averill-stanwick#62576 http://pokemon-journey.actieforum.com/t3114-averill-s-pokedex

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   wo aug 26, 2015 9:12 pm


Aandachtig luisterde ze naar de stotterende woorden van de jonge shiny Dratini, die flink gekalmeerd leek te zijn. Zodoende vertelde ze dat zij hier als een ei was gekomen – net zoals haar, nota bene- met haar broers- en zussen, maar hij scheen als laatst uitgekomen te zijn. Hieruit kon ze al halen dat ze zoals de Dratini al zei vast meer informatie uit haar oudere directe familieleden zou kunnen halen, maar tot nu toe leek er een verband tussen haar eigen aankomst en de zijne te zitten. Gedumpt als eieren, maar zij was hier voor zover ze wist alleen gekomen, zonder enige soortgenoten. Dat was ten minste wat Averill haar verteld had maar ze had ook amper haar eigen soort meer geroken tot deze dag. Toen het de jonge Pokémon speet dat hij niet meer kon vertellen trok ze vriendelijk haar mondhoeken omhoog en boog heel traag haar kop naar voren om haar snuit tegen zijn wang te porren. “Je hebt mij al veel geholpen, hoor,” sprak ze gemeend, maar vooral dankbaar nu ze ten minste al wat vragen beantwoord gekregen had. Vervolgens liet ze haar blik vallen op Averill die duidelijk wel een paar woorden opgevangen had en strak naar het regen buiten staarde. Het leek erop dat het dan tijd was om op stap te gaan, al zou Ciro dat zeker niet fijn vinden met zijn vleugels. “Denk je dat je broers- en zussen er nog zijn? Anders kunnen we direct vertrekken, en wees gerust… Wat er ook zak gebeuren, wij zullen je beschermen,” sprak ze op een wat zachtere toon, waarna ze naar Ciro knikte en vervolgens de twee Ranger’s. Het was tijd om te gaan. De jongen begreep de hint en liep Jeanne voorbij, maar liet een tel lang zijn hand op haar schouder rusten. “Bedankt, voor het helpen, trouwens. Ik-Nee, wij waarderen het écht,” zei hij glimlachend, en stapte energiek uit het gebouw met spoedig Agami aan zijn zij. Het regen daalde nog flink neer en zijn uniform werd kleddernat, niet dat hij er een probleem mee had. Het was best aangenaam. Vastberaden keek hij de serpent recht aan, waarna hij zich richting Jeanne en haar twee Pokémon toedraaide. Er stond een mini-missie op hun te wachten.

_________________

We'll run, we'll dance, we'll fly.
This is our time.
We'll stay all day, all night,
Side by side.

C'mon, we're gone.
So put your hand in mine.
Pushing on towards the sun.
Let's come undone.


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Member
Jeanne Lézard
Punten : 616
Gender : Female ♀
Age : 17 years
Type : Ranger
Rang : Graduate Ranger
Regions : Hoenn
Icon : Mudkip
http://pokemon-journey.actieforum.com/t2185-jeanne-lezard#42591 http://pokemon-journey.actieforum.com/t2186-jeanne-s-pokedex#42592

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   ma aug 31, 2015 6:44 pm

De jonge Dratini keek wat aarzelend op toen Agami haar snuit tegen zijn wang had geduwd. Hij was zelden zo vriendelijk behandeld, dus het was toch wel even wennen voor hem. Toen de Dragonair meedeelde dat hij haar al veel geholpen had, kreeg hij het toch voor elkaar om zacht te glimlachen. Ja, aan vriendelijkheid zou hij toch wel kunnen wennen. Hij keek Agami weer verrast aan toen ze vroeg of hij nog wist waar zijn broers en zussen zich bevonden en dat ze dan weer meteen konden vertrekken – waarbij de shiny natuurlijk beschermd zou worden. Ciro, die had meegeluisterd, knikte als reactie op Agami's teken en liep Jeanne een paar passen voorbij, zodat hij al wat dichter bij de deur stond. Het zou niet fijn voor hem zijn om met die regen weer naar buiten te gaan, maar met wat geluk zou het in elk geval niet nodig zijn om te vliegen. Ook Averill liep langs Jeanne heen, maar legde nog een hand op haar schouder en bedankte haar voor haar hulp, waardoor ze hem toch even verrast aankeek. Zij had toch niet veel gedaan om te helpen? “Eh, graag gedaan,” zei ze en na een korte aarzeling volgde ze Averill naar buiten met de Dratini die haar op de voet volgde. Eenmaal buiten trok ze het veel te grote hemd wat dichter tegen zich aan, omdat het toch wel wat frisser was geworden door de regen. “De Dratini zijn hier wat verderop,” zei Jeanne, terwijl ze in de richting wees waar ze de Pokémon had gezien. Nu maar hopen dat ze er nog waren.

_________________
Reach for the heavens and hope for the future,
and all that we can be, not what we are.
Thank you Sarah!

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: The bubble gum dragon   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
The bubble gum dragon
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Dragon World [RPG]
» Flight of the Dragon
» [Site] Pottermore
» Dragon Cave Topic
» Adviseur manual Ice Dragon

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Pokémon Journey :: ► WELCOME TO THE POKÉMON WORLD :: Hoenn :: Petalburg City-
Ga naar: