WELCOME, GUEST!
PLEASE Login OR Register.
Welkom in de wondere wereld van Pokémon Journey! Kies uit Pokémon van over de hele wereld en creëer je eigen karakter om de regio's te ontdekken. Besluit je om als Coördinator, Trainer of Breeder voor de winst te gaan? Maak je als Team Rocket-lid de regio's onveilig of waarborg je als Ranger juist de vrede tussen mens en Pokémon? Bepaal je eigen lot en laat het avontuur beginnen!
Alexander, AdminRaven, AdminLynn, Admin Cecille, ModeratorSara, ModeratorCiro, Moderator


IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Train Wreck

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Kari Krauss
avatar
PROFILE
Punten : 193
Gender : Female ♀
Age : 19 years
Type : Trainer
Regions : Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

BerichtOnderwerp: Train Wreck   vr mei 15, 2015 10:02 pm

Every prince is a fantasy ~
Deze man had een deal van de dag. Hij bleef het maar roepen vanachter zijn markt standje. Eventjes rolde Kari kort met haar ogen, weer een stap vooruit zettend. Achter haar hobbelde Samson, telkens een paar seconde van haar tijd nemend om achter haar aan te hobbelen en haar stap in te halen. Ze keek met een lichte zucht om naar de Pokémon. Waarom had ze geen snelle Pokémon kunnen ontvangen? Nu zat ze vast aan deze Samson, want ze wist het soort ook nog niet. Niet dat Samson niet leuk was, maar Arceus, zo langzaam. Ze had op het gegeven moment bijna op het punt gestaan om haar broer te bellen, om te smeken om haar uit te leggen hoe een Pokéball werkte, want het was blijkbaar een zo simpel iets dat er niet eens een uitlegje voor was op het internet. Hadden ze nog meer bewijs nodig dat Kari totaal a-technisch was? Zelfs de Pokédex had ze nog niet uit kunnen vogelen, dus vandaar dat Samson nog steeds een Samson was. En nu was Kari net een beetje te trots om het aan mensen te gaan vragen. Het klonk ook een beetje stom, niet waar? Zeg, wat voorn soort is mijn Pokémon? Samson maakte echter vrolijke geluidjes, dus het was wel een tevreden Pokémon, of tenminste, zo leek het. Ze zuchtte eventjes kort en keek nog een keer naar hem om. "Kun je je niet sneller voortbewegen?" mompelde ze de Pokémon toe. Deze keek haar echter niet begrijpend aan en klapte eventjes vrolijk met zijn vinnen. Blijkbaar ging het niet sneller dan dit. Af en toe rolde het en af en toe trok het zich voorwaarts met z'n flippers alsof het stuiterde. Blijkbaar was ze, totdat ze wist hoe haar Pokéballs werkten, verdoemd tot deze reissnelheid.

De marktkoopman zag het als een kans om haar aan te spreken, het feit dat ze zich zo langzaam bewoog. Het kon niet anders. De man kwam immers achter zijn kraam vandaan en kwam met over elkaar geslagen armen op haar afgelopen. Met een licht opgetrokken wenkbrauw keek Kari terug, waarna ze weer een stapje naar voren zette, wachtend tot de Spheal haar weer had ingehaald. Ze werd in ieder geval niet snel moe van deze snelheid. Misschien moest ze maar een karretje ofzo zien te regelen, kon ze Samson voort trekken. Misschien wat minder goed voor zijn conditie, maar beter voor haar snelheid. Straks was haar broer al in.. waar de eerste gym ook lag en dan was zij nog steeds hier in Coumarine. De marktkoopman keek haar met een lichte grijns aan. "Jij, mooie jongedame, ziet eruit als iemand die vast wel een koopje kan waarderen." gaf de man aan. "Oh, zie ik er goedkoop uit ja?" reageerde ze, met een lichte snuif. Ze had het niet zo op verkopertjes met praatjes nog gladder dan Woopers. Bah. De man leek ook een beetje geschokt om haar comeback, had het duidelijk niet verwacht. Maar goed, hoe kon ze ook niet goed zijn met sarcastische opmerkingen. Het was er vanaf haar geboorte in gedrild. Met een tweelingbroer zoals Scott Krauss was het niet anders. Je kon je maar beter wapenen of je werd totaal de grond in geboord. De man liet zich echter niet zo snel compleet uit het veld slaan. "Nee, natuurlijk niet goedkoop, maar wel klaar voor een tweede Pokémon." Kari opende haar mond al om een scherpe tegenreactie te geven, toen zijn woorden registreerden. Een tweede Pokémon. Dat zou haar misschien op een voorsprong kunnen brengen op haar broer. Ze keek de man een beetje verbijsterd aan. "U verkoopt Pokémon?" reageerde ze wat verbijsterd. De verkoper keek haar met een lichte grijns aan en knikte. Die wist nu ook wel dat hij beet had. Haar interesse was immers gevangen. Het meisje keek hem nieuwsgierig aan, waarna ze de man terug volgde naar zijn kraampje. Op de toonbank, in een koker, stond een ei.

Een ei? "Is dat een Pokémon?" reageerde ze met een licht opgetrokken wenkbrauw. Ze had wel eens een Pokémon op TV gezien dat eruit zag als een ei. Sliep het ofzo? Die Pokémon was schattig immers. Die wilde ze wel hebben! "Ja, dat is een Pokémon ei," reageerde de verkoper kalmpjes. Was het niet een eier Pokémon, die ene die ze in haar hoofd had? Dan zou het kunnen! Het was misschien wel een zeldzame kleur zelfs, want die ene die ze op televisie had gezien had blauwe en rode vlekken! "Dus het wordt later wakker?" besloot ze nog maar te vragen, voor de zekerheid. De verkoper was eventjes stil en trok zijn wenkbrauw eventjes op. "Zo zou je het kunnen noemen ja," reageerde hij langzaam. Nou, dan was het besloten. Deze Pokémon was van haar en ze zou hem dan voor nu eventjes eventjes rustig laten slapen. "Ik wil hem wel," reageerde ze met een brede glimlach. "Hoeveel is ie?" De verkoper vertelde de prijs en Kari knikte. Dat viel nog heel erg mee voor zo'n leuke Pokémon eigenlijk. Ze pakte dan ook snel haar portemonnee erbij en haalde er een briefje uit. Ondertussen botste haar Samson tegen haar been aan, de Pokémon had in de tijd dat ze aan het praten was eindelijk de afstand tussen hemzelf en zijn trainer overbrugt. Ze grinnikte eventjes zachtjes en tapte de Pokémon op zijn hoofd. Hij zou vast wel blij zijn met een nieuw teamgenootje, zeker zo'n schattige. Ze keek afwachtend naar de man, wie haar de koker overhandigde. Een Pokéball zat netjes bovenop de koker geplaatst, nog klein vorm. Oeps, hopelijk kon deze Pokémon wat sneller lopen dan Samson.

Ze zwaaide de verkoper nog wat vaarwel en hield de koker in haar armen. In haar tas zou hij niet helemaal passen immers. Terug naar haar huidige reissnelheid dan maar. Ze zuchtte eventjes lichtjes en keek om zich heen. Ze had alle tijd om Coumarine City nog een keer héél goed te bekijken nu in ieder geval. Ze stond immers na elke stap stil om nog eventjes van het uitzicht te genieten. Ze liet haar vingers eventjes over de glazen koker glijden. Hopelijk zou het snel wakker worden. Ze wilde de Pokémon ontmoeten! Maar voor nu zou ze het lekker laten slapen. Hopelijk zou het niet te erg een slaapkop zijn. Kari liet haar blik over de reclameborden om zich heen glijden en bleef toen eventjes wat verstomd stil staan. Wacht eens even. Ze keek weer om naar Samson. De Monorail was vandaag open. Misschien, heel misschien, zouden ze het hele bospad kunnen overslaan dan. Dat zou kamperen in het bos schelen! Ze grijnsde breed naar de Pokémon, wie wat afwachtend terug keek met een blije grijns op z'n smoel. "Samson, ik heb een idee," besloot Kari met een brede glimlach.

De reis naar de Monorail duurde echter veel langer dan dat ze gehoopt had. Drie straten verder was nog best lang als je een Pokémon had die zo'n vier tellen deed over elke stap die je zette. Maar ruim een uur later stonden ze toch echt bij de ingang. Ze keek eventjes om naar de Pokémon en tikte haar vinger eventjes tegen zijn neusje aan. "Wacht hier," sprak ze hem streng toe, waarna ze naar het loket ging om een kaartje te kopen. Niet dat de Pokémon ver zou komen, al kwam hij hier veel sneller vooruit dan op de stenen. Op deze gladde tegelondergrond kon hij gewoon glijden. Misschien kon ze dan eindelijk ook wat sneller vooruit komen! Nadat ze afgerekend had, liep ze weer terug de Pokémon. Ze had maar niet de eerst komende rit genomen, aangezien ze niet zeker wist of ze die gingen halen. Hij ging immers over 10 minuten! Dan was 40 minuten toch echt veel veiliger.

Het duurde dan ook wel een beetje lang of ze kon eindelijk neerploffen op een bankje in de Monorail. Samson lag naast haar, een beetje in het gangpad te doezelen in enkele zonnestralen die naar binnen vielen. Ze had er goed aan gedaan om een latere trein te pakken, want na ongeveer 10 minuutjes klonk het hoge fluitje en sloten de deuren. Klaar voor vertrek dan maar. Ze sloot haar ogen lichtjes en besloot wat weg te doezelen, al duurde het niet lang of de trein maakte een noodstop. Ze gleed naar voren in haar bankje, schrok wakker en klemde haar armen geschrokken om de koker met het ei heen. In haar ooghoek zag ze Samson verdwijnen. De Spheal rolde naar voren van de noodstop en had geen enkele kracht om zichzelf te stoppen in deze beweging. Met een plofje kwam hij tot stilstand tegen de deur van de coupé, eventjes een klagelijk geluidje makend. Voorzichtig keek Kari opzij naar de Pokémon. Zo snel had ze Samson nog nooit zien bewegen joh. Toch bleef ze wat bedeesd zitten. "Samson, gaat het?" vroeg ze. De Pokémon lag op z'n kop, een beetje duizelig te wezen, maar zag er oké uit. Ze hief haar hoofd omhoog toen een stem over de intercom schalde. "Wegens een defect aan het monorail spoor zijn we genoodzaakt om de trein stil te leggen. We laten u zo spoedig mogelijk weten wanneer er meer informatie beschikbaar is. Wij verzoeken u om tot dan rustig in de trein te blijven zitten." Waren ze serieus. Een defect aan het spoor. Waren ze daar nu pas achter gekomen. Ze zuchtte diep en zakte wat onderuit op haar stoel, naar het plafond starend. "Ik haat mijn leven." sprak ze luid op klagerige toon.

{Eerste post gereserveerd voor Luca~!}

THANKS TO APRIL FROM CAUTION 2.0 !!


Om even samen te vatten (alleen de laatste Alinea is belangrijk): Ei gekocht en is daarna de Monorail ingegaan. Alleen er is een defect aan de rails dus de trein staat nu stil, haha. :'D

_________________
Terug naar boven Go down
Jane Harper
avatar
PROFILE
Punten : 290
Gender : Female ♀
Age : 19 Y/O
Type : Trainer
Regions : Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

http://pokemon-journey.actieforum.com/t3047-jane-harperhttp://pokemon-journey.actieforum.com/t3049-jane-s-dex
BerichtOnderwerp: Re: Train Wreck   wo mei 20, 2015 9:34 pm

I SAW SO MANY PLACES, THE THINGS THAT I DID.. WITH EVERY BROKEN BONE, I SWEAR
- I LIVED -
Het geluid van een bel. "Hey." Een stapeltje tientjes landde op de toonbank van het kleine zaakje. Een paar honingkleurige ogen keken ongeduldig afwachtend in een paar verbijsterd staande blauwe. Jane trok één rode wenkbrauw op. De man achter de toonbank keek van de bankbiljetten naar Jane en weer terug. Nou, dit duurde langer dan ze verwacht had, constateerde de roodharige droogjes. Even hield de stilte nog aan, maar toen begon de man met de verbazing duidelijk in zijn stem te spreken. "Mevrouw, dit zijn vijftig pokédollar." Daar was Jane zich van bewust, ze had het geld immers zelf neergeteld. Haar ogen vertelden de man om door te gaan, omdat ze duidelijk niet door had wat er mis was. "Onze lekkernijen kosten maar vijftig cent per stuk.." Jane's ogen dwaalden af naar de vitrine, waarna haar kortgeknipte vingernagel met een zacht tikje op het glas landde en haar stem klonk: "Dan wil ik honderd van deze. In een tasje, graag." De verkoper knipperde een paar keer ongelovig met zijn ogen, als om te vragen of hij het wel goed verstaan had, maar Jane stond daar maar, onverstoorbaar, want Jane had zin in chocola, en ze had echt honger. Dan waren twee van die kleine bonbondingetjes toch niet genoeg? Hoofdschuddend ging de man aan het werk. Met zijn veels te kleine, veels te fancy minitangetje schepte hij de gewenste melkchocoladebonbons in een papieren zak. Eén voor een, want het kleine tangetje was helemaal niet geschikt voor grote klussen als deze. Handenwrijvend telde Jane in haar hoofd de eerste paar getallen mee. Ze had meer honger dan ze had gedacht. Eén, twee, drie.. Nog maar drieënnegentig te gaan, meneer.

Na ongeveer een half uur op een chocoladewolk rondgezweefd te hebben, daalde Jane weer neer op aarde. Ze bevond zich voor een station. Even bekeek het roodharige meisje het gebouw, terwijl ze nadacht. Het zou vast geen kwaad kunnen om de monorail te nemen: die zou haar sneller brengen naar.. Waar ze dan ook heen wilde. Om eerlijk te zijn, had Jane namelijk geen idee waar ze was. Ja oké, in Kalos, maar dat was dan ook waar Jane's kennis ophield. Dat werd een kaart kopen. Ooit. Maar nu voelde ze er wel iets voor om een treinreisje te maken, en daarom zette de roodharige zich weer in beweging. Twee bonbons later bevond ze zich in het gebouw. Nu nog een spoor kiezen. Haar ogen gleden kort over de keuzemogelijkheden en bleven hangen op het tweede perron. Jane zette zich weer in beweging en voelde, terwijl ze dat deed, haar tas tot leven komen. Of nou ja, niet de tas zelf, maar het wezen dat zich in de rugzak had verscholen en half uit haar onderkomen aan het kruipen was, net nog slapend in haar zelfgemaakte, uit Jane's spullen bestaande nestje. De Darumaka begroette haar met een schattig gaapje. De roodharige grinnikte. "Goeiemorgen, Kiek." Er volgde een slaperig piepje, waarna er opeens extra gewicht op Janes hoofd lag. In de tijd die het de kleine Darumaka kostte om op haar hoofd te gaan liggen, had Jane haar perron bereikt. Op hetzelfde moment dat het fluitje klonk en de deuren dicht begonnen te gaan, sprong de verschijning die Jane met Kiki-hoed heette de leeg aandoende monorail in.
Na haar dikke rugzak met het nodige geweld in het bagagerek gepropt te hebben, plofte Jane neer op een plek waar nog niemand anders zat, waarna ze een slaperige Kiek van haar hoofd afhaalde en naast haar op de stoel zette. Het meisje plaatste haar voorhoofd tegen de ruit en begon met naar buiten staren terwijl het landschap aan haar voorbij gleed. Jane haalde haar zak bonbons weer tevoorschijn en stopte één van de chocolaatjes in haar mond. Nu pas dacht ze eraan dat ze waarschijnlijk een kaartje had moeten kopen. Oeps. Tijd om daar over na te denken kreeg ze echter niet, omdat de monorail plots tot stilstand kwam. Jane's voorhoofd kwam met een gedempte bonk tegen de ruit aan en het meisje schoot rechtop. Ze wreeg gepijnigd over haar voorhoofd, "Au," mompelend. Een luide stem, klagerig van toon, klonk op een eindje verder in het treinstel: "Ik haat mijn leven." Nou, die klonk niet al te vrolijk. Daar moest dan maar wat aan gedaan worden. Prompt stond Jane op, ontweek het - voor haar - verraderlijk laag hangende bagagerek en stapte op het geluid af. Kiki was ze al een tijdje uit het oog verdwenen, maar ze wist zeker dat de kleine Pokémon wel terug zou komen. Een blauwharig meisje zat precies zo als iemand zou zitten die net gezegd had dat ze haar leven haatte, en daarom plofte Jane naast haar neer, legde haar schoenen op de bankjes tegenover haar en schoof de zak bonbons onder de neus van de ander. "Chocolate always helps~"

TAG: KARI + WOOH, JANE!
WHAT KATY DID
Terug naar boven Go down
Kari Krauss
avatar
PROFILE
Punten : 193
Gender : Female ♀
Age : 19 years
Type : Trainer
Regions : Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

BerichtOnderwerp: Re: Train Wreck   di mei 26, 2015 2:55 pm

Every prince is a fantasy ~
Kari zakte onderuit op haar stoel, haar blik op het net wat te vieze plafond gericht. Haar blik gleed dan ook al snel weer naar beneden, naar de stoel voor haar. Niet dat deze veel schoner was, maar ze wilde helemaal niet weten wat er boven haar hoofd hing en mogelijk los kon laten. Haar reis ging tot nu toe nog niet heel soepeltjes en ze vroeg zich ergens af waar ze dit aan verdiend had. Het was net alsof de hele wereld haar in Coumarine wilde houden. De Pokéball werkte niet zoals hij moest werken (stiekem wel, maar goed), haar trein stond stil en haar eerste Pokémon was zo langzaam als maar kon zijn. Ze snoof eventjes lichtjes en legde haar arm voor haar gezicht. Binnenkort maar eens uit gaan zoeken hoe die Spheal terug in zijn bal moest, dan kwam ze al weer een heel stuk verder. De voetstappen die ze hoorde lieten haar in eerste instantie niet opkijken, zelfs al had ze gedacht dat ze alleen in de trein had gezeten. Maar ach, hoe meer zielen, hoe meer vreugd, dus zo erg vond ze het niet. Het meisje plofte naast haar neer op de bank en Kari’s blik gleed dan ook naar haar. Heilige Arceus, wat was de persoon in kwestie lang. Eventjes knipperde het meisje wat verbaasd met haar ogen. ”Uhm, hoi,” groette het blauwharige meisje wat verbijsterd, toen ze chocolade onder haar neus geduwd kreeg. Chocolade? Huh? Haar vingers gingen er al naar toe, tot ze zich bedacht dat het misschien niet helemaal verstandig was om snoep aan te nemen van een vreemde. Zeker niet als je vast zat in een ruimte met die vreemde. Haar gezonde verstand liet wat alarmbellen rinkelen, maar Kari was niet echt de person geweest die vaak luisterde naar haar gezonde verstand. Dat maakte het leven immers saai, of niet dan? Oké als deze persoon een man was, dan had ze zich misschien zorgen gemaakt, ook al was deze vrouw nogal gespierd. Ze pakte voorzichtig een chocolaatje uit de doos en stopte deze in haar mond, nadenkend kauwend. Ze proefde geen vergif, voelde zich niet licht in haar hoofd worden en voelde zich zeker niet high worden. Dan zou het wel goed zitten toch? ”Dank je,” reageerde het meisje dan ook met een glimlachje, waarna ze eventjes iets overeind kwam om over de stoel heen te kijken. “Samson, gaat het?“ riep ze nog een keer naar haar Spheal, wie aan de slepende geluiden te horen alweer bezig was in de richting van zijn trainer te komen. Ze glimlachte wat zwakjes, Samson was wel een hele lieve Pokémon, wat hij ook was. “Dus, nu zitten we vast,“ zei ze met een ongemakkelijk lachje tegen het andere meisje, waarna ze nog een keer uit het raam keek, “Ik ben benieuwd of lopen misschien wel een beter plan was“
THANKS TO APRIL FROM CAUTION 2.0 !!

_________________
Terug naar boven Go down
Jane Harper
avatar
PROFILE
Punten : 290
Gender : Female ♀
Age : 19 Y/O
Type : Trainer
Regions : Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

http://pokemon-journey.actieforum.com/t3047-jane-harperhttp://pokemon-journey.actieforum.com/t3049-jane-s-dex
BerichtOnderwerp: Re: Train Wreck   di mei 26, 2015 8:35 pm

I SAW SO MANY PLACES, THE THINGS THAT I DID.. WITH EVERY BROKEN BONE, I SWEAR
- I LIVED -
"Uhm, hoi," luidde de begroeting die ze kreeg. Jane ging nog wat gemakkelijker zitten door haar schoenen te verplaatsen naar de rand van de stoelen waar ze eerder nog op rustten en wat rechter op te gaan zitten. Haar honingkleurige blik ging naar het andere meisje en met een glimlach groette ze terug: "Hai," alsof het heel normaal was dat je zomaar naast iemand kwam zitten en vervolgens een zak voedsel ietwat dwingend diens kant op hield. Voor velen was dat niet iets normaals, voor Jane wel. Leek iemand niet al te vrolijk en had je eten? Dan bood je dat aan. Je deed niet alsof je het niet gehoord had en ging door met je eigen bezigheden, nee, je deed iets. Misschien was het goed als je dat op een minder.. Aanwezige manier deed dan dat de roodharige deed, maar goed. Zo was Jane dan weer. Het blauwharige meisje leek even te twijfelen over het aanbod, maar uiteindelijk werd er toch een chocolaatje uit de nog steeds goed gevulde zak gepakt. Jane's glimlach verbreedde zich toen ze het bedankje hoorde, maar ze wapperde de woorden wel weg. "Geen dank," reageerde ze op vriendelijke toon, waarna ze zelf ook een bonbon in haar mond stopte. Vervolgens keek ze toe hoe de andere persoon zich oprichtte om naar ene Samson te kunnen roepen of het ging. Jane boog zich om haar eigen stoelleuning heen en keek toe hoe een blauw, zeehondachtig wezen zich langzaam, héél langzaam, een weg door de coupé baande. "Oh, dus dat is wat ik voorbij zag rollen," merkte de roodharige tegen niemand in het bijzonder op. In de weerspiegeling van het raam waar ze tegenaan geleund had, had ze een blauwe schim gezien op het moment dat de monorail zijn noodstop gemaakt had, maar ze had er niet al te veel aandacht aan besteed. Nou, dat mysterie was ook weer opgelost. Jane draaide zich weer recht en zette de papieren zak die ze nog steeds in haar hand had tussen haar en de andere persoon in neer om duidelijk te maken dat die kon pakken wanneer ze wilde. Ze keek even uit het raam naar de stad waar ze een tijdje geleden nog in had gestaan, totdat haar aandacht opnieuw werd getrokken door de blauwharige, die met een wat ongemakkelijk glimlachje constateerde dat ze nu vastzaten. "Yep," beaamde Jane, "nu is het hopen dat ze het probleem snel oplossen." Haarzelf maakte het niet al te veel uit dat het wat langer zou duren: ze zou wel zien wat er zou gebeuren en door met de monorail te gaan had ze in ieder geval een duidelijke bestemming, namelijk waar de trein haar dan ook zou brengen. “Ik ben benieuwd of lopen misschien wel een beter plan was“ Jane keek het meisje met een grijnsje aan. "Dan had je wel de chocola gemist," begon ze grinnikend, "maar je hebt wel gelijk: vergeleken met het tempo waarmee we nu reizen zou het veel sneller zijn."
TAG: KARI! + QUICK NOTES
WHAT KATY DID
Terug naar boven Go down
Kari Krauss
avatar
PROFILE
Punten : 193
Gender : Female ♀
Age : 19 years
Type : Trainer
Regions : Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

BerichtOnderwerp: Re: Train Wreck   vr mei 29, 2015 2:07 pm

Every prince is a fantasy ~
Het meisje merkte op dat dat dus blijkbaar hetgeen was wat ze voorbij had zien rollen. Een wat zwakke glimlach verscheen op de lippen van Kari. Ja, dat was wat samson deed, rollen voor z’n leven. Ze vroeg zich ergens ook wel af, dat als hij van vorm veranderde van onbekende Pokémon één naar onbekende Pokémon twee, of hij dan nog steeds zo mollig en rond zou zijn. Het was immers een zeehond, je kon het de Pokémon niet kwalijk nemen. Die hadden spekvet nodig toch, dat was toch hun manier van overleven? Kari grijnsde wat onschuldig naar de langere vrouw, “Ja, dat is Samson, die kan makkelijk rollen,“ grinnikte het blauwharige meisje tegen haar gesprekspartner. Ergens vanachter in de coupé kon ze ook wat instemmend geblaf horen. Samson was het er duidelijk mee eens. Ze leunde wat naar achteren en vouwde haar handen achter haar hoofd, nog eventjes rustig het raam uitkijkend. Maar het uitzicht was niet zo bijzonder, dus dat verveelde ook al redelijk rap. Dus haar focus ging al snel weer naar haar gesprekspartner. “Nou, dan is het hopen dat we voor morgen nog in beweging komen,” sprak ze met een zwakke grijns, “tenminste zullen we niet gaan verhongeren met jouw voorraad chocolade,“ besloot het meisje vervolgens. Het reizen zou inderdaad lopend wel sneller gaan. Maar ja, Samson was een klein probleempje. “Nou ja, probeer jij maar eens een heel erg eind te reizen met Samson op sleeptouw,“ lachte ze wat ongemakkelijk. Nee, haar reissnelheid lag heel erg laag dankzij de zeehond.
THANKS TO APRIL FROM CAUTION 2.0 !!

_________________
Terug naar boven Go down
Jane Harper
avatar
PROFILE
Punten : 290
Gender : Female ♀
Age : 19 Y/O
Type : Trainer
Regions : Kalos
POKÉMON

POKÉMON TEAM
Pokémon team:

http://pokemon-journey.actieforum.com/t3047-jane-harperhttp://pokemon-journey.actieforum.com/t3049-jane-s-dex
BerichtOnderwerp: Re: Train Wreck   vr mei 29, 2015 3:55 pm

I SAW SO MANY PLACES, THE THINGS THAT I DID.. WITH EVERY BROKEN BONE, I SWEAR
- I LIVED -

Met een onschuldige glimlach werd haar verteld dat rollen hetgene was waar Samson in uitblonk, waarna er een instemmende blaf van de Pokémon zelf te horen was. Jane glimlachte en liet haar hoofd tegen het daarvoor bestemde kussentje leunen. "Samson, de multifunctionele Pokémon: te gebruiken voor gevechten en natuurlijk bowlen," sprak ze in een typische tv-reclamestem, terwijl ze haar handen voor zich uithield om ze vervolgens van elkaar af te laten bewegen alsof ze zo de tekst in de lucht kon laten verschijnen. De blauwharige keek een moment uit het raam en omdat Jane op zich niets tegen stilte had, stopte ze weer een chocolaatje in haar mond terwijl ze haar ogen door de coupé liet glijden. Ergens dacht ze een rode glimp te zien, hoogstwaarschijnlijk van Kiki die wat aan het ronddolen was, wat betekende dat ze haar eerste Pokémon ooit nog niet kwijtgeraakt was. Goed gedaan, Jane. Haar gesprekspartner sprak de hoop uit in ieder geval nog voor morgen te vertrekken. Jane's ogen zochten die van de andere persoon weer op, waarna ze glimlachte: "Nee, voel je niets voor een treinovernachtinkje?" Vervolgens kwam haar zak bonbons ter sprake. Jane keek even naar het ding, waarna ze op onschuldige toon en met een wat schaapachtig glimlachje sprak: "Ik had honger." Yep. Geen boterhammen of ander voedzaam eten voor een hongerige Jane, maar gewoon honderd chocolaatjes. Blijkbaar was reizen met de bowlingbal/Pokémon wat traag. "Ah," begon Jane. "Heb je al geprobeerd om het mee te tillen, of het in zijn Pokéball te stoppen?" Dat was immers iets dat mogelijk was, toch? Zelf had ze het tot nu toe nog niet nodig gevonden: Kiek paste prima in haar tas als de Pokémon geen zin had om te lopen, en anders wandelde ze gewoon mee.
TAG: KARI! + QUICK NOTES
WHAT KATY DID
Terug naar boven Go down
 

Train Wreck

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Its time to train ~Anaïs~
» I'll train you my little Graykit
» I just want somebody to train me..
» ♥ How to train your Pokémon!
» I have to catch the train

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Pokémon Journey :: ► WELCOME TO THE POKÉMON WORLD :: Kalos :: Coumarine City-